Author Topic: Μανόλης Αναγνωστάκης  (Read 181508 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μανόλης Αναγνωστάκης, Έπρεπε...
« Reply #60 on: 26 Apr, 2008, 22:18:23 »
Μανόλης Αναγνωστάκης, Έπρεπε...

Έπρεπε –δεν έπρεπε– την τρίτη μέρα να ξαναγεννηθεί
(Δε σημαίνει πως ένας θάνατος ακόμη λιγοστεύει τη ζωή)
Άλλωστε τόσες μανάδες τον καρτερούσαν τόσες γυναίκες
Έπλεκαν τα μακριά μαλλιά τους με σπάνια αρώματα και χρυσαφικά.
Σιωπώντας τόσους αιώνες γνώριζε πια σοφά την αδημονία του αναμενόμενου
Κάτι πιο στέρεο από τα όνειρα που διαψεύδονται τα ξημερώματα
Κάτι σαν αυτό που λέμε Αύριο ή ζηλεύουμε στο γείτονα
Αυτό που δε μας ανήκει και το ανακαλύπτουμε σε ξένα χέρια
Πρόθυμοι πάντα ν’ αρνηθούμε το πρόσωπο που μας δωρήθηκε.
Γνώριζε τώρα πως ήρθε η στιγμή να γίνει ο ζεστός καθρέφτης
Παραλλάζοντας τις μορφές, αντανακλώντας ψεύτικες παραστάσεις
Χαμογελώντας πάνω στα κρεβάτια, δείχνοντας την προσιτή οδό
Ήρθε η στιγμή της πιο πικρής θυσίας: στα χέρια σοφών τυμβωρύχων,
Υστερικών πορνών και τρυφερών νηπίων
Ήρθε η στιγμή – φοβήθηκε στα μάτια να μας αντικρίσει
Μαντεύοντας την άρνηση που ρυτίδωνε τα πρόσωπά μας
Κι εμπρός στο πλήθος τίναξε τα σκονισμένα ρούχα του
Βούλιαξε μέσα στο στήθος του τη βεβαιότητα τόσων αιώνων που έρχονταν
Κι άνοιξε τρέμοντας τις παλάμες του με τα σημάδια των καρφιών.

(Κι έτσι τελείωσε. Όχι για μας που είχε από μέρες τελειώσει
Λαμπρή και μεγαλόπρεπη η Μόνη Στιγμή
Όταν μπροστά στο δήμιο που τόλμησε το «Τί εστιν...»
Εκείνος, πλήρης και άφθαρτος, δε μίλησε, απελθών).

Από τη συλλογή Η συνέχεια (1954)


Με το συγκλονιστικό αυτό ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη, κλείνει για την ανθολογία μας η Μεγάλη Εβδομάδα του 2008.

Περίπου μιάμιση ώρα πριν τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου (ώρα Ελλάδας), οι ποιητές της Θεσσαλονίκης, ο Σπύρος κι εγώ, ευχόμαστε σε όλους τους αναγνώστες και σε όλα τα μέλη του Translatum, όπου κι αν βρίσκονται, καλή Ανάσταση!
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 14:13:48 by wings »


Ion

  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 2364
  • Gender: Male
  • 1. Διατήρηση ψυχραιμίας 2. Αξιολόγηση βλάβης
Re: Μανόλης Αναγνωστάκης, Έπρεπε...
« Reply #61 on: 26 Apr, 2008, 22:42:49 »
Να' στε καλά! Σας ευχαριστούμε εκ βάθους καρδίας για την προσφορά σας.
« Last Edit: 27 Apr, 2008, 13:40:09 by wings »
There is no prosthetic for an amputated spirit
Lt Col Frank Slade (Al Pacino, Scent of a woman)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Re: Μανόλης Αναγνωστάκης, Έπρεπε...
« Reply #62 on: 27 Apr, 2008, 12:49:44 »
Χριστός ανέστη!

Υ.Γ.: Ion, εμείς σας ευχαριστούμε όλους που είστε κοντά μας. :-)
« Last Edit: 10 Oct, 2015, 23:37:20 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Διαβάζει ο ποιητής.

Μανόλης Αναγνωστάκης, Κάτω απ’ τις ράγες...

Κάτω απ’ τις ράγες του τρένου
Κάτω από τις γραμμές του βιβλίου
Κάτω από τα βήματα των στρατιωτών

Όταν όλα περάσουν – πάντα σε περιμένω.

Πέρασαν από τότε πολλά τρένα
Κι άλλα πολλά βιβλία θα διαβαστούν
Κι άλλοι στρατιώτες το ίδιο θα πεθάνουν.

Κάτω από κάθε τι που σου σκεπάζει τη ζωή
Όταν όλα περάσουν –
Σε περιμένω.

Από τη συλλογή Η συνέχεια 3 (1962)
« Last Edit: 23 Jun, 2018, 12:28:38 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μανόλης Αναγνωστάκης & Μίκης Θεοδωράκης, Οι στίχοι αυτοί
(τραγούδι: Μαργαρίτα Ζορμπαλά / δίσκος: Μπαλάντες (1975))


Μανόλης Αναγνωστάκης, Επίλογος (από τη συλλογή «Εποχές 3»)

Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να ’ναι οι τελευταίοι
Οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι.
Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλο ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις.
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.

Από τη συλλογή Εποχές 3 (1951)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 14:14:59 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1097
  • Gender: Male
Στην τρίτομη ανθολογία του, ο Ρένος Αποστολίδης παραλείπει τους δύο τελευταίους στίχους αυτού του περίφημου ποιήματος. Προφανώς θεωρεί ότι κάπου εκεί τελειώνουν όλα, όπως και πράγματι τελειώνουν.
« Last Edit: 18 May, 2008, 09:28:23 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Δεν καταλαβαίνω. Γιατί κάποια ανθολογία μπορεί να παραλείψει δύο στίχους; Κατά το δοκούν του ανθολόγου; Πώς θεωρεί ο Ρένος Αποστολίδης ότι εκεί τελειώνουν όλα; Τον ποιητή τον ρώτησε; Ένα το κρατούμενο.

Δεύτερο, γιατί τελειώνουν όλα εκεί; Ο Μανόλης Αναγνωστάκης συνήθως επισημαίνει τα κακώς κείμενα και συχνά τα παραθέτει με γλώσσα σκληρή για να τα καυτηριάσει. Εδώ απλώς δείχνει την απογοήτευσή του. Για όσους «πεθάναν νέοι» ενώ είχαν πολλά να πουν. Αλλά με τους δύο τελευταίους στίχους σ' αυτό το ποίημα περνά το μήνυμα της ψυχικής ανάτασης. Αφήνει ένα παράθυρο στην ελπίδα. Όπως κάνει και στον πρώτο στίχο του ποιήματος χρησιμοποιώντας τη λέξη «μπορεί».
« Last Edit: 18 May, 2008, 09:36:41 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1097
  • Gender: Male
Χαίρομαι που είσαι πάντα δυναμική και αισιόδοξη, Βίκυ.

Οι ανθολόγοι συχνά κάνουν παρόμοιες αυθαιρεσίες και εγώ απλώς ανέφερα ένα γεγονός που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση όταν το είχα διαπιστώσει πριν τριάντα χρόνια περίπου. Και στην πρόσφατη ανθολογία του Ευριπίδη Γαραντούδη για την ελληνική ποίηση τον 20ο αιώνα έχουν γίνει απαράδεκτες περικοπές σε ποιήματα. Μια δικαιολογία που προβάλλουν οι δράστες είναι ο περιορισμένος χώρος της ανθολογίας, μια άλλη ότι παραθέτουν μόνο τα σημαντικότερα αποσπάσματα μερικών ποιημάτων.

Η ερμηνεία ότι «κάπου εκεί τελειώνουν όλα» είναι δική μου και βεβαίως μπορείς να την αμφισβητήσεις. Θα πρέπει όμως να παρατηρήσω ότι ο Αναγνωστάκης ήταν υπόδειγμα συνέπειας και όχι αισιοδοξίας. Η «ψυχική ανάταση» και το «παράθυρο στην ελπίδα» ηχούσαν λίγο παράφωνα το 1951 και τίποτα δεν τα δικαίωσε τα επόμενα χρόνια. Όπως με τη στάση της ζωής του επιβεβαίωσε τελεσίδικα και ο ποιητής.
« Last Edit: 18 May, 2008, 10:14:24 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Οι περικοπές ελέω χώρου θα πρέπει να διαθέτουν και τις ανάλογες υποσημειώσεις. Αλλά το να κόψεις το τελευταίο δίστιχο από ένα μικρό ποίημα σαν τον «Επίλογο» από τη συλλογή «Εποχές 3» δεν βοηθά σε τίποτα (στον τίτλο των μηνυμάτων μας προσθέτω το όνομα της συλλογής, όπως βλέπετε, για να μη συγχέουμε αυτό το ποίημα με το άλλο ομότιτλο ποίημα του Αναγνωστάκη από τη συλλογή «Στόχος»). Αντίθετα, στερεί από το ποίημα την τελική (ή τελευταία) του πνοή. Και αν έγινε σκοπίμως, τότε είναι μεγάλη αυθαιρεσία. Δουλειά του ανθολόγου είναι να επιλέξει ποιήματα και να τα δώσει στο αναγνωστικό κοινό όπως τα έκαναν οι γονείς τους, οι ποιητές, κι όχι να τα «πειράζει» με βάση τα δικά του δεδομένα. Αν δεν του αρέσουν όπως είναι, ας μην τα επιλέξει.

Πάμε τώρα στον Αναγνωστάκη. Για να μη γενικολογούμε, στο συγκεκριμένο ποίημα έχουμε το τελευταίο δίστιχο:

Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.


Ο δικός μου δυναμισμός και η δικιά μου αισιοδοξία ουδόλως μπορεί να επηρέασαν τον Αναγνωστάκη και μάλιστα 10 χρόνια προτού γεννηθώ.

Διαβάζω, λοιπόν, στη σελίδα http://www.artofwise.gr/html/categories_content/symvola/lwtos.html:

Quote
Ο λωτός είναι ένα είδος νούφαρου, το οποίο από την αρχική του μορφή μέσα στα λασπόνερα μεταμορφώνεται σε ένα πανέμορφο άνθος λίγα εκατοστά πάνω από την επιφάνεια του νερού. Αυτή η διαδικασία προκάλεσε δέος σε πληθώρα ανθρώπων, σε βαθμό τέτοιο ώστε να το καταστήσουν σύμβολο αγνότητας και αναγέννησης. Αυτός ο τρόπος με τον οποίο φυτρώνει και μεγαλώνει το φυτό εκφράζει την εξέλιξη της ψυχής και του πνεύματος από την πρωτόγονη λάσπη του υλισμού, μέσα στο νερό της εμπειρίας και στο λαμπερό ηλιόφως της διαφώτισης.

Δεν νομίζω ότι επιλέγει τυχαία το λωτό ο Αναγνωστάκης. Και είναι ακόμα ο ίδιος «παιδί» όταν γράφει το ποίημα. Ακόμα μάχεται ενεργά. Για τι άλλο μάχεται αν όχι για έναν καλύτερο κόσμο κι ένα παράθυρο στην ελπίδα; Για έναν κόσμο πιο γνωστικό, πιο σοφό, πιο φωτεινό;
« Last Edit: 23 Dec, 2008, 20:56:05 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1097
  • Gender: Male
Ωραία όλα αυτά και τα χειροκροτώ, Βίκυ. Εδώ όμως δεν κάνουμε κήρυγμα αισιοδοξίας και αγωνιστικότητας, απλώς προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα. Εγώ και από την προσωπική μου γνωριμία με τον Ρένο Αποστολίδη και με τον Μανόλη Αναγνωστάκη.

Τα περί λωτού και τα παρόμοια, με το κίνημα να έχει συντριβεί και τα εκτελεστικά αποσπάσματα σε πλήρη δράση, ήταν δείγμα επιβεβλημένης κομμουνιστικής αγωνιστικότητας (κάτι όπως αυτά που λέει η Παπαρήγα τώρα και μας κουφαίνει). Η οποία βεβαίως ηχούσε παράφωνα σε έναν δηλωμένο αναρχικό όπως ο Ρένος. Χωρίς αυτό να δικαιολογεί την επέμβαση του στο ποίημα. Παράφωνα ήχησε τελικά και για τον ίδιο τον Μανόλη. Τα τελευταία περίπου 25 χρόνια της ζωής του είχε αποσυρθεί από κάθε πολιτική δραστηριότητα αλλά και σχεδόν από κάθε λογοτεχνική. Όπως έχουμε ήδη πει, διαμαρτυρήθηκε με τη σιωπή του. Ελάχιστη απόδειξη ελπίδας, θα έλεγα, για έναν καλύτερο κόσμο.

Και, τελικά, βλέπεις εσύ πουθενά τριγύρω τον «πιο γνωστικό, πιο σοφό, πιο φωτεινό κόσμο»;

Υ.Γ. Τώρα πρέπει να φύγω. Αν θέλεις, συνεχίζουμε αργότερα.
« Last Edit: 18 May, 2008, 10:54:38 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Όχι. Δεν προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα. Προσπαθούμε να διαβάσουμε με ψυχή και σε βάθος (να διαβάσουμε, όχι να αναλύσουμε) ένα ποίημα του Αναγνωστάκη λαμβάνοντας υπόψη πολλαπλές παραμέτρους. Δηλαδή:

  • τη χρονιά που δημοσιεύεται η συλλογή (1951)
    Μόλις έχει τελειώσει ο εμφύλιος. Όπως ακριβώς τα λες είναι τα πράγματα. Το κίνημα έχει συντριφτεί από τον τακτικό στρατό υπό την αρχηγία του Αλέξανδρου Παπάγου, η χώρα δεν έχει ακόμα αποκτήσει σταθερή κυβέρνηση. Ναι, τα στρατοδικεία και τα εκτελεστικά αποσπάσματα είναι ακόμα σε πλήρη δράση, και θα κρατήσουν άλλα δυο-τρία χρόνια - ας μην ξεχνούμε ότι θα εκτελέσουν με απολύτως συνοπτικές διαδικασίες τον Μπελογιάννη το 1952. Το αίμα συνεχίζει να ρέει άφθονο, όσοι αντάρτες δεν σκοτώθηκαν ή δεν βρίσκονται στα ξερονήσια και στα μπουντρούμια ή δεν έχουν υπογράψει δήλωση νομιμοφροσύνης, ξενιτεύονται για πολλά χρόνια στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Είναι ακόμα νωρίς κι η χώρα δεν έχει αρχίσει να γλείφει τις πληγές της.
  • τη χρονιά που γράφτηκε το ποίημα
    Έχουν προηγηθεί οι συλλογές «Εποχές» το 1945 και «Εποχές 2» το 1948. Συμπεραίνω, λοιπόν, ότι το ποίημα «Επίλογος» γράφτηκε την τριετία 1948-1951 ενόσω ο Αναγνωστάκης είναι στη φυλακή. Ας μην ξεχνούμε ότι το 1949 καταδικάζεται σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο και στο παρά πέντε γλιτώνει το απόσπασμα.
  • την ηλικία του ποιητή
    Ο Αναγνωστάκης γεννήθηκε το 1925. Είναι μόλις 26 χρονών όταν δημοσιεύεται αυτό το ποίημα. Είναι γύρω στα 25 όταν το γράφει. Επιμένω - είναι παιδί. Είναι ακόμα φοιτητής. Δεν έχει προλάβει να τελειώσει τις σπουδές του ως ακτινολόγος. Για την πολιτική του δράση στο φοιτητικό κίνημα φυλακίστηκε. Και τι στόχο είχε το φοιτητικό κίνημα τότε; Έναν κόσμο πιο γνωστικό, πιο σοφό, πιο φωτεινό. Τον ίδιο στόχο που θα έπρεπε να έχουν εσαεί τα φοιτητικά κινήματα ανά την υφήλιο.

Δεν μπορώ, λοιπόν, να διαβάσω αυτό το ποίημα με βάση τη σημερινή εποχή και με βάση τα αποτελέσματα του αγώνα του Αναγνωστάκη και των συναγωνιστών του 20 ή 50 χρόνια μετά. Δεν του αξίζει κάτι τέτοιο. Ούτε στον ίδιο τον ποιητή αξίζει να δίνουμε προεκτάσεις κατά το δικό μας σύγχρονο σκεπτικό στους στίχους του. Είναι άδικο. Είναι ένα αγωνιστικό παιδί ο Αναγνωστάκης, η ψυχή του 2 χρόνια πριν εκδοθεί η συλλογή έχει αγγίξει το θάνατο, το ότι τελικά δεν τον εκτέλεσαν δεν παίζει κανένα ρόλο, γιατί το μυαλό κι η καρδιά του πέθαναν με την καταδικαστική απόφαση κι αναστήθηκαν όταν γλίτωσε το απόσπασμα κι έχει το σθένος να μιλάει για ένα λωτό που φυτρώνει στα θλιβερά τραγούδια των αδικοχαμένων νέων που θα μιλούσανε γιατί ήταν οι μελλούμενοι ποιητές, αλλά δεν ζουν πια. Κι αυτοί που επέζησαν; Στο χυμό του λωτού θα ξαναγεννηθούν πιο νέοι. Κι αυτό το λέει ένας 25άρης. Που αγαπά τη ζωή, γιατί είναι νέος. Αυτή τη μαύρη ζωή. Και θα συνεχίσει να μάχεται για να πάψει να 'ναι μαύρη. 20 χρόνια μετά θα σιγήσει ο Αναγνωστάκης, Τόλη. Το 1951 ακόμα ελπίζει. Δειλά, διστακτικά ίσως, αλλά ελπίζει.  

Πηγή μου αποτελεί η συγκεντρωτική έκδοση «Τα ποιήματα (1941-1971)» που εκδίδεται για πρώτη φορά το 1971. Ο ποιητής είναι εν ζωή και νέος. Μόλις 46 χρονών. Και δημοσιεύει το ποίημα για το οποίο συζητάμε με ατόφιους τους 10 στίχους του. Κι ως το 2000 αναδημοσιεύεται η συγκεντρωτική αυτή έκδοση άλλες 4 φορές από άλλους 3 διαφορετικούς εκδότες. Ο ποιητής είναι ακόμη εν ζωή. Πέθανε το 2005. Και το ποίημα είναι όπως το παραθέτω εδώ. Επιμένει να το δημοσιεύει έτσι - όπως το έγραψε.

Αν του στερήσεις τους τελευταίους δύο στίχους, του στερείς τη δύναμή του, του σακατεύεις την ψυχή, ξεριζώνεις το λωτό και τον λιώνεις. Κι αυτό δεν είναι δίκαιο. Το παιδί που είδε το χάρο με τα μάτια του (ιστορικό και αδιαμφισβήτητο γεγονός) βρήκε τη δύναμη να ονειρευτεί το χυμό της ζωής μέσα στο τόσο αίμα το 1951 και εμείς μπορούμε να σφάξουμε αυτό το δίστιχο 15-20 χρόνια μετά (όταν αρχίζει να δημοσιεύεται το περιεχόμενο της ανθολογίας του Ρένου Αποστολίδη); Με ποιο δικαίωμα;

Αλλά ούτε και να τελειώνουμε την ανάγνωση του ποιήματος στον 8ο στίχο έχουμε το δικαίωμα. Να με συγχωρείς, Τόλη, γιατί διαφωνώ πλήρως και με τη δική σου προσέγγιση στο ποίημα. Με το ίδιο σκεπτικό, θα πρέπει να πάρω εγώ ένα δικό σου ποίημα, περσινό, από τη συλλογή σου του 2007, να διαβάσω ως εκεί που πληροί τα δικά μου πιστεύω ή συναισθήματα, να δημοσιεύσω κατά τη δική μου βούληση τις στροφές που μου αρέσουν ή με τις οποίες συμφωνώ και να παραβλέψω το υπόλοιπο. Αν ήθελες να γράψεις ως εκεί που με βολεύει εμένα, θα το είχες κάνει. Εσύ όμως γράφεις κι άλλο, προχωράς πιο πέρα. Με βάση το δικό σου κέφι και τις δικές σου σκέψεις. Όπως ο Αναγνωστάκης.

Ως αναγνώστες οφείλουμε στους ποιητές that much. Να τους διαβάζουμε απ' την αρχή ως το τέλος. Όλους τους στίχους, όλες τις λέξεις, όλο το σχήμα και τη μορφή που δώσανε στο ποίημά τους. Με βάση τα δικά μου πιστεύω ο ανθολόγος είναι απλώς ένας επιμελής αναγνώστης που χώνεται με τα μούτρα στις πηγές (τις συλλογές και τα δημοσιευμένα έργα σε κάθε έντυπο μέσο) και το μόνο που τον κάνει να ξεχωρίζει από τον καθημερινό μέσο αναγνώστη είναι ότι έχει το θάρρος ή το θράσος (όπως θες πες το) της γνώμης του να διαλέξει ποιήματα που πρωτίστως αρέσουν σ' εκείνον και τα θεωρεί σπουδαία και να εκτεθεί μιλώντας φωναχτά και δημοσίως για τις επιλογές, το γούστο και τις γνώσεις του. Με στόχο να παρουσιάσει πάντα στους υπόλοιπους συναδέλφους-αναγνώστες μια χαρακτηριστική σύνοψη του ποιητικού ή πεζογραφικού έργου ενός συγγραφέα. Κι εκεί τελειώνει το έργο του. Δεν δικαιούται να πειράξει φράσεις ή λέξεις κάποιου άλλου για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είναι δικές του. Δεν του ανήκουν. Είναι κάποιου άλλου.

Υ.Γ.: Κουβέντα κάνουμε και μάλιστα για ένα θέμα που δεν πρόκειται να εξαντλήσουμε ποτέ. Φυσικά μπορείς να μου απαντήσεις όποια στιγμή ευκαιρείς εσύ.
« Last Edit: 29 Jun, 2009, 21:35:38 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1097
  • Gender: Male
Δεν νομίζω ότι έχουμε κάποια ουσιαστική διαφωνία και με χαρά μου προσυπογράφω αυτά που λες, Βίκυ μου, με γνώση, ευαισθησία και ακεραιότητα. Και με ενθουσιασμό. Τα ίδια ακριβώς θα μπορούσα να πω κι εγώ σε κάποια διαφορετική στιγμή, τα ίδια ακριβώς έχω πει κι εγώ πολλές φορές. Νομίζω ότι το ξέρεις.

Ο τρόπος που βλέπουμε τα αντικειμενικά γεγονότα αλλά και ο τρόπος που ερμηνεύουμε ένα ποίημα πολλές φορές χρωματίζεται από την ψυχική μας κατάσταση. Χαίρομαι για τη δική σου ψυχική ευφορία που καθοδηγεί την οπτική σου, ένα ακόμη θετικό στοιχείο για την ανθολογία σου.   

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μα, ναι, αλλά επίσης λέμε συνέχεια όλους αυτούς τους μήνες ότι κάθε ποίημα επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις. Μπορεί ο αναγνώστης να το δει με διαφορετική ματιά ακόμα κι από τη μία ώρα στην άλλη κι από τη μία μέρα στην άλλη.

Ωστόσο, ήθελα να τονίσουμε με την ευκαιρία αυτή ότι υπάρχουν πολλές παράμετροι και κριτήρια. Δεν μπορούμε να απομονώσουμε το ποίημα από τη στιγμή και την εποχή που γράφτηκε. Αν θες, δεν αντέχουν όλα τα ποιήματα μια αντιμετώπιση αυτού του είδους.

Το συγκεκριμένο ποίημα είναι όντως «περίφημο», όπως το χαρακτήρισες χτες, γιατί γράφτηκε τότε που γράφτηκε και μάλιστα από τον συγκεκριμένο ποιητή. 50 χρόνια νωρίτερα θα ήταν ομοιοκατάληκτο και ίσως ελαφρώς μελό, αφού ο λωτός θα παρέπεμπε σε αγάπες και λουλούδια κι όχι σε αναγέννηση πνεύματος και ψυχής. 50 χρόνια αργότερα, δεν ξέρω πώς και αν θα γραφόταν κι ούτε μπορώ να φανταστώ από ποιον (καταπώς τα συζητάμε στο νήμα περί ομοιοκαταληξίας και ελεύθερου στίχου κι άκρη δεν βρίσκουμε). Γράφτηκε το 1951 κι αυτό του δίνει ένα ειδικό βάρος που αλλιώς δεν θα υπήρχε.

Η ψυχική μου ευφορία κυρίως έγκειται στο ότι ξαναδιαβάζω τα ήδη δημοσιευμένα ποιήματα αυτής της ανθολογίας και για μερικά απ' αυτά είμαι πολύ περήφανη που αξιώθηκα να τα διαβάσω και να τα συμπεριλάβω εδώ. Και δεν εννοώ το ποίημα για το οποίο μιλάμε, που το αγαπώ μεν πολύ, αλλά - όπως ξέρεις - άλλα είναι τα ποιήματα του Αναγνωστάκη που ξεχωρίζω.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μανόλης Αναγνωστάκης, Όλο και πιο γυμνά...

Όλο και πιο γυμνά
Όλο και πιο άναρθρα
Όχι πια φράσεις
Όχι πια λέξεις
Γραμμάτων σύμβολα
Αντί για την πόλη η πέτρα
Αντί για το σώμα το νύχι
Ακόμα πιο πολύ: μια αιμάτινη
Σκοτωμένη κηλίδα
Πάνω στο μικροσκόπιο.

Από τη συλλογή Η συνέχεια 3 (1962)
« Last Edit: 06 Aug, 2008, 00:53:17 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66627
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μανόλης Αναγνωστάκης, Τώρα
« Reply #74 on: 05 Jun, 2008, 23:40:52 »
Μανόλης Αναγνωστάκης, Τώρα

Κι όμως, Δημήτρη, ξανά πίσω δεν πρέπει να γυρίσουμε
Χρέος μας είναι πια να μη γυρίσουμε.

Ας ξανατραγουδήσουμε πάλι εκείνο το τραγούδι που λέγαμε στην αρχή
Ας ξανασκεφτούμε τα ίδια πράγματα όπως όταν ξεκινήσαμε
Γιατί όλα, ξέρεις, πως τελειώνουνε και μόνο ένα δεν τελειώνει
Γιατί κι η ίδια η ζωή, Δημήτρη, είναι κι αυτή όμορφη
Όσο κι αν έζησε κανείς μέρες πολύ κακές
Όσο κι αν είν’ μοιραίο να τις ζήσει ή κι αν τις ζει ακόμα.

Τώρα που φτάσαμεν εδώ δεν πρέπει να ξαναγυρίσουμε,
Πιο καλά να σταθούμε εδώ, μα όχι πάλι πίσω.

Από τη συλλογή Εποχές (1945)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 14:15:35 by wings »