To πεδίο της μάχης...

Αλ. · 56 · 7676

psifio

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 657
Έχουν και οι πλειοψηφίες τα προβληματάκια τους, π.χ. τη εμμονή της αμερικανικής πλειοψηφίας με τα βενζινοβόρα τους ή της ελληνικής ορθόδοξης πλειοψηφίας με τις ταυτοτητούλες τους. Άλλη γνωστή συζήτηση, για το σεβασμό των μειοψηφιών κ.λπ.

Ποιος ξέρει τι είναι πλειοψηφία και τι μειοψηφία; Αφού και στις δύο χώρες, μεγάλο (αν όχι το μεγαλύτερο) κομμάτι του πληθυσμού είναι αδιάφορο (όχι απολίτικο, αδιάφορο) ή δεν έχει πολιτικά δικαιώματα (βλ. μετανάστες).


σα(ρε)μαλι

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1293
    • Gender:Male
  • Σταβανγκεριανό μου έαρ
Έχουν και οι πλειοψηφίες τα προβληματάκια τους, π.χ. τη εμμονή της αμερικανικής πλειοψηφίας με τα βενζινοβόρα τους ή της ελληνικής ορθόδοξης πλειοψηφίας με τις ταυτοτητούλες τους. Άλλη γνωστή συζήτηση, για το σεβασμό των μειοψηφιών κ.λπ.

Έχεις απόλυτο δίκιο και για τα δύο, αλλά έτσι λειτουργεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η πρόσφατη αναζωπύρωση του "ενδιαφέροντος" για τη δημοκρατία (βλ. Παπανδρέου και συμμετοχική δημοκρατία. Από κάπου το ξεσήκωσε ο έρμος, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα) αναδεικνύει κάτι το οξύμωρο. Οι συζητήσεις στρέφονται γύρω από τη διακυβέρνηση και όχι τη λαϊκή κυριαρχία. Δεν είμαι υπέρ της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά πιστεύω ότι είναι το καλύτερο πολίτευμα που έχει εφαρμοστεί, ιδιαίτερα στα σκανδιναβικά σοσιαλδημοκρατικά πρότυπά της. Από την άλλη ,ναι, φυσικά να συζητήσουμε μαζικά για ένα καλύτερο πολίτευμα, μη συγκεντρωτικό, με αυτοδιοίκηση, με συμμετοχή, με με με. Δυστυχώς, όμως, όπως έγραψα και παραπάνω, η τάση είναι προς ένα μοντέλο αλά Βρυξελλών, όπου οι αποφάσεις παίρνονται από διάφορους τεχνοκράτες, οργανισμούς  κλπ και εστιάζουν μόνο στη διαχείρηση και τη διακυβέρνηση.   
« Last Edit: 16 Mar, 2007, 04:47:31 by σα(ρε)μαλι »
I can live everywhere in the world, but it must be near an airport -and a pharmacy, I would add.

Δεν είναι ο ύπνος της λογικής που γεννάει τέρατα, αλλά ο άγρυπνος ορθολογισμός που πάσχει από αϋπνίες.




σα(ρε)μαλι

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1293
    • Gender:Male
  • Σταβανγκεριανό μου έαρ
Δεν είναι πρόταση, μόνο μια επισήμανση. Καναδοί (και όχι κανά δυο) έκαναν το εξής μποϊκοτάζ σε μεγάλα εμπορικά κέντρα της χώρας. Μεγάλο καρότσι (trolley) και ατελείωτη περιήγηση στα μεγάλα εμπορικά κέντρα. Το καρότσι έμενε πάντα άδειο, δηλαδή όπως έλεγε και ο Πίτερ Σέλερς στην ταινία: Room full with empty people. Μόνο που εδώ είχαμε trolley full with empty commodities.
I can live everywhere in the world, but it must be near an airport -and a pharmacy, I would add.

Δεν είναι ο ύπνος της λογικής που γεννάει τέρατα, αλλά ο άγρυπνος ορθολογισμός που πάσχει από αϋπνίες.



Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Το να μείνει άδειο το καρότσι είναι εύκολο, να γεμίσει είναι δύσκολο...
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


σα(ρε)μαλι

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1293
    • Gender:Male
  • Σταβανγκεριανό μου έαρ
Το να μείνει άδειο το καρότσι είναι εύκολο, να γεμίσει είναι δύσκολο...

Ωχ, το θέτεις αλλιώς το ζήτημα και δεν έχει σχέση με τα σουπερμάρκετ ή τα εμπορικά.
« Last Edit: 16 Mar, 2007, 04:44:35 by σα(ρε)μαλι »
I can live everywhere in the world, but it must be near an airport -and a pharmacy, I would add.

Δεν είναι ο ύπνος της λογικής που γεννάει τέρατα, αλλά ο άγρυπνος ορθολογισμός που πάσχει από αϋπνίες.


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Υπάρχουν και χειρότερα...
Να έχεις μείνει παράλυτος λόγω ατυχήματος χωρίς δική σου υπαιτιότητα, να κερδίζεις τα δικαστήρια, το εργοστάσιο-εταιρία να μη σε αποζημιώνει και όταν πηγαίνεις να εκτελέσεις προϊόντα του εργοστασίου για να πληρώσεις τα ιατρικά έξοδα, οι εργαζόμενοι να κλείνουν το εργοστάσιο και να εμποδίζουν την αναγκαστική εκτέλεση με το αιτιολογικό ότι θα κινδυνεύσει να κλείσει το εργοστάσιο αν ικανοποιηθεί το ανάπηρο-θύμα.

Δίκη για την αποζημίωση λόγω θανάτων από πτώση εργοστασίου απο σεισμό. Οι εργαζόμενοι στο πλευρό της εργοδοσίας ζητούν να μην επιδικαστούν οι αποζημιώσεις στο ακέραιο υπέρ των συγγενών των πρώην συναδέλφων τους με το αιτιολογικό ότι αν επιδικαστούν μπορεί να πτωχεύσει η εταιρία...το ότι επέζησαν δεν τους αρκει...
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


zephyrous

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3698
    • Gender:Male
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Μνημείο της άγνωστης είδησης

Μια συλλογική κρίση αμνησίας έχει κυριεύσει τη χώρα μας, αφού κανείς δεν θυμάται ότι το επεισόδιο στον Αγνωστο Στρατιώτη έχει ξανασυμβεί πριν από λίγα χρόνια, χωρίς να ακολουθήσει η καταιγίδα προπαγάνδας που ζούμε επί δέκα μέρες.

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΨΑΡΡΑ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ. ΙΟΣ e-mail

Περιφρούρηση του χώρου του Αγνώστου από ΜΑΤ στις 10/1/07.
Η πιο πολυπαιγμένη σκηνή στα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια είναι με διαφορά, τις τελευταίες μέρες, η εικόνα του φλεγόμενου φυλακίου μπροστά στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Η εικόνα αυτή συνοδεύεται από την πανομοιότυπη φράση που διατυπώνουν όλοι όσοι αναφέρονται στο ζήτημα αυτό. Από τον πρωθυπουργό της χώρας και όλους τους πολιτικούς μέχρι τους σχολιαστές των τηλεοπτικών παραθύρων και τους κεραυνοβολημένους περαστικούς.

Ολοι μάς βεβαιώνουν ότι είναι πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό:

«Ουδέποτε στα 32-33 χρόνια από τη Μεταπολίτευση δέχτηκε επίθεση και βεβηλώθηκε ο ιερός χώρος του μνημείου», λέει ο ένας. Για να προσθέσει ο άλλος «ακόμα και οι γερμανοί και οι ιταλοί κατακτητές σεβάστηκαν το μνημείο» και να συμπεράνει ο τρίτος «ούτε στα Δεκεμβριανά δεν συνέβη κάτι παρόμοιο».

Αφήνουμε κατά μέρος τις ιστορικές αναφορές και τις ανακρίβειες που περιέχουν. Θα μας δοθεί η ευκαιρία σε άλλη έρευνα να αποκαταστήσουμε την ιστορική αλήθεια. Προσπερνάμε επίσης και τον παραπλανητικό ισχυρισμό ότι βεβηλώθηκε το μνημείο.

Το μεγάλο ψέμα

Τα πρωτοσέλιδα του αθηναϊκού τύπου στις 27/11/1998. Μόνο η «Καθημερινή» πρόβαλε εικόνα από τις μολότοφ στον Αγνωστο Στρατιώτη.
Στην πραγματικότητα, πυρπολήθηκε το φυλάκιο του επόπτη και μάλιστα κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, δηλαδή από την προμελετημένη ενέργεια δύο μόνο ατόμων. Το μνημείο έμεινε ανέπαφο, ενώ ακόμα και συνθήματα γράφτηκαν μόνο στα φυλάκια.

Αν ήθελε κανείς να ακριβολογήσει, θα έπρεπε να παρατηρήσει ότι την πραγματική βεβήλωση την είδαμε κατά την επίθεση των ΜΑΤ στον ίδιο χώρο και την εκτόξευση των βομβών κρότου και λάμψης πάνω στα κεφάλια των διαδηλωτών (και όχι, βεβαίως, των εμπρηστών του φυλακίου).

Αλλά όλες αυτές οι ανακρίβειες περί βεβήλωσης και καταστροφής του μνημείου είναι συνήθεις δημοσιογραφικές και πολιτικές υπερβολές. Δεν θα άξιζε να τις αναφέρει κανείς, αν δεν υπήρχε στη βάση όλων αυτών των παρατηρήσεων μια χοντροκομμένη απόπειρα απόκρυψης της αλήθειας.

Ολοι οι σχολιαστές επιμένουν μονότονα ότι κανείς δεν διανοήθηκε μέχρι σήμερα να εκδηλώσει επιθετικές διαθέσεις κατά του χώρου του μνημείου. Αλλά αυτός ο καταιγισμός δηλώσεων, σχολιασμών και φραστικών εκρήξεων έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό: βασίζεται σε ένα μεγάλο ψέμα.

Οχι μόνο δεν ισχύει αυτή η βεβαιότητα, αλλά έχει συμβεί πριν από λίγα χρόνια πανομοιότυπο περιστατικό, και μάλιστα στη διάρκεια συλλαλητηρίου κατά της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της τότε κυβέρνησης.

Υπάρχει μόνο μια ουσιώδης διαφορά: το επεισόδιο εκείνο δεν μονοπώλησε τις ειδήσεις, ούτε έγινε αφορμή για να ξεσπάσει το κύμα της βίας κατά διαδηλωτών, το πνίξιμο της Αθήνας στα χημικά και οι μαζικές συλλήψεις. Πήρε τη θέση που του άξιζε: στα ψιλά των εφημερίδων.

Δεν έχουν περάσει ούτε εννιά χρόνια από τότε που, κατά τη διάρκεια μαζικού μαθητικού συλλαλητηρίου κατά της «μεταρρύθμισης Αρσένη» και τη στιγμή που η πορεία περνούσε από το μνημείο του Αγνώστου, σημειώθηκε επίθεση δύο ατόμων με μολότοφ κατά του χώρου των φυλακίων.

Ηταν το πρωί της 26ης Νοεμβρίου 1998. Αν μάλιστα θέλει κανείς να επιχειρήσει μια σύγκριση των δύο επεισοδίων, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η επίθεση του 1998 ήταν πολύ σοβαρότερη, εφόσον στόχος ήταν και το φυλάκιο και το ίδιο το μνημείο, αλλά και η ίδια Βουλή πίσω του!

Η είδηση μνημονεύτηκε σε όλες τις εφημερίδες χωρίς δραματικούς τόνους και ιδιαίτερες φανφάρες. Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα ρεπορτάζ αυτά δημοσιεύουμε στις τελευταίες στήλες. Η ομοιότητα με το πρόσφατο περιστατικό είναι προφανής. Εκεί όπου διαφέρουν εντελώς τα δύο περιστατικά είναι στην αντιμετώπισή τους από τη Δικαιοσύνη, την κυβέρνηση, τα κόμματα και τα ΜΜΕ.

*Ούτε ασκήθηκε τότε (όπως συνέβη τώρα) δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για την πράξη αυτή.

*Ούτε επισκέφτηκε τότε το μνημείο αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ (ή της τότε αντιπολίτευσης, δηλαδή της Ν.Δ.) για να καταθέσει ένα λουλούδι και να καλέσει το λαό να τους μιμηθεί, όπως έκανε τις προάλλες ομάδα βουλευτών υπό τον κ. Πάγκαλο.

*Ούτε πέρασε από το μυαλό του τότε πρωθυπουργού να κάνει ειδική δήλωση για το θέμα.

*Η υπόθεση δεν έφτασε στη Βουλή ούτε ανταλλάχθηκαν επιχειρήματα σε υψηλούς τόνους μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, όπως ακριβώς συνέβη τις προάλλες μεταξύ των κυρίων Αλευρά και Σούρλα. Και βέβαια δεν έφτασε η προπαγανδιστική φρενίτιδα σε σημείο που να εγκαλείται περίπου ως μειοδότης ο αντιπρόεδρος της Βουλής με τις γνωστές «υπερπατριωτικές» καταβολές.

*Αλλά η σοβαρότερη διαφορά είναι ότι τότε (το 1998) όλα τα μέσα ενημέρωσης είχαν κρατήσει μια σοβαρή θέση και δεν έπνιξαν τη μεγάλη είδηση κάτω απ' τους καπνούς μιας μολότοφ: Δεν έθαψαν την ογκώδη πορεία (μαζικότερη από όλες τις τελευταίες) πίσω από την πρωτοβουλία δυο νέων που, κινούμενοι από άγνωστα κίνητρα, θέλησαν να επιχειρήσουν κάτι πιο προκλητικό από την πυρπόληση τραπεζών και αυτοκινήτων.

*Οι εφημερίδες ανέφεραν την είδηση στις εσωτερικές σελίδες. Κάποιες δεν έκαναν καμιά αναφορά (π.χ. «Αυριανή»). Μία μόνο εφημερίδα φιλοξένησε στην πρώτη σελίδα φωτογραφία με τη φωτιά στην πλατεία μπροστά στο μνημείο, η «Καθημερινή», αλλά κι αυτή με τη λεζάντα της έδωσε το πραγματικό στίγμα του επεισοδίου: «"Μην τις πετάς τώρα, κράτησέ τις για τους μπάτσους, εδώ είναι οι τσολιάδες" είπε ο ένας. "Όχι, τώρα, για να τις ξεφορτωθούμε", απάντησε ο άλλος. Και τις "ξεφορτώθηκαν". Ηταν δύο νεαροί, μπορεί και να 'χαν την ίδια ηλικία, με τους άλλους δύο, που φύλαγαν σκοπιά στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη». Κανείς από τους αρθρογράφους της εφημερίδας που έγραψαν εκείνη τη μέρα για τις μαθητικές κινητοποιήσεις δεν θεώρησε άξιο λόγου το επεισόδιο.

*Ο Σταύρος Λυγερός παρουσίασε θετικά «την εγγενή και φυσιολογική τάση της σπουδάζουσας νεολαίας να δημιουργεί τα δικά της "μικρά Πολυτεχνεία", μέσω των οποίων χειραφετείται και ενηλικιώνεται πολιτικά», ενώ ο Αντώνης Καρκαγιάννης υποστήριξε ότι «το συλλαλητήριο ήταν ομολογουμένως ένα από τα μεγαλύτερα των τελευταίων ετών και από τα ζωηρότερα» και ότι «έληξε ήσυχα με περιορισμένης εκτάσεως επεισόδια».

Ακριβώς τα αντίθετα συνέβησαν τώρα. Η κατεύθυνση για την υπερπροβολή του θέματος την περασμένη Πέμπτη δόθηκε βέβαια από την ίδια την κυβέρνηση. Από τις Βρυξέλλες, όπου βρισκόταν με τον πρωθυπουργό για τη συνάντηση κορυφής της Ε.Ε., έκανε αυθημερόν ειδική δήλωση ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος:

«Ολοι οι δημοκράτες πολίτες καταδικάζουν την ιεροσυλία που διαπράχθηκε σήμερα στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη από ομάδες διαδηλωτών. Ντροπή σ' αυτούς τους θλιβερούς πρωταγωνιστές που την προκάλεσαν». Ο κ. Ρουσόπουλος δεν βρήκε λέξη να πει για τα επεισόδια, τους ξυλοδαρμούς και τις μαζικές συλλήψεις. Εδωσε τον τόνο και τα κανάλια ακολούθησαν. Η ίδια γραμμή ακολουθήθηκε από τον Αναπληρωτή εκπρόσωπο την επομένη κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών.

Τότε και τώρα

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, το 1998 κανείς δημοσιογράφος δεν έθεσε στο πρες ρουμ το αντίστοιχο θέμα. Ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Ρέππας, απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις του Νίκου Κιάου, μίλησε μόνο για τις πολιτικές αντιδράσεις που προκαλούσε η μεταρρύθμιση Αρσένη και δεν είπε λέξη για τα παρατράγουδα της πορείας, ούτε φυσικά και για το επεισόδιο στην πλατεία του μνημείου.

Το συμπέρασμα είναι απλό: ένα συνηθισμένο επεισόδιο στο περιθώριο μιας μαζικής πορείας δεν πήρε παραπάνω διαστάσεις απ' αυτές που πραγματικά είχε. Και, πάνω απ' όλα, κανείς δεν διανοήθηκε το 1998 να στηρίξει σ' αυτό το γεγονός μια γενικευμένη επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων εναντίον των διαδηλωτών.

Φυσικά, υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις όπου πανομοιότυπα περιστατικά περιγράφονται από τα μέσα ενημέρωσης με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με την πολιτική συγκυρία.

Αυτό που μας τρομάζει είναι το γεγονός ότι αυτά τα πασίγνωστα σε όλο τον δημοσιογραφικό και πολιτικό κόσμο γεγονότα κρύφτηκαν την περασμένη βδομάδα από όλα τα κανάλια και τους ειδικούς αναλυτές που μονοπώλησαν την ενημέρωση για μία βδομάδα. Ολοι επέμεναν μονότονα ότι ουδέποτε έχει συμβεί επίθεση εναντίον του χώρου αυτού.

Μάλιστα η κυβέρνηση και οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές στήριξαν σ' αυτό το ψέμα και ένα δεύτερο: ότι τάχα ουδέποτε έχουν παραταχθεί τα ΜΑΤ μπροστά στον Αγνωστο κατά τη διάρκεια πορείας. Οπως φάνηκε και σε φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας (για παράδειγμα στο Indymedia, στο Indy, αλλά και σε διάφορα κανάλια), η διάταξη των ΜΑΤ μπροστά στο μνημείο είναι συνήθης πρακτική. Αλλωστε από μια παρόμοια τέτοια περίπτωση προέρχεται και η φωτογραφία κάτω από τον τίτλο του σημερινού «Ιού». Ηταν 10 Ιανουαρίου 2007 και συζητιόταν στη Βουλή η αναθεώρηση του άρθρου 16. Το ίδιο συνέβαινε και πολλές άλλες φορές, όταν οι πορείες είχαν σημείο αναφοράς τη Βουλή.

Αυτό δεν εμπόδισε βέβαια πρώτο-πρώτο τον κ. Αντώναρο να ισχυρίζεται (χωρίς αντίλογο) ότι ουδέποτε χρειάστηκε παρόμοια φρούρηση. Απαντώντας σε ερώτηση του Γιώργου Βλάχου, ο αναπληρωτής εκπρόσωπος επέμενε στο γνωστό ειρωνικό του ύφος: «Προφανώς διαφεύγει της προσοχής σας ότι ο χώρος της ιεράς μνήμης της χώρας μας, εδώ και πολλές δεκαετίες, δεν φυλάσσεται, διότι ουδέποτε κάποιος είχε διανοηθεί να τον βεβηλώσει. Και είναι ντροπή γι' αυτούς τους λίγους διαδηλωτές που διανοήθηκαν να κάνουν κάτι τέτοιο». Και λίγο αργότερα επανέλαβε με έμφαση: «Προφανώς δεν σας έγινε σαφές αυτό το οποίο είπα. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, δεκαετίες, αυτός ο χώρος δεν φυλάσσεται, διότι κανείς Ελληνας δεν είχε διανοηθεί να κάνει μια τέτοια απαράδεκτη ιεροσυλία».

Προφανώς διαφεύγει της προσοχής του κ. Αντώναρου ότι δεν έχουν ακόμα πολτοποιηθεί οι εφημερίδες (και η μνήμη μας), όσο κι αν βρίσκει πρόθυμους Λωτοφάγους, έτοιμους να διαδώσουν παντιοτρόπως τις αστήρικτες βεβαιότητές του.

«Στοχοποίηση»


Αλλά αυτή η τόσο έντονη επιμονή της κυβέρνησης μας βάζει και σε άλλες σκέψεις. Ο εμπρησμός του φυλακίου ήταν σαφώς αποφασισμένος από τον δράστη και, όπως διαπιστώνουμε από τα σχετικά πλάνα, για την πράξη αυτή χρησιμοποιήθηκε κάποιος εμπρηστικός μηχανισμός - όχι μια απλή μολότοφ. Το σίγουρο είναι ότι το συμβάν ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή για την κυβέρνηση, έτσι ώστε να «ισοφαριστούν» οι εντυπώσεις από το μαζικό συλλαλητήριο.

Αλλά η υπερπροβολή του συμβάντος έχει και μια πιο μακροπρόθεσμη συνέπεια, την εντελώς αντίθετη απ' αυτήν που υποτίθεται ότι επιθυμούν οι αρμόδιοι: στοχοποιεί το χώρο του μνημείου. Θα συμβεί δηλαδή αυτό που συνέβη με τις υπερβολές που ακολούθησαν το κάψιμο μιας σημαίας πριν από λίγα χρόνια. Οι υστερικές κραυγές, με τις οποίες είχαν συνοδεύσει τότε τα κανάλια εκείνο το επεισόδιο έξω από το Πολυτεχνείο, ήταν το έναυσμα για τη γενίκευση αυτής της πρακτικής.

Στην ίδια κατεύθυνση βρίσκονται και οι γνωστές δηλώσεις του κ. Πολύδωρα περί «αντάρτικου πόλης». Αναγορεύοντας τους όποιους κουκουλοφόρους σε νέο εσωτερικό εχθρό, στην πραγματικότητα ο υπουργός Δημόσιας Τάξης ανοίγει το δρόμο να μεταβληθεί η συμβολική βία σε πραγματική. Ενα πραγματικό χαρακίρι για τον σαμουράι της Κατεχάκη.

Από αυτή την άποψη, είναι υποκριτικά και τα κροκοδείλια δάκρυα των ίδιων φιλοκυβερνητικών προπαγανδιστών που δήθεν θλίβονται για την αρνητική προβολή των ταραχών της Αθήνας στα διεθνή ΜΜΕ. Είναι οι ίδιοι που τα προκάλεσαν και τους έδωσαν τόσο μεγάλη έκταση. Οι ίδιοι επέμειναν και στην προβολή του καιόμενου φυλακίου, «καίγοντας» μόνοι τους μια από τις τουριστικές ατραξιόν της πρωτεύουσας.

Και για να επιστρέψουμε στο ανάλογο επεισόδιο του 1998, τότε κανένα διεθνές πρακτορείο δεν πήρε είδηση τις μολότοφ στον ίδιο χώρο. Το σχετικό τηλεγράφημα του γαλλικού πρακτορείου αναφέρεται σε επεισόδια και μολότοφ, αλλά δεν τους δίνει μεγάλη έκταση και δεν αναφέρεται καθόλου ως στόχος ο Αγνωστος, παρά μόνο τράπεζες και αυτοκίνητα.

Αν θέλει, λοιπόν, η υπουργός Τουρισμού να διαμαρτυρηθεί για τη δυσφήμηση, ας στρέψει τα βέλη της στον υπουργό Δημόσιας Τάξης και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο.

Τι γράφανε τότε

«Εθνος», 27/11/1998.
Η επίθεση με μολότοφ στο μνημείο του Αγνώστου που πραγματοποιήθηκε στις 26/11/1998 καλύφθηκε στα ψιλά των εφημερίδων εκείνης της εποχής. Αντιγράφουμε ενδεικτικά από τα ρεπορτάζ της επομένης:

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «Καθώς η πορεία περνούσε από το Σύνταγμα έπεσαν τρεις τέσσερις μολότοφ στο προαύλιο της Βουλής και στον Αγνωστο Στρατιώτη. Δύο από τις μολότοφ έσκασαν δίπλα από τους φρουρούς τσολιάδες, που με εντυπωσιακή ψυχραιμία έμειναν ακίνητοι, ενώ πλάι τους οι φλόγες και οι καπνοί θέριευαν».

ΕΘΝΟΣ: «Κάποιοι απείλησαν να πετάξουν μολότοφ στους δύο ευζώνους στην πλατεία Συντάγματος, αφού εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε σ' αυτό το σημείο κανείς αστυνομικός. Οι δύο φαντάροι κοιτούσαν έντρομοι τους νεαρούς οι οποίοι πλησίαζαν απειλητικά ανίκανοι να κάνουν την παραμικρή κίνηση, λόγω του "τυπικού" που δεν τους επιτρέπει να κινηθούν. Τελικά, οι μολότοφ έπεσαν αλλά προσγειώθηκαν στο προαύλιο της Βουλής».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Περίπου είκοσι νεαροί, που είχαν εισχωρήσει στην πορεία, πέταξαν βόμβες μολότοφ εναντίον του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη μπροστά από τη Βουλή (...). Από τις βόμβες μάλιστα κινδύνευσαν και εύζωνες, χωρίς, ευτυχώς να τραυματιστεί κανείς».

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ (Μήτση): «Οι μαθητές έφταναν έξω από τη Βουλή. Εκεί τους περίμεναν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Δύο νεαροί όμως διέφυγαν της προσοχής των αστυνομικών και φτάνοντας στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη πέταξαν άλλες δύο βόμβες στο προαύλιο της Βουλής. Μάλιστα οι νεαροί "προβληματίστηκαν" για το εάν θα ρίξουν τη μολότοφ σε έναν από τους άντρες της προεδρικής φρουράς, ο οποίος όμως παρέμεινε εντελώς ακίνητος, παρά την ενθάρρυνση από τρίτους να το κάνουν».

ΕΞΟΥΣΙΑ: «Αγνωστοι νεαροί που παρεισέφρησαν στο μεγαλύτερο σε συμμετοχή πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο (...) έθεσαν σε κίνδυνο και τη ζωή ενός στρατιώτη της προεδρικής φρουράς (...).

Οι άγνωστοι νεαροί κατευθύνθηκαν προς το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, όπου εκτόξευσαν δύο ακόμα βόμβες μολότοφ. Η πρώτη, μάλιστα, έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή του στρατιώτη της προεδρικής φρουράς, καθώς έσκασε λίγα μόνο μέτρα μακριά από το χώρο που φυλούσε σκοπιά».

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ (Ρίζου): Τίτλος «Σέρβιραν μολότοφ στον Αρσένη». «Την ίδια στιγμή δύο νεαροί κουκουλοφόροι έκαναν την εμφάνισή τους μπροστά από το άγαλμα (sic) του Αγνωστου Στρατιώτη και κατευθύνθηκαν κρατώντας βόμβες μολότοφ στα χέρια μπροστά από τους ευζώνους, οι οποίοι κοιτούσαν έκπληκτοι και αβοήθητοι. Οι νεαροί αφού συνομίλησαν για λίγα δευτερόλεπτα μεταξύ τους αποφάσισαν να ρίξουν τις μολότοφ. (...) Η δεύτερη έπεσε μπροστά από τον εύζωνα χωρίς ευτυχώς να τραυματιστεί».

ΒΡΑΔΥΝΗ: «Λίγο πριν από τη λήξη της διαδήλωσης, μπροστά στη Βουλή, 40-50 νεαροί εκσφενδόνισαν βόμβες μολότοφ».

ΤΑ ΝΕΑ: «Οι δύο τσολιάδες (...) παρέμειναν ακίνητοι και ψύχραιμοι έως το τέλος, με τα όπλα παρά πόδα και σε στάση προσοχής, αν και βρίσκονταν κυριολεκτικά στο έλεος των λίγων γνωστών-αγνώστων, που ως συνήθως είχαν παρεισφρήσει στην πορεία.

Κάρφωσαν μόνο τα μάτια τους στους δύο νεαρούς παραμένοντας στη θέση τους. Κι αυτό, εντέλει, φαίνεται πως μέτρησε. Οι δύο νεαροί, την ώρα που έτρεχαν τελείως ανενόχλητοι εναντίον τους με τις μολότοφ αναμμένες, αποφάσισαν τα τελευταία δευτερόλεπτα να μην τους κάψουν ζωντανούς. Η μία μολότοφ έσκασε δίπλα στο δεξί φυλάκιο του τσολιά και η δεύτερη μέσα στο προαύλιο της Βουλής, ακριβώς επάνω από το μνημείο και σβήστηκε από την αστυνομική φρουρά, η οποία δεν είχε προλάβει να σπεύσει νωρίτερα προς βοήθεια των ευζώνων. Μία τρίτη μολότοφ έσκασε επίσης στην πλαϊνή είσοδο της Βουλής, χωρίς να προκαλέσει ζημιές».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: «Οι δύο τσολιάδες της Προεδρικής Φρουράς στέκονταν ακίνητοι. Κι ας είχαν πλησιάσει πολύ κοντά τους δύο νεαροί που κρατούσαν μολότοφ, έτοιμοι να τις ρίξουν στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο έφτανε στο τέλος του και μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα είχαν κυλήσει ομαλά. Οι δύο νεαροί έριξαν τις μολότοφ. Η μία κατέληξε δίπλα στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη και η άλλη στο προαύλιο της Βουλής. Οι τσολιάδες όμως παρέμειναν στη θέση τους.

Λίγο αργότερα μια διμοιρία των ΜΑΤ δημιούργησε μια αλυσίδα προστασίας μπροστά στους δύο τσολιάδες που εξακολουθούσαν να παραμένουν ακίνητοι παρά τη μάχη που διαδραματίστηκε μπροστά τους».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

«Μαθητικές κινητοποιήσεις 1990-1999» (Αναρχική Αρχειοθήκη, Αθήνα 2000).

Το χρονικό του μαθητικού κινήματος από τη σκοπιά μιας ομάδας αναρχικών. Καταγράφεται το επεισόδιο του 1998 ως εξής: «Κατά τη διάρκεια της πορείας, πυρπολείται ένα πολυτελές αυτοκίνητο, ένα του διπλωματικού σώματος, ενώ δύο μολότοφ εκτοξεύονται εναντίον της Βουλής, μία στο χώρο του μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη και μία στον προαύλιο χώρο».

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ


http://athens.indymedia.org

Ο τόσο συκοφαντημένος διαδικτυακός κόμβος αυτή τη φορά έβαλε τα γυαλιά στους επαγγελματίες της ενημέρωσης, σε σημείο που υποχρεώθηκαν οι βραδινοί τηλεαστέρες να καταφεύγουν σ' αυτόν για στοιχεία και ντοκουμέντα.

http://www.indy.gr

Στην άλλη εκδοχή της μη εμπορευματικής διαδικτυακής πληροφόρησης περιλαμβάνονται επίσης ενδιαφέρουσες ανταποκρίσεις και οπτικά ντοκουμέντα από τα γεγονότα των ημερών.

https://www.youtube.com

Εξαιρετικά διαφωτιστικά βίντεο για τα επεισόδια στα τελευταία συλλαλητήρια και τον τρόπο δράσης των ΜΑΤ. Μπορείτε να τα βρείτε ψάχνοντας με λέξεις κλειδιά (όπως π.χ. Athens + riots).

* Στο επόμενο φύλλο της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» (που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο 24/3) φιλοξενούμε απαντήσεις και σχόλια για το αφιέρωμα της περασμένης Κυριακής στον «νέο εθνικό χώρο».


Ο ΙΟΣ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ



ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 18/03/2007
 


F_idάνι

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 3077
    • Gender:Female
Τελικά, ποια είναι η σημειολογική ανάλυση του φυλακίου (και όχι του μνημείου);


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Μία νηφάλια ματιά, επιστημονική, και χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις -τουλάχιστον εγώ δεν εντόπισα κάποια- που κοιτάζει στην καρδιά των πρόσφατων γεγονότων.


Η διαδήλωση στην εποχή της παγκοσμιοποίησης
Τα πρόσφατα επεισόδια

Του Ν. ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ*

Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί της δικτατορίας ταύτιζαν κομμουνιστές και «συνοδοιπόρους» προκειμένου να θέτουν το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού υπό διαρκή απειλή στέρησης της ελευθερίας του. Στην εποχή μας, κάποιοι, λίγοι ευτυχώς, επιχειρούν να ταυτίσουν κουκουλοφόρους και φοιτητές-ειρηνικούς διαδηλωτές. Ενοχοποιείται έτσι και εκτίθεται το σύνολο των διαδηλωτών και της πανεπιστημιακής κοινότητας στο στόχαστρο της ποινικής καταστολής. Ας δούμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Η ελευθερία των πολιτών να μετέχουν σε δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις (άρθρο 11 του Συντάγματος) αποτελεί μία από τις κυριότερες διαφορές του κράτους δικαίου από τα αυταρχικά καθεστώτα και τις δικτατορίες. Η ελληνική επτάχρονη εμπειρία δεν ξεχνιέται. Η διαδήλωση είναι ένα από τα σπουδαιότερα αγαθά της δημοκρατίας.

Με την είσοδό μας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, το αγαθό αυτό γίνεται ακόμη πολυτιμότερο. Καθώς παντού οι ανισότητες εντείνονται και το κράτος πρόνοιας συρρικνώνεται, όλο και περισσότεροι πολίτες εντάσσονται σε κατηγορίες φτωχών ή, ακόμη χειρότερα, αποκλεισμένων και έχουν λόγους να διαμαρτύρονται. Κατά τη δικτατορία οι «φρόνιμοι» συμβούλευαν τους απερίσκεπτους να αποφεύγουν τη λέξη «μαζικά», επειδή τη χρησιμοποιούν οι κομμουνιστές. Σήμερα πάλι οι μάζες, οι πολλοί, συγκροτούν πολιτική δύναμη και γίνονται στόχος.

Η διαδήλωση ανάγεται, επομένως, σε βασικό μέσο μαζικής πολιτικής έκφρασης όσο εξελίσσεται η «μεταδημοκρατία». Οι ατομικές ελευθερίες, άλλωστε, και οι δημοκρατικοί θεσμοί ανέκαθεν αλληλοτροφοδοτούνταν. Χωρίς εκλογές και Βουλή οι ατομικές ελευθερίες εκλείπουν. Αντίστροφα, χωρίς κράτος δικαίου και χωρίς πρόνοια, η άφοβη και συνειδητή επιλογή ψήφου καταπνίγεται.

Φυσιολογικά, η συχνότητα των κινητοποιήσεων πυκνώνει. Οι μεγάλες διαδηλώσεις στη χώρα μας δεν είναι πια μια ετήσια επετειακή υπόθεση του Νοέμβρη. Τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή στο Ιράκ, εξάλλου, οργανώνονται ογκώδεις αντιπολεμικές πορείες στις ΗΠΑ (Ουάσιγκτον, Σαν Φρανσίσκο). Η μαζικότητα και η επακόλουθη επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα (όσα κι αν κρύβει ή αλλοιώνει η τηλεοπτική κάλυψη) των διαδηλώσεων αντανακλά μια αυξανόμενη πολιτική τους σημασία. Γι' αυτό τον λόγο, τα συνηθισμένα πλημμελήματα των διαδηλώσεων αποτελούν σήμερα τα κατ' εξοχήν πολιτικά εγκλήματα της εποχής μας1, στο μέτρο που εντάσσονται σε μια πρακτική προώθησης κοινωνικοπολιτικών αιτημάτων με το μικρότερο δυνατό κόστος ατομικών και κοινωνικών αγαθών. Με ένα παράδειγμα: Οταν εκτοξεύεται μια μολότοφ σε ανθρώπινο στόχο, προέχει ο χαρακτήρας της ατομικής προσβολής, αφού και να συνυπάρχει πολιτικό κίνητρο θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί με ηπιότερα μέσα. Σε μια πράξη «διατάραξης της κοινής ειρήνης», ωστόσο, στο πλαίσιο μιας διαδήλωσης με σημαντικά κοινωνικά αιτήματα, ο πολιτικός χαρακτήρας υπερέχει σαφώς του πλημμεληματικού. Ακόμη κι αν οι παραδοσιακές συνέπειες της αναγνώρισης πολιτικού χαρακτήρα (όπως η αρμοδιότητα μικτού ορκωτού δικαστηρίου) φαίνονται να ταιριάζουν μόνο σε βαριά εγκλήματα, η νομοθεσία περιλαμβάνει και άλλες δικλίδες. Τα συνηθισμένα πλημμελήματα της διαδήλωσης θα πρέπει, π.χ., να οδηγούν χωρίς επιφυλάξεις στην αναγνώριση ελαφρυντικής περίστασης, που μειώνει την ποινή και υπαγορεύει μια χαλάρωση της διαδικαστικής μεταχείρισης.

Προς το παρόν, ωστόσο, αντί για μια προσπάθεια να διαφυλαχθούν τα δικαιώματα των ειρηνικών διαδηλωτών και να αποφευχθεί η εμπλοκή τους σε άδικες ή δυσανάλογες μεταχειρίσεις, αναπτύσσεται μια πολύπλευρη στρατηγική αποθάρρυνσής τους. Η συμμετοχή ενός φοιτητή σε μια διαδήλωση γίνεται πράξη εξαιρετικά ριψοκίνδυνη. Οι κατασταλτικές επιχειρήσεις επιπίπτουν σε καθαρά πρόσωπα κι όχι μόνο σε κουκούλες, ενώ οι συλλήψεις οδηγούν σε αδικαιολόγητες κακουχίες και σε περιορισμούς δικαιωμάτων των κρατουμένων.

Στην αποθάρρυνση της συμμετοχής σε πορείες συμβάλλουν πρώτοι οι κουκουλοφόροι, με τα αυτοσχέδια αλλά επικίνδυνα όπλα τους. Ακούγοντας διάφορες, δήθεν αυθεντικές, αναγνωρίσεις της ταυτότητάς τους, συνειδητοποιεί κανείς ότι οι «γνωστοί-άγνωστοι» είναι λιγότερο γνωστοί απ' όσο νομίζουν οι παντογνώστες τηλεσχολιαστές. Η σύνθεσή τους είναι πολιτικά και κοινωνικά ετερογενής, ενώ οι προβοκάτορες δεν λείπουν. Αυτό που τους ομαδοποιεί είναι κυρίως η προσφυγή στις ίδιες βίαιες μεθόδους.

Από την άλλη, ο αστυνομικός-προστάτης της κοινωνικής ειρήνης βρίσκεται να συμπαρατάσσεται με συναδέλφους του που εξαπολύουν χημικά κατά πρόσωπο σε ακάλυπτους φοιτητές ή γονείς. Οι εν θερμώ καταχρήσεις, μάλιστα, δεν συνιστούν τις μοναδικές πιέσεις που ασκούνται στους ειρηνικούς διαδηλωτές. Μια σειρά από πρακτικές και στρατηγήματα αρμοδίων αρχών μεθοδεύουν την αποθάρρυνσή τους, την αποτροπή τους από τη συμμετοχή σε ογκώδεις διαδηλώσεις. Ακολουθούν δύο παραδείγματα.

Μια συμπαγής ομάδα φοιτητών, ιδίως του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απολύτως διακριτή χωροταξικά και εμφανισιακά από την ομάδα των κουκουλοφόρων, έγινε προ ημερών κύριος στόχος βίαιας αστυνομικής επιχείρησης. Οπως προκύπτει από κείμενο2 επιτροπής του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, αλλά και από καταγγελία (9/3/2007) του Δ.Σ. των εργαζομένων στον Ερυθρό Σταυρό, πολλοί τραυματίστηκαν από τη βία αυτή, ενώ μάλιστα ήταν ήδη δέσμιοι. Καθώς φαίνεται, έγινε μια ευρεία και καταχρηστική προσφυγή στον θεσμό των προσαγωγών ατόμων ως προληπτικής-κατασταλτικής δραστηριότητας, παρά τους όρους της από 17/6/2005 εξαιρετικά προσεκτικής εγκυκλίου του αρχηγού της Αστυνομίας3. Στο κτίριο της Αστυνομίας οι φοιτητές κρατήθηκαν για 24 περίπου ώρες, χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας με δικηγόρους. Οι συνθήκες της κράτησής τους ήταν, λέγεται, κάκιστες: συνωστισμός σε ελάχιστο χώρο, ανεπαρκής διατροφή. Εφτασε η ώρα της δίκης, χωρίς οι περισσότεροι να έχουν δει τη δικογραφία, ενώ οι γονείς τους βρήκαν την αίθουσα του δικαστηρίου πλήρη από αστυνομικούς, οι οποίοι εκ των πραγμάτων απέκλειαν στους ίδιους την πρόσβαση. Οταν θέλησε κάποιος γονιός να εισέλθει σπρώχνοντας, εκτοξεύθηκαν χημικά που κατέκλυσαν τον κλειστό χώρο. Τα παραπάνω, και πολλά περισσότερα, έγιναν ευρύτερα γνωστά, καθώς οι νέοι που κρατήθηκαν δεν ήταν ξένοι ή περιθωριακοί με τα συμβατικά κριτήρια της εποχής, αλλά φοιτητές «της διπλανής πόρτας»: διηγήθηκαν οι ίδιοι, οι γονείς, οι δικηγόροι τους, έγραψαν στο Διαδίκτυο.

Κατά τον Τύπο, εξάλλου4, ο υπουργός Αμυνας κ. Β. Μεϊμαράκης φέρεται να προτείνει άμεσες παραπομπές σε δίκες και «ιδιώνυμες» ποινικές διατάξεις για τους ταραξίες των διαδηλώσεων. Ετσι, υποτίθεται, οι δικαστές θα έχουν ακόμη νωπές εικόνες βίας και όχι «πρόσωπα μικρών παιδιών» ενώπιόν τους, φθάνοντας ευκολότερα σε καταδίκες.

Στη διαδήλωση οι αποστάσεις είναι μικρές. Ο κουκουλοφόρος παρεισφρέει σε ήσυχους σχηματισμούς, ενώ ο ευσυνείδητος αστυνομικός συμπαρατάσσεται με εκείνον που εκτοξεύει χημικά σε γονείς. Ο ηρωισμός απέχει λίγο από τη βαρβαρότητα, οι ίδιοι άνθρωποι μπορεί να εναλλάξουν ρόλους δράστη και θύματος. Δεν είναι όμως τα πάντα παραπλήσια και εξισορροπημένα. Το δικαίωμα απέχει από το έγκλημα όσο το κράτος δικαίου από τον αυταρχισμό και τη βαρβαρότητα. Το μόνο που συνδέει τον ευσυνείδητο αστυνομικό με τον συνάδελφό του που κλωτσά πεσμένο διαδηλωτή είναι η κοινή στολή. Το μόνο που συνδέει τον (εμπρηστή) κουκουλοφόρο με τον ειρηνικό συνοδοιπόρο είναι η ομοιοκαταληξία. Μόνον οι φανατικοί και οι υστερόβουλοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Ν. Παρασκευόπουλος. Αρθρο. Νομικό Βήμα 2003. 397 κ.ε.
2. Ελευθεροτυπία 16/3/2007. 3. Καταχωρισμένη στην ιστοσελίδα του Συνηγόρου του Πολίτη (synigoros.gr Κύκλος Δικαιωμάτων του Ανθρώπου). 4. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 18/3/2007.
* Καθηγητής Νομικής ΑΠΘ

από enet.gr
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


Αλ.

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2232
  • This b0dy is y0ung but my sp1r1t's 0|d...
Άλλο ένα πεδίο μάχης, άλλη μία νηφάλια ματιά...
[size=08pt]Τα πλάγιασμένα είναι δικά μου σχόλια, πλαγιασμένα λόγω μεσημεριανής ραστώνης...[/size]

Εξεγέρσεις στις φυλακές της νέας εποχής
Η προγραμματισμένη παρακμή του διαλόγου

Του Ν. ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ*

«Εξαντλήσαμε κάθε περιθώριο διαλόγου», υποστήριξε ο υπουργός Δικαιοσύνης Αν. Παπαληγούρας από το βήμα της Βουλής, αναφερόμενος στις πρόσφατες εξεγέρσεις των φυλακισμένων. Οι καταγγελίες για κακοποίηση κρατουμένου ερευνώνται, αλλά «ο νόμος είναι σεβαστός».1 Κατά τα λοιπά, το υπουργείο Δικαιοσύνης δηλώνει έτοιμο να αναγνωρίσει ότι οι συνθήκες στις φυλακές είναι προσβλητικές και βέβαια τις αποδίδει στους «προηγούμενους». Αφού λοιπόν «το αναγνωρίζουμε», δεν υπάρχει λόγος να ασχολούμαστε με τις εκθέσεις της ειδικής επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης, ούτε βέβαια να επιτρέπουμε στον εγχώριο Συνήγορο του Πολίτη να περνά τις βαρειές πύλες και να εξετάζει τη βασιμότητα καταγγελιών. Οσο για τον νόμο, «γίνεται σεβαστός», αρκεί οι επιταγές του να απευθύνονται στους «άλλους» και όχι «σ' εμάς». Ακριβώς «σ' εμάς» απευθύνονται πολλές ρυθμίσεις του Σωφρονιστικού Κώδικα που αφορούν τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων στις φυλακές και μένουν ανεφάρμοστες, χωρίς να επηρεάζεται η ρητορεία μας.

Στην πραγματικότητα, ο διάλογος υπουργείου - κρατουμένων υπήρξε αστραπιαίος και επικεντρώθηκε στις συγκυριακές ευθύνες για την ίδια την εξέγερση. Ηταν μάλλον ένας μη διάλογος. Τα θεσμικά αιτήματα των κρατουμένων, που ήταν βασικά, δεν συζητήθηκαν καθόλου. Οσοι μεθοδολόγοι, δοκιμιογράφοι, αναλυτές, πολιτικοί αποφαίνονται ότι με τον διάλογο τελικά δεν λύνεται τίποτε, δικαιώθηκαν. Στην ωμή βία των κρατουμένων αντιτάχθηκε η ψημένη των Αρχών. Ο αποκρουστικός απόηχος στα Εξάρχεια δεν μπορεί παρά να απαντηθεί με την ένταση της καταστολής. Και «πάει λέγοντας» ή μάλλον «μη λέγοντας». Αυτή είναι η σωφρονιστική ηθική της μετανεοτερικής εποχής.

Δεν ήταν όμως πάντοτε έτσι.

Εν έτει 1990 είχε λάβει χώρα μεγάλη εξέγερση κρατουμένων στον Κορυδαλλό. Πτέρυγες είχαν καταληφθεί, οι πυρκαϊές μαίνονταν.2 Κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, υπουργός Δικαιοσύνης ο αξέχαστος Αθαν. Κανελλόπουλος με γενικό γραμματέα τον καθηγητή Φιλ. Σπυρόπουλο. Η ηγεσία αυτή του υπουργείου Δικαιοσύνης επέλεξε τον δύσβατο δρόμο του διαλόγου, αντί για τη δυναμική επέμβαση και την ανακατάληψη. Με μια πρωτοφανή του κίνηση, ο Αθαν. Κανελλόπουλος δέχθηκε στο γραφείο του τους επικεφαλής της εξέγερσης (πέντε) κρατουμένους και τους νομικούς εκπροσώπους τους. Παρήγγειλε φαγητό. Δίστασαν οι κρατούμενοι να δεχθούν την προσφορά, καθώς οι συγκρατούμενοί τους αντιμετώπιζαν κακουχίες.(ένα μείγμα αξιοπρέπειας και καχυποψίας, όχι αδικαιολόγητης) Ξεκίνησε μια συζήτηση με αντικείμενο τα αιτήματα των κρατουμένων, η οποία διήρκεσε περίπου δύο μήνες. Οι εξεγερμένοι επέστρεψαν στα κελιά τους. Οχι νικητές, αλλά οπωσδήποτε όχι και ηττημένοι.

Λύθηκαν τα προβλήματα; Οχι βέβαια, όχι τουλάχιστον γρήγορα. Κάποιες όμως από τις προτάσεις που διαμόρφωσε η μικτή επιτροπή νομικών (με μέλη που υποδείχθηκαν αφενός από το υπουργείο, αφετέρου από τους κρατουμένους) έμειναν αρχειοθετημένες σε υπηρεσιακά γραφεία. Ενας άλλος ρηξικέλευθος υπουργός Δικαιοσύνης, ο Γ. Κουβελάκης, αργότερα τις ανέσυρε. Ενσωμάτωσε τις πιο σημαντικές σε σχέδια νόμου που ψηφίστηκαν από τη Βουλή.3 Πράγμα πρωτοφανές στη σύγχρονη Ιστορία, ο πληθυσμός των υπερκορεσμένων φυλακών μειώθηκε, και μάλιστα όχι με πρόσκαιρα και μεταβατικά «μέτρα κατά της συμφόρησης», αλλά με ρυθμίσεις πάγιας ισχύος, που χαιρετίστηκαν θετικά από τον νομικό κόσμο της χώρας.

Κυριότερο ήταν μάλλον το συμβολικό μήνυμα: ο υπουργός Αθ. Κανελλόπουλος δεν αναγνώρισε μόνο φραστικά την ανεπάρκεια των υποδομών του σωφρονιστικού συστήματος. Αντιμετώπισε τους εξεγερμένους κρατουμένους ως ισότιμους αξιοπρεπείς συνομιλητές. Το δίδαγμα ήταν κοινωνικό, ηθικό και εντυπωσιακό. Πυγμή ήταν ο διάλογος, όχι η υπεροπλία.

Τον διάλογο αντί της σύγκρουσης επέλεξε λίγα χρόνια αργότερα και ένας άλλος υπουργός, του ΠΑΣΟΚ αυτή τη φορά, ο Ε. Βενιζέλος: το 1996, όταν είχε γίνει ανάλογη εξέγερση στις φυλακές του Αγ. Στεφάνου της Πάτρας. Η συζήτηση των νέων αιτημάτων απέδωσε ως καρπό λίγους μήνες αργότερα ένα νομοθέτημα4, που επίσης εισέφερε χρήσιμες ρυθμίσεις στο ποινικό σύστημα.

Προφανώς, το βασικό που άλλαξε από τότε δεν είναι η νοοτροπία των κυβερνώντων. Ούτε αναφέρομαι σε αλλαγή της φυσιογνωμίας των ίδιων των εξεγέρσεων: οι εξεγέρσεις μπορεί να είναι καθαρές σαν το κρύσταλλο πράξεις απόγνωσης και διεκδίκησης ή στημένες και σκοτεινές ιστορίες (οι τελευταίες συνήθως εκφυλίζονται άμεσα). Εχουν όμως άρδην μεταβληθεί οι συνθήκες. Θυμίζω.

Ο συνωστισμός σήμερα στις φυλακές έχει αυξηθεί αφόρητα, καθώς ο πληθυσμός των κρατουμένων σχεδόν διπλασιάστηκε σε σχέση με εκείνον της προηγούμενης δεκαετίας. Εκτός όμως από τον αριθμό, έχει μεταβληθεί η κοινωνική ταυτότητα των κρατουμένων. Οχι ότι οι φτωχοί κρατούμενοι5 δεν είναι πάντοτε πολύ περισσότεροι από τους έγκλειστους «βαρόνους του εγκλήματος». Τώρα όμως κυριαρχεί η παρουσία των εξαρτημένων από ναρκωτικά και των ξένων. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των εξαρτημένων υπερβαίνει κατά πολύ το ποσοστό (44% κατά τα στατιστικά του υπουργείου Δικαιοσύνης, 2006) όσων έχουν καταδίκες για ναρκωτικά. Η υπέρβαση εξηγείται: πολλοί κατάδικοι για κλοπές, ληστείες και άλλα συναφή εγκλήματα έχουν επίσης οδηγηθεί στις πράξεις τους από την εξάρτηση. Η ποσοστιαία τους συμμετοχή στον πληθυσμό των εγκλείστων, εξάλλου, αυξάνεται καταχρηστικά εξαιτίας μιας νομοθετικής και μιας δικαστικής αστοχίας. Η νομοθετική αφορά το αυξημένο κατώτατο όριο για την απόλυση υπό όρους των κρατουμένων για κακουργήματα σχετικά με ναρκωτικά (τέσσερα πέμπτα της διάρκειας της ποινής)6. Το χρονικό αυτό όριο είναι βαρύτερο από κάθε αντίστοιχο για άλλα εγκλήματα. Φαίνεται σαν να ενοχλούν τον νομοθέτη λιγότερο οι ανθρωποκτονίες, οι θανατηφόροι βιασμοί ή τα βασανιστήρια από όσο η διακίνηση ναρκωτικών που θα τελεστεί από ένα «βαποράκι». Η δικαστική αστοχία, εξάλλου, αφορά την πολύ σπάνια αξιοποίηση των νομοθετικών ρυθμίσεων που προβλέπουν εναλλακτικά μέτρα για θεραπεία - απεξάρτηση αντί ποινής. (αυτά κοστίζουν ακόμα περισσότερο, δεν αντιλαμβάνονται όμως ότι το όφελος που προκύπτει από το να απομακρύνεις έναν άνθρωπο από την εξάρτηση των ναρκωτικών είναι όφελος και για την ίδια την κοινωνία)

Οσο για τον μεγάλο αριθμό των ξένων κρατουμένων στις σύγχρονες φυλακές, ας μην παραλείψουμε να δεχθούμε μια κοινωνική συνενοχή: όσο ο μέσος κρατούμενος ήταν Ελληνας, πολύ περισσότερο όσο υπήρχαν πολιτικοί κρατούμενοι, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τα εντός της φυλακής πράγματα, για τις συνθήκες και τις εξεγέρσεις ήταν έκδηλο. Τώρα οι ξένοι κρατούμενοι ελάχιστα μας ενδιαφέρουν.

Παράλληλα, βέβαια, αλλάζουν για γενικότερους ιστορικούς λόγους το περιβάλλον και η κοινωνική πολιτική περί τη φυλακή. Η επανένταξη των κρατουμένων μέσα σε συνθήκες ανεργίας και συρρίκνωσης του κράτους πρόνοιας γίνεται αδύνατη: τα σχετικά εθνικά προγράμματα λείπουν και τα ευρωπαϊκά φθίνουν. Δεν ενδιαφέρει καν η καταπίεση της απόκλισης, η συμμόρφωση, η ομογενοποίηση. Παράγεται πλέον ένας οριστικός κοινωνικός αποκλεισμός, ένας κύκλος με ανθρώπινα απόβλητα. «Οι άλλοι είναι πάντα υπερβολικά πολλοί. Οι "άλλοι" είναι εκείνοι οι τύποι που θα έπρεπε να είναι λιγότεροι... Εμείς δεν είμαστε ποτέ αρκετοί. "Εμείς" είμαστε οι άνθρωποι εκείνοι που θα έπρεπε να είναι περισσότεροι»7.

Οι Αθηναίοι στον Μαραθώνα ή οι Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες ήταν όντως λίγοι απέναντι στα μιλιούνια των «άλλων», των Περσών, οι Ελληνες που επαναστάτησαν το 1821 ήταν όντως πολύ λιγότεροι από τους Τούρκους. Στη φυλακή όμως οι «άλλοι» ποτέ δεν μας φαίνονται πολλοί. Λίγοι μας φαίνονται, γι' αυτό παρατείνουμε την (υπό όρους) απόλυσή τους, γι' αυτό χτίζουμε διαρκώς νέες φυλακές να τους χωρέσουν, γι' αυτό αυξάνουμε τον κύκλο των κακουργημάτων.

Η παρακμή του διαλόγου έχει προγραμματιστεί.

* Καθηγητής Νομικής ΑΠΘ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Βλ. ημερήσιο Τύπο, 27/4/2007.
2. Αναλυτικότερα στο άρθρο μου Σκέψεις για τα αιτήματα της εξέγερσης των κρατουμένων, Δίκαιο και Πολιτική 1990, 33 κ.ε.
3. Ιδίως στους Νόμους 2172/1993, 2207/1994.
4. Ν. 2408/1996.
5. Γ. Πανούση, Το έγκλημα του φτωχού και η φτώχεια ως «έγκλημα» (2002).
6. Ν. 2943/2001.
7. Ζ. Bauman, Σπαταλημένες ζωές. Οι απόβλητοι της νεοτερικότητας (2005), 61.
« Last Edit: 02 May, 2007, 16:25:08 by w4tt4n4b3 »
"I like to remember things my own way. Not necessarily the way they happened"
Member of elites only...just like Mus1ca||


 

Search Tools