Author Topic: Πάνος Θασίτης  (Read 125304 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Νυχτερινό

[Ενότητα Σχιστολιθικά (1974-1979)]

Φίλε, πώς βρέθηκες εδώ, πώς στριμώχτηκες
πώς σβήνεις.

Με τον καιρό, γίναν πολλά στον τόπο και σ’ εσένα.
Μπορεί να μη θυμάσαι πια, ίσως να μη λογάριασες τι πλήρωνες
περνώντας τις στενές πύλες. Από χαντάκι σε χαντάκι
λιγόστευες ολοένα, κηλίδες κλέβαν την εικόνα
μέναν σημάδια στη φωνή, νεκρά κενά στο νου.
Με κάθε χιόνι, πέθαινε κι ένα κλαδί στο δέντρο.
Ήλιος και θάλασσα παίρναν πιο πολλά απ’ όσα δίναν.

Τώρα τις νύχτες προσπαθείς να ξεφύγεις.
Παίζεις στα χέρια σου άχρηστα κλειδιά
χαλίκια κι όστρακα από νησιά καταποντισμένα.
Μυρίζοντας φύκια, ελεείς την ψυχή σου που λείπει.

*

Άφησε πια τη θάλασσα. Έχει τελειώσει.
Και το ποτάμι άλλαξε κοίτη. Κι ο κρότος π’ ακούς κάθε βράδυ
είν’ η ξερή λάσπη που σπάνει. Στην παλιά όχθη
στρέμματα καλαμιές χωρίς φωνή νερού
λίγα δέντρα και πεθαίνουν
γλώσσες της άμμου στεγνωμένες.

Τώρα τα καλοκαίρια καίγονται μακριά.
Το παράθυρο βλέπει στον αντικρινό τοίχο και πρέπει να συνηθίσεις.
Πηγαίνοντας απ’ αυτό το τετράγωνο στ’ άλλο τετράγωνο
ό,τι απόμεινε απ’ τη ζωή σου.

Από τη συλλογή Σχιστολιθικά (1983)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:29:10 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Μυτιλήνη
« Reply #61 on: 07 Jun, 2009, 23:29:30 »
Πάνος Θασίτης, Μυτιλήνη

[Από την ενότητα Τ’ αδέσποτα]

Το φεγγάρι βγαίνει απ’ την Τουρκία.

–Πες μας για τους χαμένους Έλληνες σελάνα.
Παίδες, μητέρες, φίλους.

Το φεγγάρι ξαναβγαίνει απ’ την Τουρκία.

Από τη συλλογή Σχιστολιθικά (1983)


Δράττομαι της ευκαιρίας να αφιερώσω αυτό το ποίημα στο γενέθλιο νησί του Πάνου Θασίτη και στη δεύτερη πιο αγαπημένη μου πόλη στην Ελλάδα.

Για τη Λέσβο, λοιπόν, όπου είναι ακόμα αλλιώς ωραία η αιολική σελάνα. Και για τα σοκάκια της Μυτιλήνης, όπου ακόμα θροΐζουν οι ψυχές των «απέναντι» κάθε που σουρουπώνει.
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:29:40 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Απ’ το παράθυρο
« Reply #62 on: 30 Jun, 2009, 02:24:05 »
Πάνος Θασίτης, Απ’ το παράθυρο

Στέκομαι και βλέπω απ’ το παράθυρο
τμήματα σπιτιών και δρόμων,
ακούω φωνές, αποσπάσματα ομιλιών,
στίγματα που αναζητά η αίσθησή μου, απαθή∙
αθανασία ασήμαντη πραγμάτων χωρίς μνήμη
που δεν περνούν, καθώς εμείς οι άνθρωποι περνούμε.

Στέκομαι και βλέπω απ’ το παράθυρο...

Πόσο πουλάνε τα μαντίλια στο λιμάνι;
Μαντίλια γι’ αποχαιρετισμούς που φεύγουν
απ’ τα χέρια σαν πουλιά
σαν άνθρωποι που γίνανε πουλιά και μας γυρεύουν
άνθρωποι που δεν υπάρχουν πια και μεις δεν τους αναζητούμε∙
άνθρωποι μαντίλια άνθρωποι.

Από τη συλλογή Πράγματα (1957)
« Last Edit: 13 Jun, 2018, 13:42:40 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Ελπίδα
« Reply #63 on: 02 Oct, 2009, 20:06:32 »


Θάνος Μικρούτσικος & Λάκης Λαζόπουλος: Φως, ελπίδα, ουρανός
(τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος / δίσκος: Ψάξε στ’ όνειρό μας (1997))


Πάνος Θασίτης, Ελπίδα

Υπάρχουν οι πηγές που γεννούν τόσ’ αεράκια
υπάρχουν δάση όπου τ’ αθώα πρωινά ανασαίνουν φίλοι∙
οι πνοές τους φθάνουν ως εμάς και μας γλιτώνουν
φέρνουν μηνύματα της χλόης και του νερού
φέρνουν την ακοή των δένδρων που τα κρατούν απ’ τη μασχάλη
παραμύθια, τα βαριά παπούτσια τους τα λιώνουν
αέρας μπαινοβγαίνει στα ριζά τους
τα κλαδιά τους γέμισαν πανιά,
οι βυθοί της θάλασσας ξυπνούνε μες στα δάση
αλλάζει τάξη ο κόσμος, αγκαλιάζεται σφικτά
χαίρεται η φωνή μας, φίλοι
δικό της το φάρδος τής ημέρας
θα βρει πίστη και θα ζήσει∙
υπάρχουν παντού ο ουρανός και τα παιδιά.

Από τη συλλογή Πράγματα (1957)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:30:59 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Μόνο τα μάτια σου
« Reply #64 on: 23 Jan, 2010, 23:04:41 »


Bill Conti & Mike Leeson, For your eyes only (Sheena Easton, 1981)

Πάνος Θασίτης, Μόνο τα μάτια σου

Τούτη τη νύχτα της σιγής και της απελπισίας
μέσα στους κύκλους τους σφιχτούς της φυλακής,
μόνο τα μάτια σου είναι δρόμος,
μόνο τα μάτια σου,
μόνο τα μάτια σου όπου γνώρισα το χάος της ελευθερίας.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:31:16 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Ο Καραγκιόζης
« Reply #65 on: 11 Apr, 2010, 14:47:42 »


Διονύσης Σαββόπουλος, Σαν τον Καραγκιόζη (δίσκος: Διονύσης Σαββόπουλος, 10 χρόνια κομμάτια (1975))

Πάνος Θασίτης, Ο Καραγκιόζης

[Ενότητα Πράγματα 2]

Δεξιά το Σεράι αριστερά το καλύβι
στη μέση ο δρόμος
στο δρόμο το φανάρι
απ’ το φανάρι κάτω η σκιά του
πίσω απ’ το σκοτεινό βουβό πανί.
Οι θεατές χαμηλά στα καθίσματα στο δρόμο
τα λεωφορεία η Τροχαία
οι άνεργοι.

Ανάβει το φως∙
ο πρωταγωνιστής σηκώνεται μες στο κουτί του
βγαίνει
ακουμπά στο φανάρι
βγάζει το καρφί σπάνει το ξύλο
ξεκολλά το κεφάλι του
τ’ ακουμπά κάτω, λύνει τα μέλη του
ένα-ένα.
Τότε το πανί γεμίζει μ' άλλους ίσκιους,
με χέρια και πόδια που κλαίνε.
Ανεβαίνει ανεβαίνει το αίμα
το Σεράι βουλιάζει
το καλύβι πλέει.
                       
*

Όμως ο θεατρώνης φτάνει.
Σβήνει το φως
κολλά τα χέρια κολλά τα πόδια
κολλά το κεφάλι καρφώνει το ξύλο
ξεθάβει το Σεράι
κατεβάζει το καλύβι
πλένει τα αίματα
ανάβει πάλι το φως

«Άρχοντές μου!...»

Από τη συλλογή Πράγματα 2 – Αριθμοί (1962)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:32:10 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Κατοικία στη γη
« Reply #66 on: 11 Sep, 2010, 16:09:25 »


Μάνος Χατζιδάκις & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι
(τραγούδι: Λάκης Παππάς / δίσκος: Παραμύθι χωρίς όνομα (1965))


Πάνος Θασίτης, Κατοικία στη γη

Διαγράφεται σπίτι χαρωπό
άσπρο με κόκκινη στέγη, με πηγάδι και λαχανόκηπο.
Η γη αποθέτει μέσα του της ευωδιάς της το μυστικό∙
πουλάρι του δρυμού γλείφει το ξύλινο κατώφλι του τις νύχτες
φέρνει κι αυτό το μυστικό της απλής του ζωής∙
τ’ άστρα χαμηλώνουν, έλκονται μες στο νερό που αγρυπνεί.
Μπορούμε να κατοικήσουμε.

Το ποτάμι περνάει απ’ εδώ
μες από καλαμιές και θάμνους που όνομα δεν έχουν
μες από χόρτα που προσφέρουν μ’ αγάπη ό,τι έχουν
περνάει κι από μας και δε μας ξεχωρίζει.
Πλένει τα πόδια των πουλιών, τ’ άλογα ξεδιψάει
ποτίζει –όσο μπορεί– τα χωράφια
δεν έχει θρύλους μήτε όνειρα τα βράδια∙
είναι νερό
κάνει καλά τη δουλειά του
κουράζεται
κοιμάται.

Από τη συλλογή Πράγματα (1957)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:33:06 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Εικόνα για δυο
« Reply #67 on: 18 Feb, 2011, 22:28:00 »


Γιάννης Σπανός & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Ξύπνησε η πόλη
(τραγούδι: Βίκη Μοσχολιού / δίσκος: Το Σαββατόβραδο (1970))


Πάνος Θασίτης, Εικόνα για δυο

Εσύ χάνεσαι όλη μέρα, στο βόμβο που έχουνε χιλιάδες κινητήρες,
στα κυκλικά παραπετάσματα της σκόνης.
Βουλιάζεις κάτω από σειρές μεγάλα σπίτια,
στοές, μεγάλοι δρόμοι που σ’ απορροφούν.
«Σταθμός-Χαριλάου» η γραμμή που παίρνεις,
για τη φανταστική δουλειά και το φανταστικό σου σπίτι,
απεγνωσμένα.

Το σωστό πρόγραμμα απ’ έξω, μια προσωπίδα για τους άλλους.
Για σένα, πιο βαθιά η σφαγή.

Τ’ άσπρο νερό ξαφνικά πορφυρό.
Η παγωνιά φυτρωμένη στα σπλάχνα,
μαύρα μεγάλα χάσματα στο δρόμο, χαμένα όλα τα σημάδια
κι από ψηλά, ο μακρινός βόμβος της καταστροφής.
Σιγή τυλίγει στο γυαλί, το κάθε τι που βλέπεις,
χέρια και πόδια και πρόσωπα απομένουν στον αέρα,
σαν την εικόνα στην οθόνη, τη στιγμή που κόβεται η ταινία.

Στο νου πυκνή βροχή σε λιώνει.

Από τη συλλογή Εκατόνησος (1971)


Καλό ταξίδι, Πάνο Θασίτη!
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:33:59 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Υπηρέτες
« Reply #68 on: 07 Oct, 2013, 00:18:02 »
Πάνος Θασίτης, Υπηρέτες

Εμείς στη στεριά, μπροστά σε κάθετα κτίσματα
Δεδομένα σημεία, άλφα μικρά και άλφα μεγάλα
Βάση για το διαβήτη που μας τρυπά
Βάση για τις συντεταγμένες του κανονιού
Βάση της αρωματοποιίας – καίτοι βρωμάμε.

Πάνω στ’ άσπρο χαρτί καρφωμένοι, ομοειδείς
Κέρματα σε φυλάκια αιμοσταγή
– Την άλλην όψη του χαρτιού συλλογιστείτε
του νομίσματος την άλλην όψη.

Όταν οι κύριοι αποσύρονται
Λύνουμε την τάξη και κοιταζόμαστε.
Έχουμε μάτια αληθινά!
Έχουμε φωνή
Χέρια ζεστά
Έχουμε σκέψη
Τα πιάνα έρχονται, γεμίζουν το ξερό πετσί μας
Οι τοίχοι διαλύονται, ορμά το φως και μας ζαλίζει
Οι στέγες ξεκολλούν
Ο ουρανός είναι τα φτεροκοπήματα όλων των πουλιών
Αιώνια γνέφει η άρκτος.

*

Όμως ακούονται βήματα: Οι κύριοι! Οι κύριοι επιστρέφουν.
Η παράβαση «όνειρο» «όνειρο φτωχό» διακόπτεται.
Μαύροι μεγάλοι χάρακες μας σκεπάζουν.

Από τη συλλογή Πράγματα (1957)
« Last Edit: 23 Jun, 2017, 13:35:00 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Οι μουσικές να παίξουν πάλι

Το μαύρο είναι μαύρο. Τι να κάνουμε;
Όμως θ’ ασπρίζει κάπου —ελάχιστα είν’ αλήθεια—
μα κάτι θα καταφέρουμε και με το λίγο.
Θα νοικιάσουμε αίθουσες, θα κουβαλήσουμε τους οπαδούς μας,
σα δε φτάσουν οι εδώ, φέρνουμε κι άλλους, δωρεάν, από την επαρχία.
Γυμνασμένοι ρήτορες θα χτυπήσουν τις καμπάνες του κινδύνου,
φανατισμένα πλήθη θα μας χειροκροτούν κανονικά.

Οι αντίπαλοι βέβαια θα φρυάξουν.
Θα πουν πως κάναμε σκηνοθεσίες και τα τέτοια,
ήταν πλαστές οι συγκεντρώσεις μας, οι φίλοι πληρωμένοι,
πως κλείσαμε τ’ αντιφρονούντα στόματα με την αστυνομία!

Πράγματι —μεταξύ μας— θα γίνουνε κι αυτά.
Όμως εμείς δε θα το πούμε. Μήπως λεν οι άλλοι τα δικά τους;
Κι άλλωστε άλλα τώρα βιάζουν.
Βροχή τα «εύγε» νά ’ρθουν από αυθεντικούς
ελεύθερα εκλεγμένους προέδρους σωματείων και συγκλητικούς,
να πλεύσει η πόλη στο λευκό και στο γαλάζιο
—και στο χακί εν ανάγκη— οι μουσικές να παίξουν πάλι μες στους δρόμους.

*

(Σ’ αυτούς τους ίδιους δρόμους κάποιοι τις προάλλες χτυπηθήκαν
—ή κάνανε τους χτυπημένους—
τ’ ασθενοφόρα τρέξαν και τους πήραν,
τα αίματα, λιγοστά, πλυθήκανε τη νύχτα.

Άγνωστο, ποιοι ρίξαν στο ψαχνό
ή ποιοι πυροβολήσαν πρώτοι...)

Από τη συλλογή Ελεεινόν θέατρον (1980)
« Last Edit: 09 Jul, 2019, 23:52:05 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Πρωινό
« Reply #70 on: 11 Mar, 2018, 00:55:38 »
Πάνος Θασίτης, Πρωινό

Γύφτισσα ζωή
Με χιλιάδες κουδουνάκια στ’ ανεμισμένα παρδαλά φουστάνια σου
Μοσκοβολάς χωράφι και φιλί
Και σε περνούν στις χαίτες τους χαράματα στην πόλη
Άλογα γοργά ζεμένα σε γλυκοτριζάτες σούστες.

Χείμαρρε από μήλα που αλογάριαστα κατρακυλάς
Στους παχνισμένους δρόμους
Ανάμεσα στα χρυσά κρόσσια της αυγής
Και στις ξυπόλητες πατούσες των παιδιών
Γερό το χέρι νάναι πάντα
Ζωή για να σ’ αδράχνει
Καθώς η χούφτα τ’ ανυπόταχτο βυζί.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)
« Last Edit: 11 Mar, 2018, 00:57:30 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης, Εφηβικό
« Reply #71 on: 11 Mar, 2018, 01:01:50 »


Μίκης Θεοδωράκης & Μάνος Ελευθερίου, Ο άνεμος γέννησε τη νύχτα
(τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης / δίσκος: Αρκαδία II (1969))


Πάνος Θασίτης, Εφηβικό

Είσαι το σχήμα ανάμεσα στη νύχτα και στον άνεμο
Είσαι το βούισμα του ίσκιου μου που σέρνεται μεσάνυχτα
Πλάι σ’ αυτές τις θεόκουφες ράχες των σπιτιών
Το κουρέλι είσαι της χίμαιρας που το κρατώ στα χέρια μου
Χωρίς να το βλέπω

Είσαι τα εκατομμύρια φιλήματα μιας θάλασσας χειλιών
Ογρής πυρωμένης
Που φλοισβίζει στο μάγουλό μου το σκαμμένο

*

Εσένα φωνάζουν είκοσι χρόνια τώρα
Κάτι αμολόγητοι στίχοι που ανεμίζουν τεντωμένοι στης φλέβας το σκοινί
Και σε γυρεύουν σ’ όλα τα παράθυρα της άνοιξης
Σ’ όλες τις καταιγίδες
Σ’ όλα των προγόνων τ’ αγκαλιάσματα
Να ’ρθεις να σαρώσεις τον ίσκιο μου
Για να ’σαι ο ίδιος ο εαυτός μου
Κι όταν εσύ πεθάνεις να πεθάνω.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης: Τώρα...
« Reply #72 on: 11 Mar, 2018, 01:05:10 »


Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Αφροδίτη Μάνου, Πάρε με
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Ζήτω το ελληνικό τραγούδι (1987))


Πάνος Θασίτης: Τώρα...

Τώρα που κάθε ανθός πλαγιάζει στο κλαδί του
Και κανένα θρόισμα δεν πάει χαμένο
Τώρα που κανείς δε βιάζεται
Δέξου με κάτω απ’ τα θολωτά τα χέρια σου
Σαν το παλιό καμπαναριό που ανοίγεται
Στο στερνό στο πιο πιστό και στο μόνο περιστέρι του.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μανόλης Αναγνωστάκης & Μίκης Θεοδωράκης, Όταν μιαν άνοιξη
(τραγούδι: Μαργαρίτα Ζορμπαλά / δίσκος: Μπαλάντες (1975))


Πάνος Θασίτης, Πρέπει νά ’ρθει η άνοιξη

Πρέπει νά ’ρθει η άνοιξη με τ’ αμέτρητα άγουρα στηθάκια της
και με τα σκουλαρίκια της τα κρυσταλλένια
Με τα γοργά της βήματα που ξυπνάνε τις ελπίδες
Με τη γαλάζια κραυγή της
Γιατί δεν πρέπει τώρα να φωνάξω
Κι εσύ δεν πρέπει τίποτα να ψιθυρίσεις
Τίποτα δεν πρέπει ν’ ακουστεί για την ερημιά των ματιών σου
Όπου παγώνει ασάλευτη το σχήμα της η απελπισία
Για το νεκρό σου δέρμα για τα νεκρά μαλλιά σου
Για του κρεβατιού σου τα τέσσερα σίδερα
Γι’ αυτά τα νιάτα που κρέμονται στον ίσκιο σαν τ’ άδεια ρούχα εκείνων που πέθαναν
Γι’ αυτόν τον απερίγραπτο χειμώνα

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66930
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πάνος Θασίτης: In memoriam, I
« Reply #74 on: 11 Mar, 2018, 01:13:38 »
Πάνος Θασίτης: In memoriam, I

Ν.Δ.

Το αίμα περνάει αδιάκοπα από γενιά σε γενιά
Στερεύει κι αναβρύζει πάλι από τις φτέρνες των αγγέλων
Στερεύει αναβρύζει στερεύει: το ξέρουμε.

Κάθε δρόμος γεννιέται με το βήμα: δεν έχει μυστικά
Το σχήμα είν’ ένας παγωμένος χώρος που διώχνει τις καρδερίνες
Ένα μικρό ευαγγέλιο κρατά το Θεό φυλακισμένο.

Γυρίζω μες σ’ ένα απύθμενο όνομα όπου πλαγιάζει η δίπλα του ανέμου
Εδώ σιντριβάνια από σιωπηλό μετάξι λούζουν τ’ αστέρια
Κι η χαραυγή ανασηκώνει το βελούδο της
Ελάφια που μοσκοβολούν φλαμούρι να διαβούν τ’ ορθάνοιχτο κορμί μου
Καθώς ονειρεύεται
Όμοιο μ’ ένα σφουγγάρι ναρκωμένο πάνω απ’ το ρίγος της πηγής.

*

Ανοίχτε τα διάφανα σπλάχνα του ήλιου
Κόψτε την πιο λαμπρή του φλέβα
Θέλω ένα σπάνιο φιτίλι απόψε να ιδώ.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)