Κωστής Παλαμάς

Σουρπουίτσα

  • Dolce far niente...!
  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 1172
    • Gender:Female
  • Whatevah...
Κωστής Παλαμάς


Ο Κωστής Παλαμάς (Πάτρα, 13 Ιανουαρίου 1859 - Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1943) ήταν ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και κριτικός της λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, με σημαντική συνεισφορά στην εξέλιξη και ανανέωση της νεοελληνικής ποίησης. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής γενιάς του 1880, πρωτοπόρος, μαζί με το Νίκο Καμπά και το Γεώργιο Δροσίνη, της αποκαλούμενης Νέας Αθηναϊκής (ή Παλαμικής) σχολής.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%82

Κατάλογος έργων

Ποιητικό έργο

— Τραγούδια της πατρίδος μου (1886)
— Ύμνος εις την Αθηνάν (1889)
— Τα μάτια της ψυχής μου (1892)
— Ίαμβοι και ανάπαιστοι (1897)
— Τάφος (1898)
— Οι χαιρετισμοί της Ηλιογέννητης (1900)
— Η ασάλευτη ζωή (1904)
— Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου (1907)
— Η φλογέρα του Βασιλιά (1910)
— Οι καημοί της λιμνοθάλασσας (1912)
— Σατιρικά Γυμνάσματα (1912)
— Η πολιτεία και η μοναξιά (1912)
— Βωμοί (1915)
— Τα παράκαιρα (1919)
— Τα δεκατετράστιχα (1919)
— Οι πεντασύλλαβοι- Τα παθητικά κρυφομιλήματα- Οι λύκοι- Δυό λουλούδια από τα ξένα (1925)
— Δειλοί και σκληροί στίχοι (1928)
— Ο κύκλος των τετράστιχων (1929)
— Περάσματα και χαιρετισμοί (1931)
— Οι νύχτες του Φήμιου (1935)
— Βραδινή φωτιά (1944, μεταθανάτια έκδοση επιμελημένη από τον γιό του Λέανδρο)
— Η Κασσιανή
— To φάντασμα

Πεζογραφικό έργο

Διηγήματα

— Θάνατος παληκαριού, διήγημα, (1901)
— Διηγήματα, 1920

Θέατρο
— Τρισεύγενη, δράμα (1903).

Κριτική-Δοκίμιο
Ήταν ένας από τους σημαντικότερους νεοέλληνες κριτικούς. Σε αυτόν οφείλεται η επανεκτίμηση του έργου των Ανδρέα Κάλβου, Διονύσιου Σολωμού, της Επτανησιακής Σχολής εν γένει, του Κώστα Κρυστάλλη και άλλων.
— Το έργο του Κρυστάλλη (1894),
— Σολωμός Η ζωή και το έργο του (1901)
— Γράμματα (2 τόμοι, 1904 - 1907)
— Ηρωικά πρόσωπα και κείμενα (1911)
— Τα πρώτα κριτικά (1913)
— Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1914)
— Βιζυηνός και Κρυστάλλης (1916)
— Ιούλιος Τυπάλδος (1916)
— Πως τραγουδούμε τον θάνατο της κόρης (1918)
— Πεζοί δρόμοι (3 τόμοι 1929 - 1933)
— Ο Γκαίτε στην Ελλάδα (1932)
— Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου (1933)
— Η ποιητική μου (1933)
— Πεζοί δρόμοι. Κάποιων νεκρών η ζωή (1934)
— Τα χρόνια μου και τα χαρτιά μου 2ος τομος (1940).

Μεταφράσεις
— Β΄Ολυμπιονικός του Πινδάρου εφημ. Εστία, 1896
— ΙΔ΄Ολυμπιονικός Πινδάρου, εφημ. Ακρόπολις, 1896
— Πρόας ο Νικίου υπό Αντρέ Λωρί, έκδοση Διάπλασης των Παίδων, 1898.
— Η Ελένη της Σπάρτης του Αιμ. Βεράβεν 1906.

Ποιήματα δημοσιευμένα στο τρανσλάτουμ
— Μια πίκρα
Ηδονισμός


Μία Πίκρα

Τα πρώτα μου χρόνια τ' αξέχαστα τα 'ζησα
κοντά στ' ακρογιάλι,
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.

Και κάθε φορά που μπροστά μου η πρωτάνθιστη
ζωούλα προβάλλει,
και βλέπω τα ονείρατα κι ακούω τα μιλήματα
των πρώτων μου χρόνων κοντά στο ακρογιάλι,

στενάζεις καρδιά μου το ίδιο αναστέναγμα:
Να ζούσα και πάλι
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.

Μια μένα είναι η μοίρα μου, μια μένα είν' η χάρη μου,
δεν γνώρισα κι άλλη:
Μια θάλασσα μέσα μου σα λίμνη γλυκόστρωτη
και σαν ωκιανός ανοιχτή και μεγάλη.

Και να! μεσ' στον ύπνο μου την έφερε τ' όνειρο
κοντά μου και πάλι
τη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη,
τη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη.

Κι εμέ, τρισαλίμονο! μια πίκρα με πίκραινε,
μια πίκρα μεγάλη,
και δε μου τη γλύκαινες πανώριο ξαγνάντεμα
της πρώτης λαχτάρας μου, καλό μου ακρογιάλι!

Ποια τάχα φουρτούνα φουρτούνιαζε μέσα μου
και ποια ανεμοζάλη,
που δε μου την κοίμιζες και δεν την ανάπαυες,
πανώριο ξαγνάντεμα κοντά στ' ακρογιάλι;

Μια πίκρα είν' αμίλητη, μια πίκρα είν' αξήγητη,
μια πίκρα μεγάλη,
η πίκρα που είν' άσβηστη και μεσ' τον παράδεισο
των πρώτων μας χρόνων κοντά στο ακρογιάλι.
« Last Edit: 10 Dec, 2012, 20:17:09 by spiros »
Στο ίντερνετ όλα διίστανται.
W4tt4n4b3


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Εδώ θα βρείτε το κομμάτι όσοι δε θέλετε να περάσετε μέσα από την Αντέλμα...
Καλή ακρόαση...
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||



Σουρπουίτσα

  • Dolce far niente...!
  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 1172
    • Gender:Female
  • Whatevah...
Σε μια πραγματικά εξαιρετική μελοποίηση του Φοίβου Δεληβοριά, που πάντα με συγκινεί όποτε την ακούω. Κάντε τον κόπο να την ακούσετε κι εσείς. :)
« Last Edit: 08 Dec, 2012, 17:19:44 by spiros »
Στο ίντερνετ όλα διίστανται.
W4tt4n4b3


spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 812619
    • Gender:Male
  • point d’amour


Apparatus

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1618
    • Gender:Male
  • Ως ουδέν γλυκίων ης πατρίδος ουδέ τοκείων γίγνεται
Τo σπίτι που γεννήθηκα
The house where I was born




Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι,
στοιχειό είναι και με προσκαλεί ψυχή και με προσμένει.

Το σπίτι που γεννήθηκα, ίδιο στην ίδια στράτα
στα μάτια μου όλο υψώνεται και μ’ όλα του τα νιάτα.

Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα
και ανόθευτο και αχάλαστο, και με προσμένει ακόμα.

Της πόρτας του η παλαιική κορώνα, ώ! να, ή καμάρα!
Μόνο οι χορδές της λείπουνε για να γενή κιθάρα

να συνοδέψει του σπιτιού τ’ ολόχαρο τραγούδι,
προς το παιδί, γυρίζω ανθός, δροσιά, ξεπεταρούδι,

πάω στη φωλιά, στη γάστρα μου, στο πρωί μου, στο μαγνήτη,
στη ζέστα της μητέρας μου, στο πατρικό άγιο σπίτι.

Ας ήρθαν τα γεράματα κι ας κύλησαν οι χρόνοι,
Απ’ το ψιμύθρι του αλλασμού κι απ’ του χαμού τη σκόνη,

και απείραχτο κι ανέγγιχτο στη Μοίρα αγνάντια στέκει,
κι από τον κήπο του για με χλωρά στεφάνια πλέκει.

Του κάκου οι έγνοιες, οι καιροί, πληγές καρδιών και τόπων.
Τα μάτια μου άλλα, κι άλλα είναι τα μάτια των ανθρώπων.

Από την ισκιερή εμπατή στη φωτισμένη σάλα
Με τ’ ακριβό ρόλοϊ χρυσό στην κρυσταλλένια γυάλα,

Όλα βαλμένα ρυθμικά, γιορτιάτικα ντυμένα,
προσώπατα, αντικείμενα, με καρτερούν εμένα.

Στο πλάϊ της δούλας της πιστής η αρχόντισσα γιαγιά μου
και η ρήγισσα της προκοπής, η μάνα μου, ω χαρά μου!

το στερνογέννητο καρπό στην αγκαλιά, και πέρα,
μπρός σε χαρτιά το φάντασμα γνοιασμένο του πατέρα.

Και μεσ’ απ’ τους ανασασμούς του ρόδου και του δυόσμου
και δουλευτής και φυτευτής του κήπου, ο αδελφός μου.

Και πιο βαθιά ,κατάβαθα, σαν άλλου κόσμου πλάση
να! Ολόρθο, αξήγητο, κρυφό, στον κήπο ένα κοράσι.

Του πρώτου πόθου το ιερό προφήτεμα, η παιδούλα!
Στη χαραυγή μου γέλασμα, στη δύση μου τρεμούλα.

Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι.
Στοιχειό και σαν απάτητο, με ζη και με προσμένει.
« Last Edit: 13 Mar, 2016, 23:41:01 by wings »


 

Search Tools