Author Topic: Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου  (Read 109593 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ελεωνόρα
« Reply #75 on: 25 Jul, 2016, 17:41:13 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ελεωνόρα

Όταν σου γράφω
είναι τις Νύχτες.
Τότε που δεν υπάρχουν υπόστεγα
και το νερό τρέχει ακατάπαυστα
στις υδρορρόες.
Όταν ανοίγουν ρωγμές
με την τελευταία αμφιβολία καταποντισμένη
κι η λάμπα του πετρελαίου καπνίζει
το πρόσωπο του χρόνου.
Ελεωνόρα
Ελεωνόρα
Ελεωνόρα
τρεις αλλεπάλληλες πτώσεις
και μια αγκαλιά ανθισμένοι κάκτοι.
Το τελευταίο γράμμα
έκδηλο από την κόκκινη σφραγίδα.
Καταποντισμένος
μέσα σε αποχετευτικούς σωλήνες υπονόμων
κατρακυλώντας
στη θάλασσα.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 03 Jul, 2017, 17:32:34 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Η γεωμετρία της Βερενίκης

Γράφω
κάθε νύχτα ένα σωρό νούμερα,
δημιουργώ καμπύλες με το διαβήτη.
Εσύ χαμογελάς
μ’ ένα σχήμα οίκτου στα χείλη.

Μα τώρα δεν υπάρχει άλλος τρόπος
με καρφιά γεμίζω την οροφή,
τις νύχτες
να τα μετράς με τη λυχνία,
να λες:
Αυτός είναι ο αστερισμός
του Ωρίωνα, η κόμη της Βερενίκης.

Όνειρα να φτιάχνεις για τους αιώνες.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 03 Jul, 2017, 17:32:47 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Αποκαθήλωση
« Reply #77 on: 17 May, 2017, 01:12:59 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Αποκαθήλωση

Σιγά σιγά σε δεσμεύω,
κάπου σε καθηλώνω,
τότε σου αποσπώ κάθε έρεισμα.

Σηκώνω άκρη άκρη το δέρμα σου.
Προβάλλει
επιφάνεια κομματιασμένη,
κακοφορμισμένες ουλές,
τρομαχτικό τοπίο φεγγαριού.
Ποτέ μου δεν είχα φανταστεί
πως είχες τόσα τραύματα.


Προχωρώ με προσοχή.
Μπορεί να σε πονέσω.
Κι υπάρχουν κάτι πληγές ανοιχτές
δεν κλείνουν, πυορροούν
και το δέρμα κολλάει.
Κολλάει το δέρμα στις πληγές
κι εσύ φωνάζεις και οδύρεσαι.

Τρομάζω. Σκέφτομαι την υποχώρηση.
Ποιος ξέρει με πόσο τίμημα
έχει πληρώσει την κάποια επούλωση.


Όμως πρέπει να τα δω όλα.
Να σου δέσω μία μία τις πληγές,
να σου δροσίσω τα μάτια.
Να ξεσκονίσω τη χρυσή κόμη
των ονείρων σου.

Χρόνια τώρα το φεγγάρι,
κάθε νύχτα,
ξεκλειδώνει την πόρτα,
ουρλιάζει σα σκύλος.
Μακρόσυρτα περιμένει.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 03 Jul, 2017, 17:33:03 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Μαύρα περιστέρια

Σ’ έχω χάσει.

Η πλατεία
ένα χέρι ανοιγμένο στη βροχή, στον αγέρα
στους ανθρώπους
ένα χέρι που σε κρατάει στο φως
το κεφάλι ριγμένο στον άνεμο
μικρά βήματα σε ομόκεντρους κύκλους,
η προσμονή τελειώνει.

Στην πλατεία
που κρύβει και συντηρεί τους πεθαμένους
μαύρα περιστέρια κυκλοφορούνε
μάτια κόκκινα από το κυπαρίσσι ψηλά παρατηρούνε.
Τις τελευταίες ελπίδες επισημαίνουνε,
τις ραμφίζουνε μέσα από τη πράσινη χλόη
και χάνονται ψηλά στο φως.

Μένεις μόνη
μέσα στο θόρυβο και στον αχό
με τις μαύρες σκιές πάνω
στο μέτωπό σου να διαβαίνουνε σύννεφα.

Μόνη
χωρίς προσμονή, περιστέρια κι αγάπη,
χωρίς πόνο,
έρημη, ένα σκιάχτρο
με κίτρινη μπλούζα να σπιθίζει στο φως.

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)
« Last Edit: 31 May, 2017, 12:53:22 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Εσθήρ ή ο δύσκολος τοκετός

Ολίγο φως και μακρινό σε μέγα σκότος κι έρμο.
Δ. Σολωμός

Έτρεχε μέσα στους δρόμους να τη συναντήσει.
Θα την αναγνώριζε.
Με τον αριθμό καταχώρησης Ε3052 στο γυμνό μπράτσο,
τα μαλλιά, μαύρα από τους καπνούς,
ν’ ανεμίζουν πολεμικές σημαίες,
ξεσχισμένες από τον άνεμο που τους σάρωσε.
Εσθήρ, ένα νούμερο, ένα άγνωστο πρόσωπο,
σώμα που δεν είδε ποτέ.
Όσο κι αν βυθίζει τα μάτια στη μνήμη
δυο στιλέτα που προχωρούν, χωρίς να σκοτώνουν.
Μόνο η αφή κρατά την παλιά, βίαιη,
γεμάτη απόγνωση τρυφερότητα, γεύση του ονείρου.
Εσθήρ.

Το τρένο σφυρίζει.

Άκου. Παρακαλώ, αν την γνωρίζετε.
Όχι... Όχι... Εσθήρ... Ε3052... Ναι... τίποτε άλλο...
Δεν ξέρω. Έφυγα πρώτος. Ίσως. Στο Γκέτο της Βαρσοβίας.
Σας είπα.
Μέσα στο βαγόνι. Σε χώρο 3x12. Χιλιάδες άτομα.
Πόσες μέρες κοιμόταν εκείνος ο νεκρός πάνω στο στρεβλωμένο πόδι μου;
Μου ζήτησαν νερό. Δεν την είχα προσέξει.
Όλο το σώμα μου ήταν γεμάτο άνθρωποι.
Δεν είχα. Ούτε ήξερα από πού με ζητούσαν.
Στην κόγχη του αυτιού μου το σώμα της γύρευε νερό.
Δεν υπήρχε ούτε φως. Της είπα να φέρει το κεφάλι κοντά.
Και τότε έδωσα την τελευταία σταγόνα από το σάλιο μου.
Της είπα να γλείψει τα παγωμένα δάκρυα από τα μάτια μου.
Και ταξιδεύαμε μέσα στη νύχτα.
Κι ενώ λέγαμε πως κάπου θα τελειώνει, αυτή γύριζε
και πάλι γύριζε χωρίς ν’ αφήνει ελπίδα φωτός.

Ρώτησε αν θα πεθάνουμε. Ακόμη είχε ελπίδες.
Την ώρα που όλος ο κόσμος ήτανε μια πληγή,
σάπιο φρούτο,
έλπιζε και ζητούσε απάντηση και συμπαράσταση.
Είμαι η Εσθήρ, είπε,
τα μάτια μου είναι γαλάζια σαν τα μικρά λουλούδια της άνοιξης
στις βουνοπλαγιές της πατρίδας μου.
Το τρένο τρέχει. Ο άξονας τρίζει. Οι αλυσίδες...
Οι ράγες μας οδηγούν χωρίς δισταγμούς, χωρίς τύψεις
σε ποιο Άουσβιτς, σε ποιο Μπούχεμβαλτ,
σε ποια Σκύλλα και Χάρυβδη.

Εσθήρ πώς μπορείς και ελπίζεις;
Εσθήρ έχεις μια μικρή ελιά στο λαιμό, μου καίει τα δάχτυλα.
Ναι, εσύ, μέσα στην άγνοιά σου ελπίζεις.
Όμως, αν ποτέ υπάρξει για μας δευτέρα παρουσία,
ω Εσθήρ, εγώ δεν ελπίζω πια,
μα, αν υπάρξει δευτέρα παρουσία,
αν ανοίξουν αυτές οι πύλες
και βγούμε στο φως,
τι θα ’χει μείνει για να γνωριστούμε;
Εγώ έχω αυτό το πικρό χαμόγελο,
έχω αυτό το σπασμένο χέρι,
ποιος ξέρει,
ποιος άνεμος, ποια μουσική σφυρίζει
στο φθαρμένο από τη βροχή και το φως κόκαλο;
Θα μ’ αναγνωρίσεις από τη μουσική.
Θα σ’ αναγνωρίσω από το μικρό διακόπτη του φωτός που κουβαλάς στο λαιμό σου.
Εσθήρ. Ο άξονας. Εσθήρ. Το φως. Εσθήρ χανόμαστε.
Μην αφήνεις το χέρι μου.
Δέκα εκατομμύρια νεκροί κρύβουνε το πρόσωπό σου.

Ε, συ, Μπάρμαν.
Δώσ’ μου ένα κονιάκ. Κέρνα και την γυναίκα.
Ναι αυτήν εκεί στον μπάγκο. Με το σβησμένο πρόσωπο.
Όχι δεν μου κάνει. Ας είναι φτηνή.
Εξάλλου, σου είπα. Γυρεύω την Εσθήρ.
Άλλο ένα. Δώσε και της γυναίκας.
Μην κοιτάς το ρολόι σου για να μας πετάξεις στο δρόμο.
Δεν έχουμε πια πού την κεφαλήν κλίνη.
Οι δρόμοι γέμισαν από παράφρονες.
Τους έχουν κάνει τόσο μεγάλους και μακρείς
που δεν έχουμε πια κουράγιο να τους περπατήσουμε.

Τότε που η νύχτα μάς περιέλουε με την παγερή νύχτα
είχαμε ακόμη κάποια ελπίδα.
Σου είπα. Μα δε με προσέχεις;
Η Εσθήρ έλπιζε. Ελπίζαμε.
Τώρα που το φως δεν κουβαλάει παρά μια άλλη νύχτα
σε τι να ελπίζουμε;
Οι κατασκευαστές της νύχτας μένουν άγρυπνοι
με το χέρι στο διακόπτη του φωτός.
Λοιπόν άλλο ένα.
Κι ας πει αυτή η πόρνη μια κουβέντα.
Θέλω μια κουβέντα. Οποιαδήποτε.
Φτάνει πια. Χρόνια αυτές οι μηχανές μου φάγανε τ’ αυτιά.
Λοιπόν πες μου. Θα σε πνίξω λέγε.
Πως στις βουνοπλαγιές της πατρίδας σου είναι γαλάζια τα λουλούδια.
Μη χαμηλώνεις το φως σαν τ’ ανύπαρκτα μάτια σου.
Εμπρός λέγε. Πληρώνω.
Το φως μην το σβήνεις. Μπάρμαν-εκμεταλλευτή.
Αφού όλα πουλιούνται κι αγοράζονται. Πληρώνω.
Το φως. Μη ρίχνεις αυτό το πρόσωπο στο χάος.

Είσαι η Εσθήρ.
Μην κουνηθείς. Αυτή η ελιά στο λαιμό σου είναι διακόπτης;
Πες μου Ε3052. Για τα λουλούδια.
Τ’ όνομά σου Εσθήρ. Εσ-θήρ.
Περιμένω για να στρίψω τον διακόπτη.
Γιατί δε ρωτάς αν θα πεθάνεις;
Γιατί δε μου ζητάς νερό;
Τώρα έχω μια πηγή. Όχι πια δάκρυα και σάλιο.
Το στόμα μου τώρα μπορεί να γίνει κρήνη.
Εσθήρ πες μου μια κουβέντα.
Μην κοιτάς που έχω καταρρεύσει.
Πες μου.
Να γυρίσω αυτόν το διακόπτη να πέσει το φως στα πρόσωπά μας.
Να γνωριστούμε.
Εσθήρ δες το πρόσωπό μου.
Εσθήρ σήκωσε το κεφάλι να δω τη θέα όλου του κόσμου.
Ναι δεν είμαστε από φως.
Μα το ξέρεις καλά. Πώς μπορεί να μην το ξέρεις!
Πόσο πολύ το ’χουμε ποθήσει αυτό το φως.

Η Εσθήρ μέσα στη νύχτα έλπιζε.
Η Εσθήρ με τα γαλάζια μάτια και την άγνοια έλπιζε.

Ναι. Εγώ η Εσθήρ. Το Νούμερο Ε3052.
Από το Παρίσι μέχρι το Γκέτο της Βαρσοβίας
έστρωσαν το σώμα μου δρόμο για τα κύματα της νύχτας.
Τώρα που δεν έχω πια πρόσωπο, ούτε μάτια,
τώρα που δεν έχω παρά ένα σώμα του σώματός μου
δεν έχω πια μια γωνιά της ψυχής μου αλεηλάτητη
τι ωφελεί ο διακόπτης αυτός στα χέρια σου;
Αφού και τώρα δεν μπορούμε να δούμε τα πρόσωπά μας
έτσι που ο άνεμος τα έχει φθείρει
έτσι που η νύχτα δεν έχει αφήσει ούτε όνειρο
για το φως το φωτός.
Ναι, είμαι η Εσθήρ που ξεδίψασε
με τα παγωμένα δάκρυά σου, την τελευταία σταγόνα του σάλιου σου.
Αυτή που επέζησε από όλες τις νύχτες.
Αυτή που ξεκοίλιασαν τα μαχαίρια των νυχτερινών προβολέων.
Είμαι αυτή που ενώ βγήκα στο φως είδα μια άλλη νύχτα να με κατακλύζει.

Μπάρμαν το φως.
Μα πώς μου βρίσκεις πάντα τέτοιους πελάτες.
Το σώμα του σώματός μου γλείψτε το.
Πληρώνεις και σου δίνω.
Τι μου συζητάς λοιπόν για ψυχή. Για το φως του φωτός.
Για φανταστικούς διακόπτες.
Πάρε με. Το νούμερο Ε3052.
Τι ωφελεί αν επέζησα του κατακλυσμού.
Τη νύχτα τη συντηρούν με κάθε φροντίδα.

Εσθήρ κοίταξέ με στα μάτια.
Μπορώ ν’ αναστείλω ακόμη την κατάρρευση.
Εσθήρ κοίταξέ με.
Κι αν πέφτουμε από τη μια νύχτα στην άλλη.
Κι αν ταξιδεύουμε στοιβαγμένοι σε βαγόνια ανήλιαγα.
Πεινασμένοι. Διψασμένοι. Δολοφονημένοι.
Κι αν συντηρούμε με εκκρίματα την ύπαρξή μας.
Περίμενε. Εσθήρ περίμενε.
Δώσ’ μου το χέρι σου. Φυσάει στον μοναδικό και άδειο κόσμο.
Είναι νύχτα.
Μπορεί να σκοντάψεις μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο με τα άταχτα πεταμένα έπιπλα.
Οι ένοικοι έχουν φύγει ξαφνικά. Απρόβλεπτα.
Χάθηκαν οι άνθρωποι μέσα στους ανθρώπους.

Ε, συ Μπάρμαν, μη σβήνεις το φως.
Πληρώνω όσα όσα. Μην κοιτάς το ρολόι.
Σου λέω πως δεν μπορείς να μας πετάξεις στο δρόμο.
Άφησέ μας. Είναι νύχτα.
Κι ακόμη δεν υπάρχει ένδειξη πως ξημερώνει.
Άφησέ μας. Τα πόδια μας δεν αντέχουν άλλο.
Οι δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά κι έχουμε χάσει κάθε προσανατολισμό.
Αιώνες τώρα η περιπλάνηση κρατάει μέσα στη νύχτα.
Άφησέ μας. Δε βλέπεις;
Η Εσθήρ είναι σ’ ενδιαφέρουσα.
Και δεν έχω ούτε έναν όνο να την μεταφέρω.

Δεν έχουμε άλλο κατάλυμα κι η Εσθήρ θα γεννήσει.
Άφησέ μας σ’ αυτόν τον τοκετό.
Φτάνει πια. Το παιδί πρέπει να γεννηθεί.
Είναι η τελευταία μας ελπίδα.
Ο μονογενής υιός της Εσθήρ.
Μέσα στη νύχτα, το τελευταίο φως του φωτός.

Σεπτέμβρης 1960

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ο ποιητής
« Reply #80 on: 18 Jul, 2017, 22:38:00 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ο ποιητής

[Από το Παράρτημα]

Τον πήρανε τα νερά
τον κουβαλάνε
οι σάρκες μουσκέψανε
έτοιμες να διαλύσουν
η φωνή του μόλις σηκώνει μικρές δίνες.

Μόνος
κι ένα πουλί λευκό
γαντζωμένο επίμονα στο στήθος
έξω από το νερό και την αίγλη του βυθού
περιμένει
στο χείλος του καταρράκτη
ψηλά να τον σηκώσει
απ’ τις μασχάλες
στον ουρανό.

Οκτώβρης 1962

Από τη συλλογή Έγκλειστοι (1962)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Α' [ιχνογράφημα]

Η πολιτεία
πέταλο καρφωμένο στο μέτωπο της θάλασσας.

Με πράσινο σάλι
ριγμένο στους ώμους
είναι όμορφη η πολιτεία μας
σαν το άγουρο στήθος της κοπέλας μου.

Λούζεται στη θάλασσα
και το αίμα της σπαράζει.

Ένα χέρι βουλιάζει στον πυρετό.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Γ' [ώρες π.μ. και μ.μ.]

Στις μεγάλες Πόρτες
οι άνθρωποι
μ’ ανταλλάγματα
τα τελευταία ρινίσματα
παγιδεύουν της ελπίδας.

Μέσα στον καταρράχτη του ήλιου
στο δίχτυ της βροχής
σε ώρες π.μ. και μ.μ. ατελείωτες
η ικεσία των ανθρώπων
ανεβαίνει
θερμοδείκτης σ’ αναπότρεπτο θάνατο.

Μια θέση στα καπνομάγαζα
δυο βήματα είναι αναστολής
από ένα τέλος που κατεβαίνει.

Εσείς
με τα κλειδιά στο χέρι
που σφραγίζετε τα πρόσωπα της απελπισίας
ΠΡΟΣΕΛΗΦΘΗ ή ΑΠΕΛΥΘΗ
που κλείνετε μία μία τις πόρτες

πότε θα πάρουν οι άνθρωποι τη θέση τους;

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Δ' [η ομιλία των γυναικών]

Για πενήντα ημερομίσθια το χρόνο
προσφέρουμε
το τελευταίο μόριο της σάρκας μας

ενώ οι μηχανές πληθαίνουν
ενώ τα κέρδη σωρεύονται
κι η ανεργία σαπίζει τα θεμέλια των σπιτιών
τα χέρια των αντρών στα καφενεία.

Κάθε χρόνο λιγοστεύουν τα μεροκάματα
και να κρατάς την οικογένεια με τις πιστώσεις
να υπάρχουν εκβιαστές
να ζητάνε ανταλλάγματα
τα παιδιά ν’ αδυνατίζουν
ν’ αρρωσταίνουν
η ψυχή σου να φουσκώνει ασβέστης
από τη θλίψη
την αγανάκτηση.

Πώς να κρατήσουμε την οικογένεια
η πείνα
ο εξευτελισμός σαρώνει κάθε καλή διάθεση
μας έχουν διαβρώσει τα πρόσωπα
δεν γνωρίζουμε την ψυχή μας.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου: Ε' [επεισόδιο, α']

Η απελπισία
κάθε μέρα νέες κραυγές δημιουργεί.
Τα γεγονότα δικαιολογούν την καταστροφή.
Έλεγε:
«Δε φοβήθηκα ποτέ μέχρι σήμερα
πιστέψτε
όσο αυτές τις ατέλειωτες μέρες
τρέμω.»
Ζητούσε πρόσληψη.
Παρακαλούσε κι ήταν ανένδοτοι.

Τότε αναστήλωσε τον εαυτό του
ήξερε
η καταστροφή παρασέρνει τα πάντα.
Τρόμαξαν
κανείς δεν ξέρει πού οδηγεί η απελπισία.
Θέλησαν να υποσχεθούν
δίνοντας
μια νέα προθεσμία στις απογοητεύσεις.

Αυτοί που σωρεύουν τα κέρδη
ξεχνάνε τις ανθρώπινες ανάγκες.
Αγαπάνε το είδωλο στο βάθος του καθρέφτη.
Σε κάθε μετακίνηση τρομάζουν.
Σε κάθε χαμόγελο υποψιάζονται.
Σε κάθε υπερήφανο μέτωπο τον έσχατο κίνδυνο αντιμετωπίζουν.

Θέλησαν να υποσχεθούν.
Οι ανέντιμες λέξεις δεν κοστίζουν τίποτε.
Εκείνος γέλασε,
γυάλισε το δόντι κίτρινο,
βλέποντας πώς λειτουργούν
με απάτη
κι έγκλημα.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)
« Last Edit: 18 Jul, 2017, 23:21:33 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, ΣΤ' [η ομιλία των ανδρών]

Έχουμε εκποιήσει τα πάντα.
Οι καιροί δύσκολοι
κι οι ανάγκες κολλάνε σα βεντούζες.
Όμως δε φτάνει
αφού ζούμε πρέπει
το ενοίκιο να καταβάλλουμε
τα κοινόχρηστα και άλλα λύτρα.
Σ’ εποχή αμφισβήτησης
δεν έχει κανείς ούτε τον άρτο τον επιούσιο
κι οι φωνές εξαγοράζονται
ή πέφτουν σαν σκοτωμένα πουλιά στον αγέρα.

Κι όμως
απαιτούν επίμονα
την τελευταία ρανίδα
πέρα από τη σιωπή
προτείνουν από παντού το συμβόλαιο.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου: Ζ' [επεισόδιο, β']

Κράτησε στην πίεση καιρό
σα μύθος κάστρου.
Στην οικογένεια ούτε ένας να δουλεύει
τον τελευταίο χειμώνα λύγισε.

Σε χέρια αρπακτικά προσφορές αναγκαστικής εκποίησης
παράδωσε για λίγη υποστήριξη.

Ακόμη στο μήκος της αρτηρίας εκείνος ο γυμνοσάλιαγκας
σέρνεται. Με ιδρώτα κι αίμα σε απύθμενη υδρορρόη
κατρακυλά κι ο θάνατος αργεί.

Τραγούδι της παιδικής ηλικίας από αγιόκλημα και γαλάζιες
μυωσοτίδες. Πράσινος κήπος των χρόνων της αυγής.
Όνειρο στο αίμα. Χιόνι στο αίμα.

Ο χειμώνας ήταν σίγουρος για την οικογένεια.
Το καλοκαίρι εξασφαλισμένα τα μεροκάματα στο καπνομάγαζο.

Ένα απερίγραπτο τρυπάνι στο σώμα βιδώνει την αιχμηρή κορυφή
όπου να ’ναι η καρδιά της θα διαλυθεί.

Πάντα η οικογένεια χρειαζόταν ένα στήριγμα.

Πάντα στην πόρτα η απόλυση διπλό μαχαίρι.

Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού
ανέβηκε, κατέβηκε τις σκάλες.

Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.

Ο επόμενος χειμώνας τη βρήκε σε οίκο ανοχής
η εργασία εδώ τουλάχιστον ήτανε συνεχής.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Θ' [πρόσφυγες]
« Reply #87 on: 18 Jul, 2017, 23:40:22 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Θ' [πρόσφυγες]

Φτάσαμε σ’ αυτήν την ακτή
κολυμπώντας ακρωτηριασμένοι στα πλοία που φεύγανε
ναυάγια και ξύλα.

Γαντζωθήκαμε στα βράχια σαν τις πεταλίδες
τα παιδιά μας μεγάλωσαν κοιτώντας τ’ άδικο
να μοιράσουν πάσχισαν δίκαια τα βράχια
τους σκότωσαν.

Τώρα συνεχίζουμε το ρίζωμα σαν τον κοχλία
με σαράντα πυρετό ξενοπλένουμε
στ’ αλίπαστα στοιβάζουμε το σάπιο αίμα
στα καπνομάγαζα.

Έτσι προσπαθούμε να περισώσουμε τους δικούς μας
κι ό,τι άλλο μας έχει απομείνει.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Ι' [με τα δόντια]

Μέσα σε κοχλάζουσες αίθουσες
με τη βαριά ρευστή ανάσα του καπνού.

Η Μαρία λιγοθύμησε στις σκάλες
δεν πρόλαβε την έξοδο
για λίγο αγέρα
κατρακύλησε
σ’ ένα ποτάμι ιδρώτα και σκόνη.

Δουλεύει σφίγγει τα δόντια
πώς ν’ αντιμετωπίσει την απόλυση.

Έξω απ’ τα σφιχτά παράθυρα
κάτω απ’ το άγρυπνο βλέμμα του επιστάτη
αναλογίζεται
την άνοιξη που παραδίνεται στο καλοκαίρι
τις κίτρινες πλαγιές του Παντελεήμονα
τη θάλασσα με τις ήσυχες συνειδήσεις
και τρέχει ο ιδρώτας, στάζει κόμπους στα καπνόφυλλα
ενώ η οικογένεια περιμένει το ημερομίσθιο
ενώ οι σάρκες της κάθε μέρα φυραίνουν.

Η ευτυχία είναι λίγα μεροκάματα
σχεδόν ό,τι χρειάζεται να μην πεθάνεις.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62546
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, ΙΑ' [διαλείμματα]

Στα διαλείμματα θηλάζει το παιδί.

Δέκα λεπτά στο πεζοδρόμιο
με τα χέρια γεμάτα πικρή σκόνη
στις ρώγες, στο βυζί ιδρώτας και νικοτίνη
το βρέφος ν’ απορεί:
Πικρή η ρώγα της μάνας.

Δέκα λεπτά στο πεζοδρόμιο
το κουδούνι να χτυπά
το παιδί να μη χορταίνει.

Κανείς να μη χορταίνει.

Από τη συλλογή Χωροστάθμηση (1965)