Author Topic: Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου  (Read 110354 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Θηλιά
« Reply #105 on: 20 Jul, 2017, 16:38:47 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Β' Θηλιά

[Ενότητα Επεισόδια στην κόλαση]

Του περνούσαν τη θηλιά στο λαιμό,
κάθε μέρα,
και τον άφηναν.

Εκείνος γύριζε μέσα στους τοίχους,
ένα ζώο στη φάκα:
Με το σχοινί κηδεμονία υψηλή.

Βέβαια τον επηρέαζαν
οι ενδείξεις:
Σε πολιτείες και λιμάνια
σπάζανε τα κεκτημένα σχήματα
και τότε ζητούσε ν’ απαλλαγεί,
να πιστέψει.

Αλλά κάθε πρωί του φορούσαν τη θηλιά
κι αυτός τη ζητούσε
σχεδόν ανυπομονούσε,

γιατί αν τον ξεχνούσαν
ήξερε
όλα τα σκηνικά θα πέφταν,
αφού τον είχατε πνίξει,
με δόσεις,
σε καιρούς σκοτεινούς σαν τους δικούς μας,
ήδη ήταν ένας νεκρός από χρόνια
που έπαιζε αυτό το άθλιο
παιχνίδι.

Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές (1971)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Γάντζος
« Reply #106 on: 20 Jul, 2017, 16:46:56 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Γ' Γάντζος

[Ενότητα Επεισόδια στην κόλαση]

Του κάρφωναν το γάντζο στην καρδιά
και τον τραβούσαν.

Έσερνε μαζί του
ένα τοπίο κατάφυτο από αναμνήσεις
ερείπια από γυναίκες να κλαίνε,
να εκλιπαρούν.

Με τη γλώσσα σφιγμένη στα δόντια.

Οι άλλοι διεκδικούσαν το σώμα,
στο διάβολο η ψυχή,
το σώμα είναι ιδιοκτησία τους,
του ξήλωσαν την καρδιά
και τα μάτια.

Δεν αρνήθηκε τίποτε,
καμιά κατάφαση,
γιατί κάθε πράξη ή πιθανή χειρονομία τους
δικαίωνε την αγάπη του,
μεγάλωνε την οπτική του προσμέτρηση,
γύμνωνε το ανυπέρβλητο μεγαλείο των τιποτένιων.

Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές (1971)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Άνοδος
« Reply #107 on: 20 Jul, 2017, 16:50:31 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Δ' Άνοδος

[Ενότητα Επεισόδια στην κόλαση]

Μας τσάκισαν τα κόκαλα.

Μέσα στους φριχτούς πόνους,
στους ακρωτηριασμούς,
πέφτει το πέπλο κι ο κόσμος
βουλιάζει
στο ύστατο σημείο,
όλοι περιμένουμε να παραδώσουμε την ψυχή μας,
το καρφί τρυπάει το κόκαλο
αναδύεται η γνώση,
γυαλιστερό μαχαίρι,
ανέρχεται καθώς βεγγαλικό,
μας ξαναστήνει στα πόδια,
η υπέρτατη και τρομερή γνώση,
μέσα και πέρα από κάθε απώλεια,
έτοιμοι να χάσουμε,
να κερδίσουμε
πάλι και πάλι
τον κόσμο.

Ιούλης 1962-Οκτώβρης 1965

Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές (1971)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Τα κύματα
« Reply #108 on: 20 Jul, 2017, 17:27:30 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Τα κύματα

[Ενότητα Τα κύματα και οι φωνές: Τα κύματα]

Επειδή ο θάνατος
είναι μια λύση που αναιρεί όλες τις λύσεις
γι’ αυτό επιμένω,

η χοάνη των μαλλιών σου αναστρέφει τα όνειρα
βάρκες πολύχρωμες, χωρίς μήκος, ολόφωτες
πλέουν στη νύχτα των ματιών σου,
γιατί τα μάτια σου είναι ευγενές κάρβουνο του Κάρντιφ
διαστημικοί ήλιοι στη νύχτα,

εδώ που στέγνωσαν τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου θέρμαναν τον πηλό της σάρκας μου,
μετρώντας τις πληγές και το ξοδεμένο αίμα μας,
εδώ οι σκιές μας σκάψανε τους τοίχους
το πρωί ο ήλιος τις σάρωσε αφήνοντας
μια πίκρα, ένα λυγμό από κλάμα που πήρε πολλές αναβολές
φέρνοντας πάλι τα πρόσωπα στις καθημερινές διαστάσεις,
αυτές που μας διαφεύγουνε μέσα στην έξαρση,
μας επαναφέρουν στη φτωχή επιφάνεια της ζωής μας,

είσαι το τελευταίο πουλί της άνοιξης
κι η κόμη σου διαγράφει στον ορίζοντα
το βαρύ νόημα του ταξιδιού σου.

Στη ζωή μας υπερισχύει αυτό που δεν κατορθώνουμε να πλησιάσουμε
καθώς ένα είδωλο πολλαπλασιάζεται σε παράλληλους καθρέφτες,
σε κενούς εγκεφάλους και το πρόβλημα της αναγνώρισης δυναστεύει χέρι και πόδι,

αν η μνήμη δε μας διασώζει
επενδύοντας με σκηνικά το μέλλον μας
αφού στο τέλος όλα βουλιάζουν και πρέπει τότε μόνος
ν’ αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου
που επανέρχεται ακόρεστος μέσα στις ανάγκες του
άπληστος μέσα στο φόβο
ασυμφιλίωτος μέσα στον κόσμο,
επιτέλους τι απομένει από τόσον έρωτα και τόση φαντασία
από τη μουσική που υφάνανε τα χέρια σου
από τα ταξίδια στο βάθος των σκοτεινών ματιών σου
τους χώρους που γνώρισα ανεβαίνοντας τη στιλπνή σκάλα της κόμης σου,
είσαι η χορδή
και ρίχνω το βέλος στην καρδιά του πέλεκυ,
θέλω να πω:
Τίποτα δε χάνεται κι όλα κάποτε
αθροίζονται στην ψυχή μας.
Φτάσαμε λοιπόν στη μόνωση;
Γιατί πώς να γραφεί ένα ποίημα
όταν οι άλλοι σ’ απωθούν,
εσύ στη γωνιά συνομιλείς με τον εαυτό σου,
τ’ αδέλφια σου δε σε καταλαβαίνουν
γιατί και να σταθείς στο σταυροδρόμι
να μιλήσεις
ακόμη
σπάζοντας με τις φωνές σου
τα γυάλινα παράθυρα των πολυώροφων χτισμάτων
και πάλι δε θα σε πιστέψουν
θ’ αποστρέψουν το βλέμμα κουρασμένοι από τους ρήτορες
απατημένοι από τους δημόσιους αγύρτες
γνωρίζοντας καλά τι ξεφτίδια έχουν καταντήσει οι λέξεις και το αντίκρισμά τους,

τι είναι λοιπόν η ποίηση
και πώς γράφεται ο ποταμός αυτός της ψυχής μας
στις στεγνές, φονικές και σκοτεινές μας μέρες,
πώς να μιλήσω για να με καταλάβετε
αφού έχουν εξαντληθεί τα σχήματα
κι ένα καμίνι πρέπει ν’ αρχίσει να δουλεύει
ακατάπαυστα
για το καινούριο μέταλλο
για την καινούρια αγάπη.

Επειδή ο θάνατος
είναι μια λύση που αναιρεί όλες τις λύσεις
γι’ αυτό επιμένω,
σε κουβαλώ στο στήθος μου κατάσαρκα
κι αισθάνομαι τη φωνή σου στο δέρμα μου
τα κύματα της θάλασσας να χτυπάνε στους βράχους με τις σπηλιές
λέγοντας και πάλι τα λόγια που ειπώθηκαν
ξαπλωμένοι στα θαλάσσια χόρτα
ή ανεβαίνοντας στο λόφο με τις δεξαμενές,
ο έρωτας δεν είναι ένα σχήμα στον τοίχο
αίμα είναι που απλώνει πάνω στις γάζες
όχημα μοναδικό σώζει την ψυχή μας από τη φθορά
αρδεύει βαθιά τα ατίθασα δέντρα
του ύπνου μας.

Τραγουδώ τα μάτια σου
όταν όλα καταποντίζονται καθώς τα πλοία αύτανδρα η θάλασσα τα παίρνει,
την αγάπη σου που έναστρος ουρανός
υπερήφανος σα στήθος
συνοδεύει τις χάλκινες μέρες μου
τις οξειδωμένες.

Κι εσείς που μ’ ακούτε
μ’ αδιαφορία
σκεφτικοί από τις μικρόχαρες έγνοιες του βίου σας
πλέετε μ’ ολάνοιχτα τα πανιά της αποτυχίας
αλαζόνες μέσα στον καταδικασμένο κόσμο σας
στείροι
ανίκανοι ν’ αντιληφθείτε με πόση αγάπη
και θάνατο χτίζεται
η κάθε μέρα
αυτή που είναι το αιώνιο τραγούδι του κόσμου.

2 του Νοέμβρη 1966-του Φλεβάρη 1967

Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές (1971)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Α' Ριγμένος στο καμίνι

[Ενότητα Τα κύματα και οι φωνές: Οι φωνές]

Ριγμένος στο καμίνι
όπου η προδοσία, η αρπαγή μάς κατατρώγουν
το ξεπούλημα, το φονικό μάς ξεκάνουν
κι η τέχνη δε λειτουργεί παρά σ’ επίπεδα
εταιρικών επιχειρήσεων τιθασευμένη
από τους νόμους της αγοράς,
Ανδρέα Ιωάννη Κάλβε,
επιζητώ την ομιλία σου
με τις υψικάρινες ενοράσεις της δικαιοσύνης
αυτή που σφαδάζει
φαλκιδευμένη
σε ισοζύγια καθαρών προϊόντων
και γεννιέται παρθένα αμάργαρος στα κυανά μάτια των νέων.

Κι ανεβαίνει το τραγούδι
μέσα από τα ιδρωμένα παράθυρα των εργοστασίων
θρήνος για το φως, τη σάρκα
που χάνονται
ενώ τα ιδιωτικά βάσανα περίσσεψαν
χύθηκαν στους δρόμους τα ποτάμια της πίκρας
στα πολυώροφα κτήρια λίμνασαν οι χαμερπείς επιτυχίες,
πώς να παρηγορήσεις τους ανθρώπους με σχήματα φθαρμένα
ποιες λέξεις να δροσίσουν τον πυρετό στα χείλη τους,
χρειάζονται λύσεις γενναίες
χειρονομίες θαρραλέες
για να φυτρώνει η αγάπη στην υψικάμινο της ασφάλτου.

Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές (1971)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Β' Εσένα που σ’ αγάπησα

[Ενότητα Τα κύματα και οι φωνές: Οι φωνές]

Εσένα που σ’ αγάπησα
καθώς ο φυλακισμένος ονειρεύεται τις θάλασσες και τα λιβάδια
και τα λόγια
κυλήσαν από το σώμα μου άλλοτε
δάκρυα σιωπηλά,
άγρια της θάλασσας κύματα,
ψάχνοντας να σου περιγράψω
την απόσταση που χωρίζει την ιδέα από τη σάρκα του άλλου,
σταγόνα αίμα η ακτινωτή αγάπη,
σ’ έχασα στη στροφή
εκεί που όλα πήγαιναν να πάρουν μιαν όψη άλλη
φοβισμένη κιόλας από τη μεταμόρφωση που ευαγγελίζονταν τα λόγια μου
κι έφεγγε ήδη ένα φως
που πλησίαζε βαθιά στα μάτια.

Ήταν ο δρόμος για τη θάλασσα
στους χαμηλούς θάμνους
άνοιξε το ρήγμα γυμνό κάτω από τα πόδια μας,
οι πασχαλιές πέφτανε στο ισκιερό μέρος
με σκοτεινό φως σκεπάζανε το πρόσωπό σου,
η θάλασσα άρχιζε από τα πόδια μου
και πίσω ένας τοίχος με γυαλιά
όπου κομμάτιασα τις σάρκες μου
ζητώντας εσένα
αρνούμενος να παραδεχθώ
πως τόσο αίμα θα πάει χαμένο.

Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές (1971)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Γ' Φωνάζω τ’ όνομά σου

[Ενότητα Τα κύματα και οι φωνές: Οι φωνές]

Γνωριστήκαμε
Ανδρέα Ιωάννη Κάλβε, τη μεγάλη νύχτα του ’40-’44, στο μικρό
τσαγκάρικο της οδού Διάκου, ο λόγος σου έπεφτε, στα πετσιά
και τις φαλτσέτες, ηλεκτρικό τρυπάνι ακούγονταν, γέμιζε τις ψυχές,
βεβαίωνε για την ελευθερία, το γυμνό σπαθί ψάχναμε της
δικαιοσύνης, συζητούσαμε κι ονειρευόμασταν, όπως οι παλιοί
τον αυτάδελφό σου άκουγαν Ρήγα, χάραζε τότε στα πρόσωπα
ένα φως τα λίγνευε τα ύψωνε: Σημάδι πως οι ψυχές ήταν ακόρεστες:
Έτσι τότε.

Τώρα στα μαύρα μεσάνυχτα, οι χωροφύλακες φρουρούν τις ρίζες
της νύχτας, τα γνωστά χέρια ετοιμάζουν τη σφαγή μας, περπατώ
στα μπλοκ της παραλίας, ανάμεσα στις ψαρόκασες, στα πετρέλαια,
ψάχνοντας για την αυστηρή μορφή σου, για να σου πω,
να σε βεβαιώσω:
Δε λύγισαν τα παιδιά σου
στολίζουν την κόμη τους
γράφουν ίσως τα στερνά τους τραγούδια
κρατάνε τη θέση τους στο οδόφραγμα
και το αίμα τους αρδεύει
βαθιά
τη γη.

Φωνάζω τ’ όνομά σου μέσα στη νύχτα, εσύ πατέρα μας που
βύθισες βαθιά τ’ αλέτρι κι όργωσες στην ψυχή μας κι έσπειρες,
έλα από την αυστηρή σου μόνωση να ξαναβάλουμε μπρος τη
συζήτηση για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, κι ύστερα
η πράξη μας να πέσει σωστή,
δυνατό το χέρι από την αγάπη
καθαρό το μάτι από την αυταπάρνηση
το μυαλό σαν στρόβιλος από τη γυμνή γνώση,
με το αίμα μας δοσμένο στη φωτιά κι η ποίηση ας μας ακολουθήσει.

Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές (1971)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ζ' Κι αναρωτιούνται οι ποιητές

[Ενότητα Τα κύματα και οι φωνές: Οι φωνές]

Κι αναρωτιούνται οι ποιητές
πώς πεθαίνει ένας άντρας
κι έτρεξε το αίμα
από τις δημόσιες βρύσες
τα κόκαλα στοίβες ορθώθηκαν
στους χώρους των αφανισμών
κι αυτοί που γλίτωσαν
τους βρήκε ο χάρος στην άσφαλτο
βούλιαξαν μέσα στα βάσανα που τους επιβάλλανε
χάθηκαν στην πίκρα των ανεκπλήρωτων πράξεων
στους σκοτεινούς τοίχους
της φυλακής.
πώς πεθαίνει ένας άντρας
Κάθε μέρα συντελείται ο θάνατος
μέσα σε κάμαρες σκοτεινές
κάτω απ’ το άγρυπνο μάτι του εκτιμητή
στο περιθώριο των συμβάσεων
λιγοστεύει η ζωή σου
κερματισμένη στη συναλλαγή, στον καταναγκασμό
στην αποσύνθεση κάθε αγάπης
με τις μυλόπετρες της ντροπής
ν’ αλέθουν τα κόκαλα της έσχατης υπόσχεσης,
τα πικρά δάκρυα τίποτε να μην ξεπλένουν.
πώς πεθαίνει ένας άντρας
Το τραγούδι του Ρήγα να χτυπάει στις φλέβες
τ’ αλώνι του Διγενή χορταριασμένο
αδιάφορος ο ουρανός κι η γη αδιάφορη
παλιό δάκρυ στα μάτια
κυλάει η βροντή,
προλετάριοι
όλων των χωρών
ενωθείτε...


Σκοτεινή μέρα και το φως μέσα στους βράχους.

Από τη συλλογή Τα κύματα και οι φωνές (1971)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Τέλος του καλοκαιριού

Οι σκοτεινές τους ψυχές
Χέρια ασκημένα κι ανεύθυνα υπάκουα
Η Ελλάς του Απρίλη στις πίσσες των οδοστρωτήρων
Πρέπει η τρομερή όψη πάλι να βγει
Απ’ τα κόκαλα αίμα ποτισμένη
Βράχια των λόφων, τείχη των προγόνων
Βαριά πέσανε πάνω στα μάτια σύντροφοι
Σε πασσάλους οι ψυχές και σύρμα
Τα κύματα με δάκρυα χαιρετάμε της θάλασσας
Ηλιοτρόπια πώς να καρποφορήσουν απ’ τα στήθη σου
Βραδινές βροχές τέλος του καλοκαιριού
Συμπίπτουν με τις νικηφόρες γιορτές των αστών
Και πληροφορίες για συμβούλια παζαρέματα
Μαζί με βεγγαλικά που ανθίζουν νυκτερινές ηδονές
Περιμένουν οι ανίδεοι τις αλλαγές.

Η μέρα σκοτεινή βουρκωμένο ποτάμι κατέβαινε
Σκουπίδια κουβαλώντας κι ήλιους.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Πρωινό του χειμώνα

Κι ήταν η μέρα χαμηλή
Η ομίχλη να κατεβαίνει από τους λόφους στη θάλασσα
Από τις δύο πόρτες της πόλης περνούσαν αγκομαχώντας
Αυτοκίνητα με κίτρινα φώτα
Η έκτη αρμάδα της συμμαχίας έξω απ’ το λιμάνι
Μούγκριζαν τα πλοία περιμένοντας,
Στάθηκα στο δρόμο
Που δύο στροφές τον κατεβάζουν στη θάλασσα
Όλοι οι φίλοι φευγάτοι σκέφτηκα
Ενώ με πνίγανε καυσαέρια φορτηγού
Οχτώ η ώρα το πρωί
Άνθρωποι ξεχύνονταν από σκοτεινές πόρτες
Έντρομοι απ’ τα όνειρα της ημέρας.
Ποιον σκότωναν όλη νύχτα, ρωτούσε μια γυναίκα
Κάμνοντας το σταυρό της σφουγγίζοντας τις σκάλες,
Καμιόνια λαδοπράσινα κουβαλούσαν
Ανθρώπους στο λιμάνι
Κι ο ήλιος κρεμασμένος από την άλλη μεριά του τοίχου
Κι οι φίλοι πέρα από θάλασσα πέρα από βουνά
Μες στο χιονόνερο δέντρα γυμνά
Κατέβαινα μαζί με τους σπουργίτες το λιθόστρωτο.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ήξερε
« Reply #115 on: 24 Jul, 2017, 14:19:40 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ήξερε

Περιφέρονταν στην πόλη
Φωταγωγημένα τα κάστρα το παλιό υδραγωγείο
Η πλατεία με τους πίδακες πολύχρωμες σημαίες
Απ’ τα μεγάφωνα οι μουσικές
Περιώνυμοι αστοί και ανώνυμοι
Επαινούσαν με θορυβώδεις εκδηλώσεις
Τις τελευταίες επίσημες δηλώσεις:
Ειδεχθείς όπως πάντα.

Ήξερε βέβαια
Σε τίποτε δεν πιστεύουν οι αστοί
Στο σφύριγμα μόνο τους κέρδους πρώτοι,

Κι αυτός κατέβαινε στην παραλία
Να ξεκουράσει τα μάτια στη θάλασσα
Περιμένοντας
Νεροποντή να ξεπλύνει την πόλη
Απ’ το βαθύ σκοτάδι των ηλεκτρικών λαμπτήρων
Να ροδίσει
Η αυγή της ημέρας.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ο ήλιος έφευγε
« Reply #116 on: 24 Jul, 2017, 14:24:42 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ο ήλιος έφευγε

Ο ήλιος έφευγε σαν ψάρι
Κι η θάλασσα κομμάτια πάγος
Αμφιβολίες και ταλαντεύσεις
Πολυτέλειες άλλων καιρών
Έμπειροι τώρα θανάτων και μαχαιριών.

Θάλασσα
Θάλασσα που δεν είσαι ποτάμι να στρέψ’ οπίσω
Και σώματα συντριμμένα
Στις πέτρες τροχίζει το φεγγάρι
Σκοτεινό νερό
Κλαίει μάνα, μάνα ξεμυαλισμένη
Πήρανε το φως και πάνε
σε μαύρη γη κατακλειδωμένη.


Ιδρώνω κάτ’ απ’ το πετσί μου
Στον τετράγωνο κύκλο πέσαμε μυστικών σχεδίων
Λέξεις καταπίνοντας δαγκώνω το μυαλό μου
Ένοχος ενοχής πικρά διψασμένος
Στους δρόμους
Χωρίς συντρόφους.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Μουγκρίζουν τα μεσάνυχτα

Μουγκρίζουν τα μεσάνυχτα μες στο μυαλό μου
Άγριες φωνές αδικημένων
Κράτησαν μέχρι που άντεξαν οι αρμοί τους
Ενώ ο χρόνος έσκαβε σχήματα θανάτου
Σφηνώθηκαν στη σάρκα του βράχου
Και πιο βαθιά στο μαύρο αίμα των προγόνων,
Γυρίζω ανταριασμένος
Έρημο σπίτι από φίλους, γεμάτο φονιάδες
Εξόριστοι μες στον τόπο μας μασάμε ελπίδες
Προγραμμένοι σε σκοτεινά κατάστιχα μηχανικών εγκεφάλων
Χαλινάρι σκληρό οι συμφορές στο στόμα
Σύντροφοι
Ποια άνοιξη ακόμα καρτεράμε
Ποιο βόλεμα μπήκε πάνω απ’ τ’ άγριο χρέος

Το άγριο χρέος που μουγκρίζει μες στο μυαλό μου.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Πρώτη του Μάη
« Reply #118 on: 24 Jul, 2017, 14:38:19 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Πρώτη του Μάη

Φωνή φτεροκοπούσε δίκαιη σε στόματα πικραμένα
Και θυμόμουνα τους φίλους.

Μοιάζουν οι σταθμοί στρατόπεδα
Και σχίζεται η μέρα σα σεντόνι σκοτεινή
Σύρματα και συρματόσχοινα
Παίρνουνε πολλές στροφές
Και χέρια στο σίδερο κι άλλα στο κέρδος
Δάσος γυμνό χωρίς πνοή πάνω απ’ τις οικοδομές
Καταπίνοντας εικόνες
Σώματα παραδομένα στα χέρια του καιρού
Φωνή κάποτε φτεροκοπούσε δίκαιη σε στόματα πικραμένα
Όμως χρόνια το πελέκι δούλευε
Πάγωσε το αίμα στην αστροφεγγιά
Μες στο γρανίτη της εποχής κυλάει,

Ματώνει το φως δρεπανηφόρο στον ουρανό.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62890
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Βούλιαζε
« Reply #119 on: 24 Jul, 2017, 14:42:34 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Βούλιαζε

Τον χτύπησαν
Μέχρι που το μυαλό του έγινε καταρράκτης
Άγριος
Οι φυλλωσιές των δέντρων χαμήλωναν
Κι ο ουρανός
Βούλιαζε στους ασβεστωμένους τοίχους
Καθώς έπεσε με το πρόσωπο στο τσιμέντο
Άνοιξε η θάλασσα πράσινη και βούλιαζε
Η μέρα άχνιζε πάνω στα βράχια
Κατέβαινε η Ελένη τις σκάλες του κάστρου
Κόκκινο φόρεμα σηκώνονταν πάνω απ’ τις πέτρες
Το τίμιο αίμα του στο πάτωμα
Άνοιγε τα μάτια του,
Εγώ φώναξε,

Ενώ οι άλλοι
Του δέναν το σώμα με ηλεκτρικά καλώδια.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)