Urgent! London under attack

· 33 · 10187

psifio

  • Sr. Member
  • ****
    • Posts: 657
Διαβάζοντας τα τελευταία μηνύματα θυμήθηκα αυτό
http://www.media.uoa.gr/emme/forum/viewtopic.php?id=360
Θα ρωτούσα γιατί πατριωτισμός και ποδόσφαιρο πάνε χέρι-χέρι, αλλά θα ήμουν μάλλον αφελής...


What If ...?

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 211
Αντιγράφω από το Blog “Ιστολόγιο”, δημοσίευση “Η πολιτική υπεραξία των πτωμάτων”:
“Το τυφλό βομβιστικό κτύπημα δεν είναι προφανώς πολιτικό εργαλείο - παρά μόνο στον εγκέφαλο εκείνων που θεωρούν ότι έχουν ανοίξει πόλεμο με την "Δύση", έννοια εξίσου αφηρημένη, μονολιθική και μυθοποιημένη με τον "Ισλαμικό κόσμο" των άλλων”.
Η σελίδα του blog Ιστολόγιο μαζί με τα σχόλιά της είναι εδώ:
http://histologion-gr.blogspot.com/2005/07/blog-post_08.html#comments

Και κάτι άλλο. Ίσως είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό ότι τη «λογική» «συμπονώ τους Χ αλλά συμπονώ και τους Ψ» (όπου Ψ είναι πολλαπλάσιο του Χ)  δεν την δέχομαι και την αποκαλώ –ακριβώς αυτή!-- σαλαμοποίηση και αχταρμά, αλλά ναι, πιστέψτε το, είναι αλήθεια!, πράγματι δεν την δέχομαι. 
« Last Edit: 11 Jul, 2005, 09:26:17 by Ilias P »



banned8

  • Jr. Member
  • **
    • Posts: 132
    • Gender:Male
Νιώθω την ανάγκη να καταθέσω την άποψη ενός άλλου "ρομαντικού", του Γ. Παπαδόπουλου-Τετράδη, του γνωστού "Καιρού" της Ελευθεροτυπίας, από την Κυριακάτικη της 17/7/2005.


Αγαπημένη μου Δουλτσινέα,

ΣΑΒΒΑΤΟ 9 σε ξαναβρίσκω με μια βδομάδα καθυστέρηση, αλλά θα σ' αποζημιώσω ελπίζω, γιατί ό,τι είχα στο νου την περασμένη Κυριακή να μοιραστώ μαζί σου, θα το κάνω σήμερα. Ετσι, αυτό το «κρίμα», που μου 'γραψες, «κι είχαμε σημαντικά γεγονότα», θα το πάρει η λησμονιά. Γιατί τα πραγματικά σημαντικά γεγονότα δεν πεθαίνουν έτσι εύκολα.

Πεθαίνουν οι άνθρωποι πιο εύκολα απ' όσο η μνήμη της αιτίας που τους σκοτώνει. Και πεθαίνουν όχι δίκαια ή άδικα, αλλά πάντα φυσικά, από το χέρι της μοίρας, που άλλοτε τη λένε Δίκη και άλλοτε Σύμπτωση. Οι άνθρωποι, που είναι υπερβολικά ζώα και αρέσκονται να ζουν αυτά που μαθαίνουν με περίσσια συναισθηματική φόρτιση -και γω δεν αποτελώ εξαίρεση- βάζουν και χαρακτηρισμούς δίπλα στο θάνατο: αποτρόπαιος, άδικος, εγκληματικός, δίκαιος.

ΚΥΡΙΑΚΗ 10 Μιλώ, Δόνα μου, όπως καταλαβαίνεις για τις επιθέσεις αυτοκτονίας του Λονδίνου, μετά το συμπέρασμα της Σκότλαντ Γιάρντ, ότι οι τρεις τουλάχιστον από τις τέσσερις εκρήξεις στο μετρό και το λεωφορείο έγιναν με την αυτοανατίναξη των δραστών.

Την ίδια ώρα, οι επικεφαλής των 8 πιο ισχυρών χωρών του κόσμου, στη Σκοτία, αποτύγχαναν να πάρουν μια κοινή θέση για την αποτροπή της καταστροφής του κλίματος από τις βιομηχανίες και πρόσφεραν μάλλον προσβλητικά ψίχουλα στην Αφρική, για να αντιμετωπίσει τη φτώχεια.

Ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε κυνικά ότι αν υπογράψει τον περιορισμό της ρύπανσης και μόλυνσης του περιβάλλοντος «θα καταστρέψει την αμερικανική βιομηχανία».

Και ο Τόνι Μπλερ, μαθαίνοντας για τις βόμβες στο Λονδίνο παραδέχτηκε ότι «η στέρηση, η φτώχεια, η έλλειψη δημοκρατίας και το πρόβλημα της Μέσης Ανατολής είναι από τις βαθύτερες αιτίες που πυροδοτούν την τρομοκρατική δράση».

Εκλεισε, όμως, τη φορτισμένη δήλωσή του, με το στόμα μισάνοιχτο και τα δόντια σφιγμένα προς τα έξω, λέγοντας: «Δεν θα νικήσουν αυτοί. Εμείς θα νικήσουμε».

Και ήταν σαν να έλεγε έτσι: «Ολοι θα χάσουμε».

ΔΕΥΤΕΡΑ 11 Θα χάσουμε όλοι, συλλήβδην, Δόνα μου, γιατί σ' αυτό τον πλανήτη, που αναπτυχθήκαμε ραγδαία τους δύο τελευταίους αιώνες σαν είδος, η τεχνολογία έχει εκμηδενίσει τις αποστάσεις. Ολοι είμαστε πια τόσο κοντά, που η ζωή του ενός επηρεάζει τη ζωή των υπολοίπων. Εχουμε πετύχει σχεδόν την ένωση του ανθρώπινου γένους σε μια λίγο πολύ ομοειδή κονωνία, αλλά όχι σαν όνειρο. Σαν εφιάλτη.

Το πετύχαμε, Δόνα μου, όχι με κίνητρο την ενότητα της ανθρωπότητας για να μοιραστεί η Γνώση, να ταϊστούν όσοι δεν έχουν απ' αυτούς που έχουν, να συμμαχήσουν οι δυνάμεις ενάντια στις αρρώστιες, να μάθουμε τα φυσικά φαινόμενα, που πλήττουν ή που προχωράνε το είδος, να δούμε γύρω και μέσα μας ποιοι είμαστε, ποιοι μπορούμε να γίνουμε, από τι μπορούμε να βοηθηθούμε και ποιες ζωές να βοηθήσουμε στον υπέροχο αυτό Κόσμο που ζούμε.

Δεν ήταν το κίνητρο, Δόνα μου, να δώσουμε. Ούτε καν να δώσουμε και να πάρουμε. Ηταν -και είναι- ν' αρπάξουμε.

ΤΡΙΤΗ 12 Ακούω και βλέπω διαρκώς να μιλούν για αθώα θύματα. Κοίταξε μέσα σου και γύρω σου, Δόνα μου. Δεν υπάρχουν αθώα θύματα εδώ, σ' αυτό το ημισφαίριο. Μόνο τα παιδιά και οι σαλεμένοι είναι αθώοι. Ολοι οι άλλοι Συμμετέχουμε. Από τη μία με έπαρση διατυμπανίζουμε ως κορυφαία αξία τη Δημοκρατία και την κατάκτηση να έχουμε και να λέμε τη γνώμη μας. Κι από την άλλη, μόλις πληρώνουμε το τίμημα αυτής της γνώμης κρυβόμαστε πίσω από το ότι είμαστε αμέτοχοι.

Τελικά συμμετέχουμε ή όχι; Εχουμε γνώμη ή όχι; Ζούμε τη Δημοκρατία με ευθύνη ή όχι; Εχουμε ευθύνη;

Γιατί αν συμμετέχουμε είμαστε άξιοι αυτού που ζούμε. Κι αν δεν συμμετέχουμε είμαστε, πάλι, άξιοι αυτού που ζούμε.

Δεν υπάρχουν αθώα θύματα στο ημισφαίριο που ζούμε, Δόνα μου. Υπάρχουν μόνο θύματα. Θύματα και θύτες ταυτοχρόνως. Σε ένα σιχαμερό παιχνίδι εκείνων, που έχουν στα χέρια τους την ισχύ του χρήματος και την ισχύ της επιβολής των επιθυμιών τους. Σιχαμερό, όχι τόσο για τα χαμερπή ελατήρια των πράξεών τους. Αλλά, γιατί η μεγαλύτερη ισχύς τους είναι η ανοχή, η αδιαφορία, ο ευνουχισμός των υπόλοιπων μελών της κοινωνίας. Αυτών όλων που Συμμετέχουμε στα δικά τους εγκλήματα, φορώντας τα ρούχα αυτών των εγκλημάτων, αγοράζοντας τα αγαθά αυτών των εγκλημάτων, εργαζόμενοι για να προωθηθούν αυτά τα εγκλήματα, ψηφίζοντας ή -το χειρότερο- απέχοντας για τους εκπροσώπους αυτών των εγκλημάτων και όχι για τους εκπροσώπους των πραγματικών αναγκών των Ανθρώπων. Των δικών μας αναγκών.

ΤΕΤΑΡΤΗ 13 Ολα αυτά δεν συμβαίνουν, Δόνα μου, ούτε πριν 200 χρόνια, ούτε πριν 1.000, που οι αυτοκράτορες και οι βασιλείς είχαν υπηκόους για να τους επιβληθούν με το κνούτο. Ούτε συμβαίνουν στις δύο Μαύρες Ηπείρους της φτώχειας και της εξαθλίωσης, την Αφρική και την Ασία. Εκεί και τότε, οι άνθρωποι ήταν και είναι πράγματι αθώοι. Ξεκομμένοι από τη Γνώση, από το Εχει και από τη Γνώμη.

Οχι μονάχοι τους ξεκομμένοι. Η γη τους ανήκει στις πολυεθνικές μας. Ο πλούτος τους στις πολυεθνικές μας, η εργασία τους στις πολυεθνικές μας. Δεν έχουν τίποτε δικό τους, παρά μονάχα διαχειρίζονται τις δικές μας εκμεταλλεύσεις οι πιο διεφθαρμένοι από τους δικούς τους ανθρώπους, αντάξια δημιουργήματα των δικών μας διαφθορέων.

Εδώ και 300 χρόνια, Δόνα μου, δεν υπάρχει γωνιά του πλανήτη -ίσως μόνο η Κίνα και κάποια στιγμή η ΕΣΣΔ- που να μην διαφεντεύεται από την ευρωπαϊκή και την αγγλοσαξονική κυριαρχία. Διά της αρπαγής. Διά της σφαγής των εκατομμυρίων πραγματικά αθώων. Διά της περιφρονήσεως και της υπεροχής. Μίας υπεροχής στην ευκολία να σκοτώνεις. Στην ευκολία να ξεγελάς. Στην ευκολία να δολοπλοκείς επί αγαθών.

Σαν να τους βλέπω και τους ακούω πόσο περιφρονητικά μιλούν στις λέσχες τους, στα δρύινα βαριά δωμάτια, στις κλειστές συνεδριάσεις τους, στα οβάλ γραφεία, στα στενά επιτελεία, στα διευθυντικά τραπέζια όλοι αυτοί που διαχειρίζονται τον πλούτο του κόσμου και την εξουσία του. Χειρότεροι απ' όλους, οι υπηρέτες τους.

Πόσο περιφρονητικά μιλούν για τους λαούς -και τους δικούς τους- πόσο χαιρέκακα σχεδιάζουν το επόμενο αρπακτικό βήμα, μόλις κλείσουν πίσω τους οι πόρτες και δεν ακούει το πόπολο.

ΠΕΜΠΤΗ 14 Ολα αυτά δεν συμβαίνουν, Δόνα μου, πριν 200 και 1.000 χρόνια. Συμβαίνουν σήμερα, που δεν υπάρχει πια πληροφορία κρυμμένη σ' αυτό το ημισφαίριο του πλανήτη. Ολη η Σκέψη, όλη η Γνώση είναι εδώ. Καθημερινά. Και εύκολη. Ολοι γνωρίζουνε λοιπόν. Ή μπορούν να γνωρίζουν.

Δεν έχουμε αθώους εδώ, καλή μου. Εχουμε αδιάφορους και συμμετέχοντες.

Και είναι εξίσου φονικό και υπάνθρωπο να πει κανείς για όσους πολίτες θανατώνονται από τον πόλεμο των ηγετών τους «καλά να πάθουν».

Καλό δεν είναι να σκοτώνεις ή να σκοτώνεσαι. Καλό είναι μόνο ένα: Να μάχεσαι για να αποτραπεί να σκοτώνεις ή να σκοτώνεσαι.

Να μάχεσαι, δεν έχει χώρο για αδιάφορους πολίτες, που ξαφνιασμένοι εισπράττουν το τίμημα των ηγετών που οι ίδιοι ανέχονται. Να μάχεσαι σημαίνει να ορθώνεις Πολιτισμό και επιχειρήματα με σθένος στον παραλογισμό που ακολουθούμε χιλιάδες χρόνια τώρα.

Ο δρόμος δεν είναι λάθος. Είναι ο δρόμος ενός μικρού παιδιού, του Ανθρώπου, προς την ενηλικίωση. Είναι ο δρόμος ανήλικων που παίζουν στρατιωτάκια, σκορπώντας αίμα αληθινό. Μα αν έστω κι ένας βλέπει αυτό το δρόμο μπορούνε όλοι να το δουν. Αρκεί να αισθανθούν ότι είναι ΟΛΟΙ. Και να ενηλικιωθούν επιτέλους. Ο ένας τον άλλον παρασύροντας οι Ανθρωποι, έστω απ' τ' αυτί, προς μια ωριμότητα. Επιτέλους.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 Με αηδία ακούω όλους τους ηγέτες του ημισφαίριου, Δόνα μου, να θρηνούν και να απειλούν για την νέα επίθεση στο Λονδίνο. Και δεν ξεχνώ, ότι τη μέρα που οι Ρώσοι θρηνούσαν παιδικές ψυχές στην τραγωδία του Γκρόσνι με τους απαγωγείς στο σχολείο, σύσσωμη η Ευρώπη -και η Μεγάλη Βρετανία- έβγαλε ανακοίνωση καταδίκης, συμπαράστασης και αποτροπιασμού, επισημαίνοντας στην τελευταία παράγραφο, ότι και η Ρωσία θα πρέπει να δει με άλλο μάτι την πολιτική της στην Τσετσενία.

Κανείς απ' όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες δεν τόλμησε προχθές να υποδείξει κάτι τις και στην Αγγλία.

Επειδή τα δικά μας είναι αθώα θύματα. Ενώ των άλλων είναι απλώς θύματα.

Και επειδή οι πολίτες μας εξακολουθούν να προτιμούν, αντί να είναι αθώοι, να είναι θύματα.

σε φιλώ, δούλος σου

Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης


 

Search Tools