Author Topic: Σαράντος Παυλέας  (Read 110324 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Χτισμένα σημεία
« Reply #30 on: 08 Mar, 2010, 19:06:12 »


Brendan Behan & Μίκης Θεοδωράκης, Άνοιξε λίγο το παράθυρο (απόδοση στα Ελληνικά: Βασίλης Ρώτας)
(τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη / δίσκος: Ένας όμηρος (1966))


Σαράντος Παυλέας, Χτισμένα σημεία

Είπαμε να μην τσακίζουμε, να μην ισοπεδώνουμε τα παράθυρα.
Κανένα παράθυρον όσο σκληρό κι αν έχει φως, το φως γνωρίζει να γιατρεύει.
Γυρεύαμε τα παράθυρα, δε μας αρκούσαν τα παράθυρα,
γιατί θέλαμε πολύ φως για να διαλύουμε το κάθε μας σκοτάδι.
Γι’ αυτό ψάχναμε για παράθυρα σα να ’μασταν διαρκώς χτισμένοι.
Παντού ψηλαφούσαμε για φως, θέλαμε τα παράθυρα, προσπαθούσαμε
να ελευθερώνουμε όλα τα χτισμένα τους σημεία, σχηματίζαμε ρωγμές
κι ανοίγματα, να πετύχουμε ένα τέλειο παράθυρο
όπου το φως συνέχεια κι άφθονο να φτυαρίζεται μέσα του
απέναντι στο απέραντο το Σύμπαν.

Από τη συλλογή Τ’ όνομά μας ήταν ενοχή (1983)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:42:59 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Λάμψη
« Reply #31 on: 17 Jun, 2010, 20:40:49 »


Σταμάτης Σπανουδάκης & Μανώλης Ανδρικάκης, Έφυγες νωρίς
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη / δίσκος: Κοντραμπάσο (1986))


Σαράντος Παυλέας, Λάμψη

Κάθε πουλί έλεγα έχει αναμμένη την άνοιξη μέσα στην καρδιά του
κι έλαμπε όλος ο δρόμος όταν σε είδε και περνούσες
κι έπειτα όταν έφυγες έμενε ο δρόμος άδειος κι άχαρος
κι ας είχε τόσο πλήρη τον ήλιο του κι ας σήμαιναν τα ξερά
κουκουνάρια στα πεύκα πάνω σαν καμπάνες από φως
τραβηγμένες από το σχοινί του ανέμου.

Από τη συλλογή Τ’ όνομά μας ήταν ενοχή (1983)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:43:23 by wings »

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 621820
  • Gender: Male
  • point d’amour
    • spiros.doikas
    • greektranslator
    • doikas
    • 102094522373850556729
    • lavagraph
    • Greek translator CV
« Last Edit: 17 Jun, 2010, 20:43:45 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Re: Σαράντος Παυλέας, Λάμψη
« Reply #33 on: 17 Jun, 2010, 20:44:06 »
Ναι, πολύ σωστή παρατήρηση.

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Μη μου αφαιρείτε
« Reply #34 on: 30 Sep, 2010, 13:07:23 »


Οδυσσέας Ελύτης & Γιάννης Μαρκόπουλος, Ω αμάραντο πέλαγο!
(τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη, ανάγνωση: Γιάννης Φέρτης / δίσκος: Ήλιος ο πρώτος (1969))


Σαράντος Παυλέας, Μη μου αφαιρείτε

Μη μου αφαιρείτε, ω μη μου αφαιρείτε αυτά τα στηρίγματα της ημέρας,
το φωτεινό χελιδόνισμα, το μίλημα του πελάγους,
που γίνεται ανεβαίνοντας τους ήμερους τους λόφους
φωνή της λεύκας, τραγούδι μεσημεριανό
των καρποφόρων δέντρων.
Μη μου αφαιρείτε τη χαρά από το χιονάτο ανθοβόλημα των ταπεινών αυτών θάμνων,
από τα σπουργίτια του πρωινού, όταν προς το φως φωνάζουνε μπροστά από τις φωλιές τους.
Μη μου αφαιρείτε, μη μου σκοτεινιάζετε αυτό το ηλιακό σπιθοβόλημα στου ποταμιού τη ράχη,
καθώς περνά πηγαίνοντας προς τον προορισμό του.

Από τη συλλογή Αναγωγή στη μονάδα (1965)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:43:51 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Sir Anthony Hopkins, Alec Baldwin & a Kodiak bear (film: The Edge (1997) by Lee Tamahori)

Σαράντος Παυλέας, Αρκούδες του Κόντιακ

Από τα πιο μικρά μου χρόνια,
είδα θρονιασμένη στο σπίτι μου την πιο σκληρότερη αρκούδα στον πλανήτη μας,
την αρκούδα του Κόντιακ.
Μεγάλωσα και προσπαθούσα να νικήσω
βάζοντας στον ένα δίσκο της ζυγαριάς το βάρος του έρωτα.
Μα όπου κι αν πήγαινα του Κόντιακ μ’ ακολουθούσε η σκληρή αρκούδα.
Παντού μου κατασκεύαζε η κοινωνία τις αρκούδες του Κόντιακ.
Ύστερα κι εγώ άρχιζα μέσα μου να εγκαθιστώ και να ιδρύω του Κόντιακ τις αρκούδες.
Έτσι σιγά-σιγά τις παραδέχτηκα όλες
τις εσωτερικές και τις εξωτερικές του Κόντιακ τις αρκούδες
χαϊδεύοντας την ωρυγή τους την εξωτερική και την εσωτερική,
για να σώζομαι και να σώζονται
οι σκληρές κι αυθεντικές του Κόντιακ αρκούδες.

Από τη συλλογή Τ’ όνομά μας ήταν ενοχή (1983)
« Last Edit: 17 Oct, 2017, 22:23:23 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Οικοδομή
« Reply #36 on: 10 May, 2013, 13:17:11 »


Νινή Ζαχά & Σώτια Τσώτου, Άνθρωποι άνθρωποι
(τραγούδι: Μαρινέλλα / δίσκος: Μαρινέλλα & Αθηναίοι (1977))


Σαράντος Παυλέας, Οικοδομή

Τα σπίτια μας χτίζονται, μα οι άνθρωποι δε χτίζονται πια
(ο θάνατός τους ήταν μια συγκομιδή καρπού,
μας άφησε μια φωτογραφία, μια βέρα).
Πώς θα χτιστούν οι καρδιές μας; Όταν η ψυχή πέσει, πώς οικοδομείται;

Αγαθός είναι όποιος θρέφει τα πουλιά στο χέρι του
και παίρνει τους σπόρους και στο φως τους φανερώνει,
αυτός που ζει την αρμονία, το παραμυθητικό αυτό του χάους άνθος,
και κατεβαίνει του μαρτυρίου τη σκάλα
γράφοντας στο κελί του αποχαιρετιστήρια γράμματα
σε πρόσωπα,
σε περιπάτους,
σε κρυφούς ή φανερούς αλλοτινούς διαλογισμούς
χωρίς να γυρεύει του θνητού βίου του τον έπαινο ή τον ψόγο
πασίχαρος στης βεβαιότητας τη χρυσήν ευδαιμονία,
ενώ οι διώχτες του στο ηλιοπέσιμο μοιράζονται τα ρούχα του σκοτωμένου.

Από τη συλλογή Ισχυρή ζωή (1957)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:57:00 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Λαβυρίνθιοι
« Reply #37 on: 16 Oct, 2014, 16:11:48 »


Ζαχαρίας Καρούνης & Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος, Λαβύρινθος
(τραγούδι: Ζαχαρίας Καρούνης & Αρετή Κετιμέ / δίσκος: Τα υλικά των μυστικών (2013))


Σαράντος Παυλέας, Λαβυρίνθιοι

Με το μαύρο συννεφιασμένο μολύβι της έκλεινεν η νύχτα την πεδιάδα
με τους σιδηροδρομικούς σταθμούς άγρυπνους να κλέβουν
λίγα μέτρα τετραγωνικά από το σκοτάδι και να το κάνουν φως
ζωγραφίζοντας το σχήμα ενός παράθυρου, μιας θύρας. Αύριο
θα κατέφθανε η μέρα και θα ’δειχνε το ποτάμι
με τις σφιγμένες όχθες των δέντρων, τα βουνά και
τα πρώτα χειμωνοπούλια τους σπόρους πηγαίνοντας να ζητούνε.

Τα σιωπηλά σκαλοπάτια γεμίζουν βήματα.
Τα φύλλα στους κήπους είναι σκοτωμένα πουλιά.

Πολύχρωμα σκοτωμένα πουλιά στα σκαλοπάτια.

Σήμερα πιστεύουμε στο Δαρεικό. Αύριο στα νομίσματα
των Ροδίων και των Πτολεμαίων,
τα βαρβαρικά νομίσματα στην αγορά μας είναι τόσον ισχυρά.

Τα βαρβαρικά νομίσματα τη σύγχυση σημαίνουν.
Ο κίνδυνος είναι ένας σκοτεινός διπλωμάτης.

Εικονίζουν την παράσταση του ενός εκατομμυρίου
μ’ έναν Αρχαίο Αιγύπτιο να χτυπά την κεφαλή του
στον τοίχο. Συνεννοούμαι έτσι ιδεογραφικά.

Κύριοι, κατάγομαι από την Κόλαση. Ήρθεν ο πρώτος Αχαιός;
Σκοτώσαμε τον τελευταίον Αχαιό;
Πού είναι οι καλές ημέρες στην κοιλάδα των ποταμών;
Θα μας την διηγηθούνε οι βασιλείς της Ουρ;
Θα μας την ειπεί ο Κύριος Σαργών με τους πρώτους
πέντε χιλιάδες στρατιώτες υπηρέτες να τρώνε καθημερινά
μαζί κι έπειτα ν’ αρχίζουν τη λαφυραγωγία τους
για να συντηρηθούνε;

Τι να μας ειπούν τώρα στην εποχή των ουρανοξυστών;

Συγκοινωνούμε με το κενό.
Κύριοι, τα χιλιόμετρα των τειχών μας
συνηθίζουμε να τα ονομάζουμε ελευθερία.
Οι πράσινοι φράχτες στολίζονται με τα βουβά τους
μεγάφωνα, με τους αναρριχώμενους χρωματι-
στους άνθινους φωνογράφους.

Κοσκινίστε τη θέλησή σας.
Κοσκινίζετε τη θέληση να
μείνει στο τέλος μόνη της
και καθαρή.

— Τα σπίτια μας πύργοι και κατοικίες.
— Στα οροπέδια τα πράσινα κυνηγοί.
— Μετά παντρευτήκαμε. Τακτοποιήσαμε
δωμάτια ύπνου και φαγητού, ξενώνες
γιατί είχαμε πολιτισμό, δηλαδή κατανόηση.

Σκοτώθηκε λοιπόν ο γέρος Αντίγονος,
ο μονόφθαλμος Αντίγονός μας σκοτώθηκε στην Ιψό;
Ο θάνατος είναι ένας μαύρος κύκνος.

Μας μεταφέρει ο θάνατος, ο μαύρος κύκνος
πέρα από της Ενοχής μας την Άθροιση.

Ω τριανταέξι δαίμονες που το κυβερνάτε
και προστατεύετε τα τριανταέξι οργανικά
του σώματός σας διαμερίσματα, ω σεις
τριανταέξι δαίμονές μου, σας παρακαλώ,
να επιβλέψετε καλά με τη φροντίδα σας
τη λειτουργία των τριανταέξι σημαντικών μας
σημείων. Σας παρακαλώ όπως ένας παλαιός Αιγύπτιος.

Κλέβει ο πολύς ήλιος το σκοτάδι μας και το σώμα μας μεγαλώνει.
Πολλαπλασιαζόμαστε σε εικόνες άπειρες, όπως με την ανακάλυψη
του αρότρου πολλαπλασιάστηκεν ο σπόρος.

Το χώμα μας, Κύριοι, είναι Θεατρικό.
Περάστε να πληρώσετε την ποινή σας, Κύριοι,
στην τράπεζα των Ποινών.

Κατασκευάζουμε τα υλικά των καθρεφτών
και τα γεμίζουμε κι εμείς είδωλα.

Κύριοι, το ζώο μάς προμηθεύει το θάνατο,
για να σκεπάζουμε τη γέννησή μας ο Θεός ανακάλυψε
το θάνατο, όπως εμείς βρήκαμε το αλέτρι και τον τροχό
για ν’ αποθηκεύουμε σε αμφορείς το μικρό και το
μεγάλο θάνατο.
Χρυσόψαρο του Θεού είσαι, ω καλή ψυχή μου.
Μια γυάλα σχημάτισε ο Θεός, το σώμα μας
και το απομόνωσε αφήνοντας λίγη
διαφάνεια
να θυμόμαστε αμυδρά την πατρίδα μας.
— Αδειάζουν τη δύναμή τους τα ρόδα.
Το σκοτεινό νερό τη ρίζα τρέφει.
— Κουβαλούσαμε τα στρατιωτικά μας ενδύματα
εικόνες από δέντρα πράσινα.
Καταστρέφαμε τα χωράφια, τα σπίτια και τα καταστήματα.
Το σκοτεινό νερό τη ρίζα τρέφει.

— Το ένα λουλούδι σβήνει και μαδεί,
το άλλο τη θέση του παίρνει κι απαντά.
Το σκοτεινό νερό τη ρίζα τρέφει.

— Φενάκες πουλώ, φενάκες πουλώ,
φώναζεν ο πρώτος Άγγελος
κι έρχονταν οι ψυχές
κι έπαιρναν τις ορισμένες τους στολές
και τις ανάλογες περούκες.

— Τα κύματα σαν ξεκινούν από τη μέση του πελάγους
δε φτάνουν ως την ακρογιαλιά;
Τον όμορφό της, τον Ωρίωνα
η καλή μας Αυγή πολύ αγαπά
κάθε μέρα τον συναντά.
Ντύνεται ο ένας μέσα στον άλλον
μέσα στον υπνόσακό τους.

Δεν είναι ο θαλασσινός αγέρας
γεμάτος από πρασινωπό, ευωδάτο φύκι;
Τον όμορφό της τον Ωρίωνα η καλή μας
Αυγή δεν αγαπά;
Δεν πηγαίνει, δεν τον συναντά
στον κοινό τους υπνόσακο τώρα πια;
Μήπως έπαψε να τον αγαπά;

— Είμαι ένας Λαβυρίνθιος
— Το χορό του Λαβυρίνθου μας χορεύω και λυτρώνομαι.
— Χορεύουμε το Λαβυρίνθιο χορό μας
κι έτσι βγαίνουμε από το Λαβύρινθό μας.

— Κάποτε ο πολυμήχανος Οδυσσέας τύφλωσε τον Κύκλωπα
κλεισμένος στη σπηλιά του
τότε που γύριζε από την Τροία.
Κάποτε ο πολυμήχανος Οδυσσέας
αγαπούσε την Κίρκη και την Καλυψώ.
— Μας άφηνε κι ο τελευταίος ήχος των κουπιών.
— Τέσσερα φτερά, χωρισμένα τέσσερα φτερά
στο έδαφος πεσμένα,
στο έδαφος πεσμένα,
χωρίς το σκουλήκι τους,
τέσσερα φτερά. Είμαι Λαβυρίνθιος.
— Διανέμεται ο Θεός σε μερίδια θυσίας.
Καλπάζει ο κάμπος με αμιλλώμενες οπλές
κι είναι ένα κόκκινο πουλί ταχύ,
πολύ ταχύ κάθε αστραπή. Είμαι
Λαβυρίνθιος.

— Ζούσε ο Κυπάρισσος, πανέμορφο αγόρι
κάποτε στα βουνά.
— Μ’ ένα ελάφι συντροφιά.
— Μαζί περνούσανε τα ξέφωτα.
Κάποτε κοιμόταν στη σκιά κι όπως ξύπνησε
πέρασε για αγρίμι το ελάφι του,
το καλό το ελάφι του και το σκότωσε
και τώρα κλαίει ο καλός μας
Κυπάρισσος πάνω στα βουνά.

Στηρίζεται το τραγούδι του δάσους
στη δροσιά της ρίζας του.
Το σκοτεινό νερό τη ρίζα τρέφει
και τον ουρανό,
το σκοτεινό τρέφει το νερό.

— Είναι ο θάνατος ένας δρόμος, μια καλή αντλία
καινούριων άλλων επιθυμιών.

Ένας δρόμος είναι ο θάνατος.

— Να ζωγραφίσουμε το ζώο.
— Να μαγέψουμε το ζώο.
— Προσοχή, μη σβήσουμε μέσα στην τόση νύχτα
την καλή, τη θερμαντική μας φωτιά.
Προσοχή, μη τη σβήσουμε
την καλή μας τη θερμαντική φωτιά, γιατί
είμαστε όλοι μας πολύ Λαβυρίνθιοι.

Μέσα στο χορό της φωτιάς
ελευθερωνόμαστε σιγά-σιγά εμείς
οι Λαβυρίνθιοι.
— Είμαστε όλοι μας Λαβυρίνθιοι.
— Καταλάβατε, λοιπόν, τι θα ειπεί
να είμαστε Λαβυρίνθιοι;

Από τη συλλογή Λαβυρίνθιοι (1974)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:47:12 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Χάρης Βαρθακούρης & Γιάννης Πάριος, Το τραγούδι του Χάρη II
(τραγούδι: Γιάννης Πάριος & Χάρης Βαρθακούρης / δίσκος: Παρέα με τον Χάρη(1995))


Σαράντος Παυλέας, Γεωμετρική πρόοδος

Θυμάσαι τι είχαμε συμφωνήσει; Να βρεθούμε στο δέκατο τρίτο
της παραλίας ηλεκτρικό φανοστάτη.
Ακριβώς ήρθαμε κι οι δυο.
Γελάσαμε κι οι δυο ευτυχισμένοι.
Το γέλιο του ενός ανήκε στον άλλο,
το σώμα του ενός στον άλλο ανήκε.
Στην αρχή γιατί μιλούσαμε;
Για ζητήματα ασήμαντα,
να βρίσκουμε αφορμές να γελούμε
με της ευτυχίας το φως.
Ο ένας έβρισκε τον άλλον ωραιότερο από χτες∙
το χτες του χωρισμού μας μάς είχε φανεί αιώνας.
Το σώμα σου ήταν ένας δροσερός λουλουδιού μίσχος
όπου πάνω του άναβαν και γελούσαν
τα μάτια αστράφτοντας.
Καθώς προχωρήσαμε αρκετά κι ο κόσμος αραίωνε,
πιαστήκαμε από τα χέρια
κι όταν φτάσαμε στο πρώτο πεύκο το θαλασσινό φιληθήκαμε,
ριχτήκαμε ο ένας στον άλλον σ’ ένα αγκαλιασμένο χάος.

Από τη συλλογή έλξη και δίχτυ (1963)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:47:49 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Το τραγούδι της νύχτας (ΙΙ)

[Ενότητα Το τραγούδι της νύχτας]

ΙΙ

Οδοιπορούμε κάτου από τη νύχτα των πεύκων,
τ’ αστέρια κρυφοανασαίνουν στα κλαριά,
η αυγή μας ανοίγει τα πράσινα παράθυρα των κάμπων,
περνούμε πολιτείες που δεν υπάρχουνε πια άνθρωποι,
οι έρημες πλατείες κοιτάζουν τα πληγωμένα αγάλματα,
καπνισμένα μέγαρα, σκάλες που στέκονται ακόμη όρθιες
με τους απολιθωμένους άσπρους ήχους των αρχαίων βημάτων!

Οδοιπορούμε μες σε χωριά με πράσινα κατώφλια
ερειπωμένα από τις μανίες των τυράννων,
μπροστά μας χάσκουνε τα στόματα των κλιβάνων
που κάψανε τα νήπιά μας...

Δεν υπάρχει κανείς να πάρει στα χέρια του τις θάλασσες των σπόρων
κανείς να φέρει το φως στις μήτρες της γης,
που πάνω της τ’ άγρια χορτάρια ανασαίνουν!
Η κραυγή μας κατασπαράζει τον άνεμο,
πού ’ναι τ’ αδέρφια μας, πού ’ναι τα παιδιά μας!

Τ’ αδέρφια μας έγιναν το αίμα της παπαρούνας,
τ’ αδέρφια μας είναι το αίμα της χλόης,
τ’ αδέρφια μας είναι οι χρυσές αρτηρίες,
που δυναμώνουν το χώμα να χαμογελάει μες στα ερείπια!

Τ’ αδέρφια μας είναι οι φωνές των ελεύθερων πεύκων,
η βοή μες στα έλατα, η ακμή των κεραυνών,
τ’ αδέρφια μας έγιναν χυμοί της βελανιδιάς
και γράφουν με κεφαλαία φλογερά γράμματα,
με τ’ αόρατά τους τα λευκά δάχτυλα
ανεβαίνοντας πύρινες κλίμακες από την γη ως τον ουρανό...
«Ειρήνη, ειρήνη, δικαιοσύνη, δικαιοσύνη...»

Το σάλπισμά τους βροντάει πάνω από τις έρημες πόλεις
πάνου απ’ τα έρημα χωριά, όπου οι άνεμοι περπατούνε μονάχοι,
πάνω από τα βουνά που οι πηγές νανουρίζουν ξανθά παλικάρια,
πάνω από δρυμούς που τραγουδούν,
μες στα φαράγγια, που οι χείμαρροι αναπνέουν!

Χαλάστε πια τα νέα λαρύγγια του πολέμου
κλείστε τ’ αυτιά σας στις χάλκινες φωνές,
κοιτάξτε τα ερείπιά μας.
Μνημονεύστε τα κρεματόρια
και κλείστε μέσα σας τους νεκρούς μας!

Από τη συλλογή Η συμφωνία της χαράς (1950)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:49:16 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Το τραγούδι της νύχτας (ΙΙI)

[Ενότητα Το τραγούδι της νύχτας]

ΙΙI

Άγγελε της αγάπης και της καλοσύνης
κατέβα από τους λαμπρούς ουρανούς
κι άφησε τα λόγια σου να βλαστήσουνε λευκές μαργαρίτες στον ήλιο.
Άσε μας να συλλέξουμε την μουσική της φωνής σου...
όπως τα μερμήγκια το στάρι σε σκοτεινές αποθήκες.
Άγγελε της αγάπης και της καλοσύνης
βάλε σ’ ένα σου δάκρυ μια σταγόνα χαράς
μια μικρούλα σταγόνα χαράς!

Αδέρφια, ένας ήλιος ανατέλλει μες στα ερείπια
αδέρφια, ένας ήλιος ανατέλλει πάνου από τα ερείπια!
Πώς λάμπει η διαμαντένια σοφία μέσα μας,
έτσι σαν τους καλοκαιριάτικους βυθούς!
Κι ακουμπάμε στο χρυσό ραβδί της αγάπης
όπως οι πολεμιστές στα αιχμηρά δόρατά τους.
Άγγελε της καλοσύνης, ελέησέ μας, ελέησέ μας
ελέησε τον πλανήτη μας, άγγελε της καλοσύνης!

Από τη συλλογή Η συμφωνία της χαράς (1950)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:50:01 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Το τραγούδι του όρθρου (III)

[Ενότητα Το τραγούδι του όρθρου]

III

Χαρά, ξαναγύρισες στην λεηλατημένη γη μας,
που θρέφει τον ευλογημένο καρπό της ελιάς
κι ανάβει τις κόκκινες φλέβες στ’ αμπέλια!
Ήρθες μ’ ένα κόκκινο ρουμπίνι στο μέτωπό σου
μ’ όλες τις θάλασσες στα μάτια σου
με χίλιους ήλιους στην καρδιά σου!
Χιλιάδες σπόρους κρύβουμε στα χώματά μας
για να τραγουδήσουνε αύριο τον ήλιον σου...

Τα καμπαναριά σημαίνουν τις ελαφρές ώρες,
η λίμνη παίζει με τις άσπρες πέτρες
και το μέλλον χαμογελάει στα πρόσωπα
μ’ επτά ανοιξιάτικους κρίνους στα δάχτυλά του!

Από τη συλλογή Η συμφωνία της χαράς (1950)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:50:35 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Το τραγούδι του όρθρου (VII)

[Ενότητα Το τραγούδι του όρθρου]

VII

Γιε του ανθρώπου, πάρε στα χέρια σου μια καινούρια σάλπιγγα
ανέβασέ την στο πράσινο βουνό της ειρήνης
και μέσ’ από την φλεγομένη βάτο των νεκρών μας
άστραψε τις γλαυκές πλάκες της αλήθειας...
Κυρίεψε την έξαλλη παραφροσύνη της οικουμένης
δώσε στην διψασμένη έρημο μια στάλα νερό!
Πάρε τις ραγισμένες αχτίδες της αγάπης από την λάσπη!

— Ε Πολωνέ, πόσον είναι γλυκός ο άνεμος της πατρίδας
όταν τα κόκαλά σου καίγονται στην έρημον της Ντέρνας...
Είχατε χτίσει ένα τόσον όμορφο σπίτι κοντά στον Βιστούλα
και θα πηγαίνατε τα καλοκαίρια εξοχή.
Α τα δάση εκεί με τις αγεροφίλητες νύχτες
και τ’ οξυγόνον που θα ’κανε καλό στα πνευμόνια της Ρόζας...

Τότε που η Αθήνα ήταν μια μεγάλη σκιά
κι οι άνθρωποι της πείνας πέφτανε στα πεζοδρόμια...
μπροστά στην έκπληκτη Αθηνά με τ’ άχρηστο δόρυ.

Κύριε Λεωνίδα, αναπαυτήκατε στην ομαδική σας κατοικία
έτσι όπως οι φαντάροι κοιμώνται στους στρατώνες.
Είχατε λίγους μήνες γίνει τμηματάρχης
κι ο γιος σας δούλευε στα εργοστάσια του Έσσεν...
Αλήθεια! Πρέπει να αναπαυτήκατε καλά.

Ω Ευρώπη μελέτησε τα εκατομμύρια των παιδιών σου
που υψώσανε τους ενθουσιασμούς των πατρίδων τους στις καρμανιόλες.
Σκέψου τα κρεματόρια του Μπούχεβαλντ
και το σαπούνι από την λιπαρή γη του Ισραήλ
που πλένουν οι Γερμανίδες τα μαύρα τους ρούχα.
Ανέβα, γιε του ανθρώπου, ανέβα και σάλπισε το πράσινο τραγούδι της ειρήνης!

Από τη συλλογή Η συμφωνία της χαράς (1950)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:51:38 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Το τραγούδι του όρθρου (IX)

[Ενότητα Το τραγούδι του όρθρου]

IX

Γιε του ανθρώπου, μίλησε:
«Λάβετε φάγετε, αυτό είναι το ψωμί της νέας Διαθήκης
Πιέτε όλοι, αυτό είναι το αίμα της ειρήνης.»
Τότε θα βγούμε από τις σπηλιές της γης
και θ’ ακούσουμε πώς μες στην καρδιά της καταχνιάς τραγουδούν τα κοτσύφια.

Θα μαζέψουμε τα ιμάτια του σιδήρου και θα τα κάψουμε,
θα φωνάξουμε τους χαμένους αδερφούς μας που έμειναν στα χαρακώματα
συντροφιά στους τυφλοπόντικες και τα σκουλήκια.
Θα τους γυρέψουμε κάτω από τα ερείπια,
μες στις βαθύζωνες ρεματιές, μες στο ξεδοντιασμένο χώμα των κάμπων
θα τους καλέσουμε με τ’ ονόματά τους σ’ όλες τις γλώσσες του πλανήτη!

Οι σεμνές Κορνηλίες θα κλάψουνε τις διαμαντόπετρες που κύλισαν μες στα ποτάμια
κι η Ραχήλ θα σκάψει τις παρειές της με δάκρυα
και θα γεμίσει η έρημος από τις σάλπιγγες
εκείνων που τρώγανε ακρίδες και μέλι άγριο.
Τότε θα πάρουμε πίσω τις καρδιές μας
τις σάρκινες καρδιές μας.
Τότε θα πάρουμε πίσω τα μάτια μας για να ιδούμε
και τα αυτιά μας για ν’ ακούσουμε...
για ν’ ακούσουμε τους κρουνούς της μεγάλης χαράς...

Από τη συλλογή Η συμφωνία της χαράς (1950)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:52:26 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67025
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Σαράντος Παυλέας, Η συμφωνία της χαράς (I)

[Ενότητα Η συμφωνία της χαράς]

I

Ω χαρά, χαρά ξαναγύρισε στην πατρίδα σου
στον ήλιον εδώ, που θρέφει τους ελαιώνες και τ’ αμπέλια...
υψώνουμε τα χέρια μας ένας λαός ολόκληρος
που ο φώσφορος των νεκρών του πάλλεται στις παλάμες των φύλλων
και κάθε πέτρα του είναι ένα ματωμένο μετερίζι.

Έχουμε χίλιους ήλιους στα μάτια μας
χίλιους ήλιους στα μάτια μας...
που ανεβαίνουνε πάναγνοι από τ’ άδυτα των αδύτων μας
και κρατάνε μια πίστη πιο λαμπερή κι από τα εξαπτέρυγα
πιο ακατανίκητη κι από τα Ακροκεραύνια.

Το σώμα μας εγνώρισεν το έδαφος,
κι η γλώσσα μας έγλειψεν τις αλυσίδες μας
αλλ’ οι ψυχές μας κατακάθαρες σαν διαμαντόπετρες
κρατούσανε στα μεγαλοδύναμα χέρια τους ελεύθερα τόξα για να πλήξουν τον ήλιο!

Χαρά, χαρά είσαι δική μας, καταδική μας
κατέβα από τα γλαυκά σου τα ύψη!
Κοίταξέ μας! Αντικρίσαμε χωρίς δέος τα ορθωμένα πέλαγα
η πορεία μας έβαζε στο στόμα μας τον άρτον της πικρίας!
Είμαστε αδέρφια σου!
Σε κρατούν τα χαμόγελα των βουνών μας
η ελεύθερη καρδιά των ποταμιών μας
της θάλασσάς μας το ελεύθερο τραγούδι!
Αδερφούλα μας χαρά, αδερφούλα μας, αδερφούλα μας.

Από τη συλλογή Η συμφωνία της χαράς (1950)
« Last Edit: 07 Jul, 2017, 18:53:20 by wings »