Author Topic: Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου  (Read 125351 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου: ΙΘ' [τοπίο]
« Reply #60 on: 07 Oct, 2010, 19:44:38 »


Γιάννης Μαρκόπουλος & Δημήτρης Χριστοδούλου, Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός
(τραγούδι: Στέλιος Καζαντζίδης, Μαρινέλλα & Νίκος Κούρκουλος / από την ταινία Οι αδίστακτοι (1965) του Ντίνου Κατσουρίδη)


Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου: ΙΘ' [τοπίο]

Μουχλιασμένοι δρόμοι
παράθυρα εξορυγμένα απ’ το σκοτάδι λάμπες των είκοσι πέντε γλείφουν

νυχτωμένα πρόσωπα, δωμάτια
που μυρίζουν σιωπή και παραίτηση.
Οι άνθρωποι,
με τα χέρια στην απόγνωση
κι ο χρόνος σωριάζει ανελέητα τις ανάγκες,
μικραίνουν, οι νύχτες τους δολοφονούν,
στις γωνίες η αγωνία, η πίκρα
γεμίζουν οι καπνοδόχοι αιθάλη,
τα μάτια θολώνουν κ’ η ψυχή τήκεται.

Οι άνθρωποι ωριμάζουν
με σιωπή και στέρηση.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)
« Last Edit: 28 Jul, 2019, 00:45:07 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Μάνος Χατζιδάκις, Οδός ονείρων (με τη Φλέρυ Ναντωνάκη)


Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ονείρων ξεφτίδια

Στον άνεμο ρίχνω μια χούφτα χώμα
Χαράζει το χέρι λέξεις των θλίψεων
Πώς τώρα το χάσμα της σκέψης των ονείρων να γίνει φωνή
Στη διττή της να μετέχει η σάρκα μορφή
Κι οδηγημένη απ’ το χέρι η σιωπή να γίνει γλώσσα

Σούρουπο σταματούν οι δεκαοχτούρες τον θρήνο
Ροκανίζουν στο πλατάνι οι κάργιες τη μέρα
Ποια λόγια να σου απευθύνω τραυλίζοντας
Ονείρων ξεφτίδια απορρίπτουν τον κόσμο μας
Μ’ εγκαύματα μ' εγκαλούν ατέρμονης καταδίκης
Στο ρήγμα του πένθους βυθίζονται όλα

Κάποτε σου είχα γράψει:
Ο Έρωτας ακυρώνει τη σκοτεινή απώλεια του χρόνου,
Κάποτε σε μιαν άλλη Εποχή.

Φυσάει νύχτα στα σύννεφα των πεύκων
Πλησιάζει όπως πάντα η θλιβερή μουσική
Ο ασίγαστος μονότονος ήχος των αργυρίων

Ποια δικαιοσύνη ερμηνεύει το αβάσταχτο;

Από τη συλλογή Ονείρων κοινοκτημοσύνη (2002)
« Last Edit: 28 Jul, 2019, 00:46:05 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου: Η' [μια ημέρα της Ελένης]

Δουλεύει στην καινούρια Εγνατία οδό.
Απλώνει χαλίκι
κάτω από τον ήλιο ακολουθάει τον οδοστρωτήρα.
Μάτια χάνονται στις γούβες του κρανίου
χέρια σκληρά διαβρωμένα
σώμα λιγνό φαγωμένο από σκληρές συνθήκες
τη φώναζαν Ελένη.

Άλλες γυναίκες από τα πεζοδρόμια
αποστρέφουν το βλέμμα
μεταξωτά αρωματισμένα μαντίλια
για τη σκόνη και τη βαριά οσμή της πίσσας.
Εύκολο περισσότερο να ξαπλώνεις το σώμα
βορά στους πεινασμένους
απ’ αυτήν την ατέλειωτη ημέρα στην κόλαση
με ήλιο πίσσα και σκόνη
σκύβοντας με το φτυάρι στο χέρι
στην καινούργια Εγνατία οδό.

Η Ελένη δουλεύει στις επιστρώσεις.
Τις νύχτες στη συνοικιακή παράγκα
γεμίζει ελπίδες τα μάτια των παιδιών
καθώς ο πόνος την παίρνει
ετοιμάζει τ’ όνειρο της άλλης μέρας.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)
« Last Edit: 28 Jul, 2019, 00:47:58 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Έσοπτρον
« Reply #63 on: 18 Dec, 2014, 00:56:05 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Έσοπτρον

[Από το Παράρτημα]

Δεν ξέρω αν θα ’χουμε συνέχεια
πού να βρεις καινούριους δρόμους
δεν θα υπάρξουν καν εκπλήξεις
στα δόντια της μυλόπετρας
σιγά σιγά κατεβαίνουμε
κι έχουμε χάσει τη φωνή μας
τι έχουμε να πούμε
μας άφησαν ένα κίβδηλο πρόσωπο
γιατί συνωθείται ο κόσμος
τρομάζει καθένας μόνος
επιστρέφει ο καθρέφτης γυμνό το είδωλο
συντηρούμε τις πληγές μας με ηδονή
αργότερα συζητάμε με πάθος γι’ άσημες υποθέσεις
ναι έχει πεθάνει ο Παύλος
κι ο Ν. Κ. προσχώρησε στην ιθύνουσα τάξη
πλούσια υπήρξε η ανταμοιβή
γνωρίζουμε καλά την ιστορία, τα πρόσωπα
δεν έχουμε αυταπάτες
μόνο που αυτό είναι ένα πρόσθετο στοιχείο
το μαχαίρι σε υπόθεση φόνου.

1961

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 03 Jul, 2017, 17:31:38 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Εδώ
« Reply #64 on: 02 Nov, 2015, 00:04:09 »


Μίκης Θεοδωράκης & Κώστας Τριπολίτης, Λέγε
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας & χορωδία / δίσκος: Ραντάρ (1981))


Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Εδώ

Κυκλοφορούμε
Οργιές
Κάτ’ απ’ την άσφαλτο
Ένοχα στη σιωπή αθώοι.

Σκοτεινό φως, τσακισμένος καθρέφτης ουρανός
Οργώνουν ιπτάμενες της συμμαχίας μηχανές
Σεισμικά βαρύς βυθίζεται ο ίσκιος
Αλλιώτικα υπνωτίζουν αφίσες πολυδαίδαλες
Και φύλακες ανώνυμοι ανάμεσά μας
Λιγοστεύουν το αίμα και τη ρίζα μας
Στρατοδικεία σαν τις μυλόπετρες
Ακόμη βογκάνε λαγκάδια και ρεματιές και δρόμοι.

Όσοι είναι να δουν ξανά τον ήλιο
Πρέπει να εξαντλήσουν την έρημο.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)
« Last Edit: 28 Jul, 2019, 00:48:58 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Η εποχή με τα ηλιοτρόπια

Την παγερή τούτη άνοιξη
λέω να μαζέψω τα υπάρχοντά μου.

Θα τυλίξω
στο μεγάλο μαύρο μαντίλι
τους ξεθωριασμένους καλοκαιρινούς ήλιους
θαλασσινές ανεμώνες
και τις τελευταίες πευκοβελόνες
από τα μαλλιά σου.
Θα τυλίξω τα φαγωμένο δέρμα
από τις παλιές μας χειραψίες,
τα κίτρινα γάντια
με την κηλίδα μελάνης στο δείκτη.

Την παγερή τούτη άνοιξη
στη μέση του δωματίου
θ’ ανάψω μια φωτιά
με τα παλιά σου γράμματα.
Μια φωτιά
για όλες τις παγωμένες
εποχές που με κατακλύζουν.

Την τελευταία τούτη εαρινή ισημερία.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 31 May, 2017, 12:49:23 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ναρκοπέδιο
« Reply #66 on: 28 Dec, 2015, 01:46:48 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ναρκοπέδιο

Η πολιτεία ένα ναρκοπέδιο.

Προχωρείς με μάτια ορθάνοιχτα από τη φρίκη.
Η ξιφολόγχη σκαλίζει σπασμωδικά το έδαφος.

Άγρυπνος, νήστις και πένης
σκιά του ονείρου σου.

Προχωρείς στην πολιτεία
ανακαλύπτεις μια, δυο, δέκα νάρκες
τις παραμερίζεις,
μα ο κίνδυνος δεν πέρασε,
το επόμενο βήμα δεν ξέρεις τι κρύβει.
Στιγμή σε στιγμή επίκειται η ανατίναξη.
Φτάνει λίγη αφαίρεση, λίγη αγάπη,
μια κάποια απόκλιση που δεν είχες υπολογίσει.

Προχωρείς
κι η ύπαρξή σου δεν είναι παρά ένα πόδι.

Κάποτε
ο ήλιος, το πολύ φως ή κάποιο χελιδόνι
σε σταματάνε,
κοιτάς τα μακρινά βουνά
ή καθώς το φεγγάρι σκουπίζει το μέτωπό σου
στη μέση της νύχτας
στάζει μέσα σου λίγο φως,
κατεβαίνει φωτοβολίδα με παγερή λάμψη,
φωτίζει απρόβλεπτα.

Τότε ανακαλύπτεις τη νάρκη,
όχι έξω, μέσα στην ύπαρξή σου,
αδιαχώριστη
και τέλος
μα πώς το αγνοούσες τόσα χρόνια
σε αφανίζει.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 31 May, 2017, 12:49:50 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Νύχτες
« Reply #67 on: 28 Dec, 2015, 01:54:03 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Νύχτες

Τις νύχτες φυσάει ένας άνεμος
πέφτουν οι σοβάδες.
Μένουν οι ψυχές γυμνές.
Κυκλοφορούνε στους δρόμους
μαύρες ψυχές, άσπρες ψυχές,
στίγματα θλιβερά.
Τα σαρώνει ο άνεμος, τα στροβιλίζει
στις γωνιές των δρόμων.
Προχωράνε στα τυφλά.

Την άλλη μέρα
ντύνονται τα περίτεχνα προσωπεία,
τα λαμπρά φορέματα ή τα φθαρμένα.
Παίρνουν πάλι τις κεκτημένες
θέσεις τους.
Επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις.

Μόνο τη νύχτα,
την κάθε νύχτα, τρέμουν κι ονειρεύονται.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 31 May, 2017, 12:50:12 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Η φωτογραφία
« Reply #68 on: 28 Dec, 2015, 02:01:05 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Η φωτογραφία

[Από το Παράρτημα]

Αν υπάρχεις είναι γιατί έχεις λησμονηθεί.
Κι ο ουρανός το καλοκαίρι κι η ξαφνική βροχή
η σχεδόν τυχαία επίπλωση στο δωμάτιο
συμμετέχουν στη μετάθεση του χρόνου
μαζί με τη φωτογραφία της μορφής σου
και το χαμόγελό σου τώρα ένα αίνιγμα
από το βυθό της παντοτινής θάλασσας.

Αν υπάρχεις είναι γιατί έχεις λησμονηθεί.

Με τη βροχή γίνομαι εσωστρεφής
και μόλις προσέχω
το σκουλήκι που ανεβαίνει
με μικρούς κυματισμούς στον τοίχο
και το χαμόγελό σου αίνιγμα φωτός
μόλις προσέχω κι υποπτεύομαι
τις απώλειες
που ήδη σωρεύονται σε συμπαγή γρανίτη
ενώ το σκουλήκι τυφλά
ευσυνείδητα
αναζητά την είσοδο του επερχόμενου χρόνου
που κάπου υπάρχει
να τελειώσει το έργο του.

Μάης 1962

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 03 Jul, 2017, 17:32:13 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Περιπέτεια
« Reply #69 on: 25 Jul, 2016, 17:25:38 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Περιπέτεια

Το φεγγάρι που ονειρεύεσαι
είναι μια πληγή.

Η εργασία εκβαθύνσεως
η αλμύρα και η τριβή
μου ’χουν φάει τη σάρκα
η βροχή από τους γαλαξίες
μου καίει τα μάτια.

Το καινούριο φεγγάρι
μια νέα είναι μετάσταση αγωνίας.

Κι εσύ ακόμη ονειρεύεσαι
κι εγώ ακόμη σκάβω.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 31 May, 2017, 12:51:01 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Σαρκοβόρο φως

Στο δρόμο μας
λάμπει ακατάπαυστα
το σαρκοβόρο φως.
Κάτω από πέτρες
μ’ επιμέλεια κρυμμένα
κομμένα μέλη, εξορυγμένα μάτια.
Μέσα σε υπόγειες στέρνες
από κλεπταποδόχους
το αίμα κι ο ιδρώτας των ανθρώπων.
Λάμπει
φωτίζοντας πρασινοκίτρινα πρόσωπα
να χτυπούν σπασμωδικά
τις πόρτες.
Μέσα στο δρόμο μας
χαίρεται τη δόξα του.

Ο διακόπτης,
πού βρίσκεται ο διακόπτης;

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 31 May, 2017, 12:51:25 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Οκτώ χρόνια
« Reply #71 on: 25 Jul, 2016, 17:35:33 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Οκτώ χρόνια

Οκτώ χρόνια στήναμε οδοφράγματα.

Όταν ένα χέρι αγαπημένο μπήγει το μαχαίρι
στο πιο τρυφερό σημείο
καταποντίζομαι και το κενό μ’ εκμηδενίζει.

Όμως η αγάπη μένει
μια σπιθαμή αίμα στη μέση του δρόμου.

Οκτώ χρόνια
περιεργάζομαι το πτώμα αυτό,
οκτώ χρόνια και δε λέω να το θάψω.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 31 May, 2017, 12:51:47 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ελεωνόρα
« Reply #72 on: 25 Jul, 2016, 17:41:13 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ελεωνόρα

Όταν σου γράφω
είναι τις Νύχτες.
Τότε που δεν υπάρχουν υπόστεγα
και το νερό τρέχει ακατάπαυστα
στις υδρορρόες.
Όταν ανοίγουν ρωγμές
με την τελευταία αμφιβολία καταποντισμένη
κι η λάμπα του πετρελαίου καπνίζει
το πρόσωπο του χρόνου.
Ελεωνόρα
Ελεωνόρα
Ελεωνόρα
τρεις αλλεπάλληλες πτώσεις
και μια αγκαλιά ανθισμένοι κάκτοι.
Το τελευταίο γράμμα
έκδηλο από την κόκκινη σφραγίδα.
Καταποντισμένος
μέσα σε αποχετευτικούς σωλήνες υπονόμων
κατρακυλώντας
στη θάλασσα.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 03 Jul, 2017, 17:32:34 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Η γεωμετρία της Βερενίκης

Γράφω
κάθε νύχτα ένα σωρό νούμερα,
δημιουργώ καμπύλες με το διαβήτη.
Εσύ χαμογελάς
μ’ ένα σχήμα οίκτου στα χείλη.

Μα τώρα δεν υπάρχει άλλος τρόπος
με καρφιά γεμίζω την οροφή,
τις νύχτες
να τα μετράς με τη λυχνία,
να λες:
Αυτός είναι ο αστερισμός
του Ωρίωνα, η κόμη της Βερενίκης.

Όνειρα να φτιάχνεις για τους αιώνες.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 03 Jul, 2017, 17:32:47 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67456
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Αποκαθήλωση
« Reply #74 on: 17 May, 2017, 01:12:59 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Αποκαθήλωση

Σιγά σιγά σε δεσμεύω,
κάπου σε καθηλώνω,
τότε σου αποσπώ κάθε έρεισμα.

Σηκώνω άκρη άκρη το δέρμα σου.
Προβάλλει
επιφάνεια κομματιασμένη,
κακοφορμισμένες ουλές,
τρομαχτικό τοπίο φεγγαριού.
Ποτέ μου δεν είχα φανταστεί
πως είχες τόσα τραύματα.


Προχωρώ με προσοχή.
Μπορεί να σε πονέσω.
Κι υπάρχουν κάτι πληγές ανοιχτές
δεν κλείνουν, πυορροούν
και το δέρμα κολλάει.
Κολλάει το δέρμα στις πληγές
κι εσύ φωνάζεις και οδύρεσαι.

Τρομάζω. Σκέφτομαι την υποχώρηση.
Ποιος ξέρει με πόσο τίμημα
έχει πληρώσει την κάποια επούλωση.


Όμως πρέπει να τα δω όλα.
Να σου δέσω μία μία τις πληγές,
να σου δροσίσω τα μάτια.
Να ξεσκονίσω τη χρυσή κόμη
των ονείρων σου.

Χρόνια τώρα το φεγγάρι,
κάθε νύχτα,
ξεκλειδώνει την πόρτα,
ουρλιάζει σα σκύλος.
Μακρόσυρτα περιμένει.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 03 Jul, 2017, 17:33:03 by wings »