Author Topic: Πάνος Θασίτης  (Read 126755 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Φωνές φτάνουν
« Reply #45 on: 22 Jun, 2008, 20:12:37 »
Πάνος Θασίτης, Φωνές φτάνουν

Φωνές φτάνουν ως εμάς, από τους ίδιους τους εαυτούς μας.
Πονούν.
Κομματιασμένοι.
Γεμάτοι καρδιά.
Σε σκοτεινούς διαδρόμους μέσα.
Ποιος θα τους σώσει;

Εμείς αλλάξαμε σιγά-σιγά (υπάρχει βέβαια δικαιολογία)
πρώτα με χειρονομίες και ροπές ακαθόριστες
μέσα σε μαγαζιά και μέσα σ' εκκλησίες
με γυμνές γυναίκες και άγιους –συγχρόνως–
με προδοσίες και πράξεις υψηλές∙
με μικροπράγματα στο τέλος
στα χέρια και στα πόδια και στο νου
αδρανούμε μες στη νύχτα του ζώου.

Από τη συλλογή Πράγματα (1957)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:15:44 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Φεγγάρι-φεγγαράκι
« Reply #46 on: 12 Jul, 2008, 00:23:42 »
Πάνος Θασίτης, Φεγγάρι-φεγγαράκι

[Ενότητα Τ’ αδέσποτα]

Ι

Στον ουρανό βγήκε το τελευταίο φεγγάρι.
Πήδα μέσα τώρα.
Τώρα που περνάει απ’ το μπαλκόνι.

ΙΙ

Το φεγγαράκι έπαιξε κι έχασε όλο τ’ ασήμι του
στην πισίνα. Για μια γυμνή ψευτο-Ελένη.
Έναν Ποσειδώνα εκσκαφέα.

Τώρα πεινά και κλαίει μετανιωμένο.
Πλανιέται άδειο στον ουρανό.
–Μικρό κουτό φεγγάρι.
Σε φτιάξαμε ασημένιες καρδούλες
καρφίτσες, φουρκέτες, παραμάνες.

Οτιδήποτε.

Από τη συλλογή Σχιστολιθικά (1983)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:16:32 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Ελληνική επαρχία μ.Χ.
« Reply #47 on: 23 Sep, 2008, 20:24:48 »
Πάνος Θασίτης, Ελληνική επαρχία μ.Χ.

[Ενότητα α']

Έφριξε σαν πήγε ο ίδιος, με τα ίδια του τα μάτια και τα είδε.
Τόση ρεμούλα, τέτοιο χάλι πού να το φανταστεί.
Έβγαλε ευθύς διαταγές τη μια πάνω στην άλλη,
ήλεγξε, καυτηρίασε, τιμώρησε, κάτι να διορθώσει,
κάτι να περισώσει απ’ την καταστροφή.

*

Οι άλλοι, οι από πάνω, μάθαιναν βέβαια ταχτικά τα νέα
τον ζήλο του λαμπρού νέου επάρχου
την ακάθεκτη έφεσή του για ευποιία, χρηστή
φιλόπτωχο διοίκηση κλπ.
Μα δεν ανησυχήσαν. «Θα του περάσει» είπαν,
«κι άμα δεν του περάσει
και κάνει τώρα πως δεν ξέρει,
τον αντικαθιστούμε, τον διαγράφουμε,
τον εξαφανίζουμε στο κάτω-κάτω.

Το ίδιο μας κάνει συνεπώς κι αν του περάσει
κι αν δεν του περάσει».

Η αλήθεια είναι, πως του πέρασε και του παραπέρασε.
Ούτε να τον παραμερίσουνε χρειάστηκε
ούτε βέβαια –τον άνθρωπο!– να τον εξαφανίσουν.

Ήδη, γοργά ανέρχεται κι έχει λαμπρό το μέλλον.

Από τη συλλογή Ελεεινόν θέατρον (1980)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:17:44 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Ιστορία (1941 - )
« Reply #48 on: 06 Oct, 2008, 18:42:43 »
Πάνος Θασίτης, Ιστορία (1941 - )

[Ενότητα β']

Εχθροί –έτσι τους λέγαν άλλοι– πατήσανε τη χώρα.
Λυπήθηκα πολύ. Όμως δεν τα ’βαψα και μαύρα.

Πρώτες αβέβαιες μέρες, το μαγαζί κλειστό.
Μετά, όλα καθώς πριν κανονικά.
Αγόραζα – πουλούσα με λεφτά
και βέβαια το κέρδος – ΚΕΡΔΟΣ.

Το «Ελευθερία ή θάνατος» –τι δίλημμα γελοίο!–
ουδόλως μ’ αφορούσε.
«Καίνε σκοτώνουν ξεριζώνουν», φωνάζανε τις νύχτες με χωνιά.
Πρωί, το μαγαζί απείραχτο. Ψεύδη λοιπόν
ασύστολα κι αυτά.
Όμως κι αλήθεια αν ήταν –που δεν ήταν–
θα γίνανε αλλού και σ’ άλλους – που τ’ αξίζαν.

*

Έτσι ο καιρός ευχάριστα –σχεδόν– περνούσε.
«Σχεδόν»... Θα το παρέλειπα κι αυτό.
Αλλ’ όσο να πεις, υπήρξε κι ενοχλούσε κι απειλούσε
κείνο το μυστήριο συνονθύλευμα, το κινδυνώδες κι αλητήριο εαμελασεπόν...
Τελικά, δε λέω, βγήκε κι αυτό απ’ τη μέση
–Ελλάς και Συμμαχία το γκρέμισαν εκ βάθρων–
Μα παρατρίχα να μας χέσει.

Τα ίδια, φυσικά, κι εν συνεχεία.

Από τη συλλογή Ελεεινόν θέατρον (1980)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:19:55 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Ακροστιχίς σε Α για πράγματα κοινά

[Ενότητα β']

Και μες στο απόλυτο σκοτάδι θα σε συναντήσω, φίλε.
Ήρωα που πέθανες για ιδανικά
με το φακό θα σ’ εντοπίσω.

*

Θα σου μιλήσω για πράγματα κοινά
που τ’ αγνοούσες. Τώρα το αίμα χύνεται μονάχα στα τροχαία.
Ήσυχες Κυριακές στο πάρκο με τα παιδιά∙
κάθε Δευτέρα σινεμά.
Ζούμε τα γεγονότα απ’ τις εφημερίδες, τον έρωτα
στα εικονογραφημένα περιοδικά.
Στην ταβέρνα πότε-πότε οι φίλοι, ξαναγυρνούμε στα παλιά.

Ο Γιάννης γλίτωσε απ’ τα συνδικάτα
–πάνε τα δωρεάν τρεχάματα για τα κοινά–
μπουτίκ η Μαίρη άνοιξε, αντίκες και κεραμικά
– το γυναικείο ζήτημα το ξεπέρασε σωστά.
Κι ο Μάρκος, τι ξενύχτια γράφε-σβήνε στα ντουβάρια
τι λαϊκά συλλαλητήρια, τι ξύλο και κυνηγητά
οργανωτής πωλήσεων τώρα, θυμάται και χαμογελά.

Κι αν απομείναν λίγ’ αγύριστα κεφάλια
κρατάνε θέσεις και φυλάκια αλωμένα
παίζοντας –μάταια– τ’ αλλοτινά αλλόκοτα θηρία
θ’ απελαθούνε νύχτα, για Λίβανο ή Συρία.

*

Στάσου στο φως να σε φωτογραφήσω.
Μη στρέφεις το πρόσωπο αλλού.

Από τη συλλογή Ελεεινόν θέατρον (1980)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:21:42 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Επιφώνημα
« Reply #50 on: 12 Nov, 2008, 01:13:42 »
Πάνος Θασίτης, Επιφώνημα

Εσύ ήσουν η αγάπη. Ίριδα ανοιχτή, απ' το πορτοκαλί
ως το χρυσό κι ως τ’ άσπρο που τυφλώνει,
δρασκελώντας κρεμαστά νερά και κρυφά στερεώματα,
έρημη μεγάλη νύχτα, πάνδημο μεσημέρι.

Μαλλιά – ποτάμια που με πνίγατε
η γη κι ο πυρωμένος σπόρος της βαθιά,
ο ουρανός κι η αφανέρωτη όψη του,
μισό κι ολόκληρο του φεγγαριού,
φέξη και χάση του κόσμου.
Η προσευχή κι εικόνισμα για προσευχή,
ασήμαντα χαμένα λόγια την ώρα της καταστροφής,
τρίξιμο της θύρας για ζωή και για θάνατο.
Ναι ή όχι: κι υπάρχεις, δεν υπάρχεις.

*

Εσύ που ήσουν η αγάπη, πες μου τώρα πώς σταματούνε
το μυαλό, πώς το σκοτώνουν.

Ω μονοκύτταρο απολιθωμένο στο νεκρό σημείο,
κλειστό στο ναρκωμένο τείχος∙
και τ’ αυλάκι για το αίμα κομμένο∙
κι η φωνή, αγέρας που ζει και φέρνει τον άνθρωπο στον άνθρωπο, φευγάτη∙
κι ο χτύπος της καρδιάς, ένας ρυθμός στ’ ανώνυμο ρολόγι
και το κορμί απονευρωμένο κι η σάρκα στο έλεος της βροχής.
Ένα μάτι, γι' αυτό που λένε φως∙ τ’ άλλο για το σκοτάδι.
Ο ήλιος, πυρωμένο τρελό πορτοκαλί
κι η νύχτα, μαύρη κυκλοδίωκτη αμμουδιά όπου βουλιάζεις.
Η θρέψη, η πέψη, ο ύπνος.

Οι άλλοι: τα διπλανά μονοκύτταρα, στη σειρά.

Από τη συλλογή Εκατόνησος (1971)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:22:27 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Χωρισμός
« Reply #51 on: 11 Dec, 2008, 16:26:56 »


Γιώργος Ζαμπέτας & Δημήτρης Χριστοδούλου, Ο χωρισμός
(ερμηνεία: Βίκη Μοσχολιού / δίσκος 45 στροφών του 1965)


Πάνος Θασίτης, Χωρισμός

Ήρθες και τίποτα δεν άντεξε πλάι σου
Έφυγες και τίποτα δε χάθηκε μαζί σου
Στα χέρια μου κρατώ και την ελπίδα και τη μνήμη σου
Το αίμα μου περνάει μέσ’ από σένα
Μοίρασα τον ίσκιο μου με σένα
Τίποτα δε μου λείπει∙ γιατί τίποτα δε χάθηκε μαζί σου.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:22:51 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Σχέδιο αγαπημένης δίχως κορνίζα

Αρχίζεις από παντού
Από την έρημη βουή του δάσους
Απ’ τα κοράλλινα χαλάσματα της πιο παλιάς αυγής
Από την πετρωμένη ρυτίδα του ορίζοντα
Από το τρυπημένο χέρι της ελπίδας
Από το αίμα το ξεριζωμένο

Αρχίζεις από παντού
Από την πρώτη περπατησιά της άνοιξης
Απ’ τις κερήθρες κι απ’ τα χαμομήλια
Από τα μάτια των μικρών πουλιών
Από τα πρωτοβρόχια που θερίζουν τις χαρές
Απ’ τις ειρηνικές μασχάλες της μοναξιάς

Αρχίζεις από παντού
Απ’ τις μέρες που πέρασαν κι απ’ τις μέρες που θά ’ρθουν
Από τον κόρφο της ανάμνησης κι απ’ τ’ άγνωστο που φτάνει
Απ’ τη μοναδική στιγμή κι απ’ το χρόνο
Από την άγνοια κι απ’ τη στερνή πικρή μου γνώση
Απ’ την αρχή και το τέλος

*

Αρχίζεις από παντού
Απέραντη ρίζα αγαπημένη
Για ν’ απομείνεις ολομόναχη
Πέρ’ από τη σιωπή
Πιο ξένη από τη σιωπή
Μονάχη με τον εαυτό σου
Καθώς αγέραστο ελάτι με τον ουρανό σου
Στοιχειωμένο απ’ το χαμόγελο του κόσμου.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)


Όσοι έζησαν, έστω και για λίγο καιρό, στη Λέσβο έχουν στα μάτια τους και βαθιά στην ψυχή τους φυλαγμένες τις ίδιες εικόνες με τον Πάνο Θασίτη.
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:24:28 by wings »

yiannispodinaras

  • Newbie
  • *
  • Posts: 20
Συγκλονιστικό ποίημα, Βίκυ!
« Last Edit: 08 Jan, 2009, 21:30:39 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Ναι, Γιάννη.

Είναι ένα εξαιρετικό ποίημα του Πάνου Θασίτη και να σκεφτείς ότι ανήκει στην πρώτη του συλλογή που γράφτηκε σε καιρούς πολύ δύσκολους για τη χώρα και για τον ίδιο.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Μέρες Θεσσαλονίκης
« Reply #55 on: 01 Feb, 2009, 00:43:44 »
Πάνος Θασίτης, Μέρες Θεσσαλονίκης

Άσε με να πιστεύω
Πως μπορούμε να κινήσουμε από δω
Όπου μασούμε τον ήλιο με τα δόντια μας
Και διώχνουμε το φως απ’ τα δωμάτιά μας ως να μας λησμονήσει.
Εδώ τα ξέρουμε και τα μισούμε όλα
Σαν τις χαρακιές του προσώπου μας
Και σαν τους τάφους τους οικογενειακούς
Όλο πικρή σοφία
Σαν την πανάρχαιη Καλημέρα
Χάρτινο χαμόγελο και προδοσία κι επιμονή.

*

Άσε με να πιστεύω
Πως πέρ’ από το σύρμα του ορίζοντα
Δε θα μας αγαπούν μήτε θα μας αρνιούνται,
Να πιστεύω
Πως υπάρχει αλλού ένα δέντρο
Άξιο για τα νεύρα του κεραυνού
Ένα μαχαίρι που δε γνώρισε σπλάχνα
Κι ένα ποτήρι μ’ απρόσιτα χείλη
Να πιούμε!

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:25:10 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Νυχτερινό

Είμαστε δυο άνεμοι νυχτερινοί
Πουθενά πάνω σ’ εμάς δε βρίσκεται ένας δρόμος
Ένα τέλος μια αρχή ένα σχήμα

Υποθέτοντας τους εαυτούς μας αγαπιόμαστε
Για τον τρόμο και τον ίλιγγο του αγνώστου μας
Για τη μοναχική συνάντησή μας πέρ’ απ’ το χνούδι του Κόσμου.
Αγάπη μου
Σεισμέ του νου μου.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:25:32 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Ο χορός των φτερών
« Reply #57 on: 19 Mar, 2009, 12:17:53 »
Πάνος Θασίτης, Ο χορός των φτερών

[Ενότητα Πράγματα 2]

Πιο πάνω απ’ το φεγγάρι
πέταλα ενός άνθους
που μαδά βαθιά στον ουρανό
–κανένας δεν το βλέπει–
λείψανα από τις φτερούγες ίσως
του νεκρού Αρχαγγέλου
–κανένας δεν το ξέρει–
αγέρας μας φέρνει
αγέρας μας παίρνει
είδωλα της μιας στιγμής.

*

Ακούστε το θρήνο απ’ την κοιλάδα
τ’ αγαπημένα ονόματα στα δόντια της τίγρης
τους κρίκους της ζωντανής αλυσίδας
που η αόρατη βαριά συντρίβει.
Τίποτα δεν μας εγγίζει εμάς,
μες στο γοργό δίχτυ των ίσκιων μας
τίποτε δεν απομένει.

Όταν το φως στ’ αλύγιστα κοντάρια του
σηκώνει τον ήλιο
τα εύθυμα της μέρας πνεύματα
σκορπούν στον ουρανό
γοργά απλωμένη θάλασσα κι εμείς τ’ ακολουθούμε
στήλες γινόμαστε λευκές, άνθη
στις φτέρνες του αέρα

Άνεμος πάλι μας σκορπά.

Από τη συλλογή Πράγματα 2 – Αριθμοί (1962)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:36:09 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Ο νεκρός ποιητής
« Reply #58 on: 21 Mar, 2009, 23:25:14 »
Πάνος Θασίτης, Ο νεκρός ποιητής

[Από την ενότητα Τ’ αδέσποτα]

Δεν είμ’ εδώ που ψάχνεις.

Τι γυρεύω εγώ μες στα λουλούδια
στ’ αβάσταχτο φως του φεγγαριού.

Στις αίθουσες που οι ρήτορες
εκπολιτίζουν το κοινό
με τα φαντάσματά μας.

Τι γυρεύω.

Από τη συλλογή Σχιστολιθικά (1983)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:27:19 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Ας υποχωρούσαν λίγο
« Reply #59 on: 23 Apr, 2009, 16:15:48 »
Πάνος Θασίτης, Ας υποχωρούσαν λίγο

[Ενότητα α']

Τι θέλουν τώρα αυτοί και μας θυμώνουν;
Τι κουταμάρες λένε πάλι για δήθεν ύποπτους συνδυασμούς
γι’ ανόμως κερδισμένα;

Είναι ζηλιάρηδες, ανάγωγοι, ξυπόλητοι πάππου προς πάππον,
πεινασμένοι –και δικαίως τέτοιοι που ’ναι–
δεν ξέρουν τι θα πει ζωή
–την πήρανε στα εύκολα ψωμοζητώντας–
και τώρα κάνουν τους ενάρετους,
παίζουν τους Ροβεσπιέρους!

*

Στο κάτω-κάτω, ας ήταν ικανοί κι αυτοί,
ας υποχωρούσαν λίγο, ας ελίσσονταν λιγάκι,
ας άρπαζαν τις ευκαιρίες, ας σπρώχναν κι ας πατούσαν στην ανάγκη
αφού κανείς δεν τ’ απαγόρεψε αυτά
–όλοι με κάτι τέτοια ζούμε και περνούμε.

Τους έξυπνους μας κάνουν τώρα;

Από τη συλλογή Ελεεινόν θέατρον (1980)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:28:01 by wings »