Author Topic: Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου  (Read 112668 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Υπνοβάτης
« Reply #120 on: 24 Jul, 2017, 15:04:11 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Υπνοβάτης

Κάθομαι εδώ μες στους τοίχους
Και δεν ακούω
Στο μυαλό μου ορμάει η θάλασσα
Και πιο πολύ δε βλέπω
Χάθηκαν στα μαλλιά της Κασσάνδρας οι ουρανοί
Εφημερίδες, σκουπίδια, τηλεόραση
Και τραβάει το ποτάμι θολό φαρμακωμένο

Και δεν ακούω
Μονάχα κάποιες φωνές φτάνουν
οχ μάνα μου κι όχι άλλες κουβέντες
Τις νύχτες που περνάει τ’ αεράκι στις κεραίες
Κομμάτια φεύγουν οι σάρκες μου
Βγαίνουν στους δρόμους
Χάνονται
Και δεν ξαναγυρνούν.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Μερική έκλειψη

Γεμάτη φως η θάλασσα και πέρα
Σειρά τα λιόδεντρα ανηφορίζουν με τον μπάτη
Στο μυαλό μου καίγονται δέντρα και κρεμασμένοι
Κι ένας καπνός πετάγεται φτεροκοπώντας
Κάργες τότε που ράντιζαν το θάνατο
Στάχτη κι αποκαΐδια στα μάτια που βλέπουν
Το απρόβλεπτο

Μέσ’ από καμένο γυαλί πάλι ο ήλιος χαμογελούσε.

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 64787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Συμβάν
« Reply #122 on: 24 Jul, 2017, 15:10:57 »
Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Συμβάν

Το αίμα τους
Καθώς σπάζουν τα φράγματα χύθηκε
Προορισμένο κιόλας ν’ αρδέψει τη γη
Σα ρόδι θρυμματισμένο ιρίδισε
Σκορπίζοντας απαστράπτοντα σπέρματα
Για μιαν ανθοφορία
Σε μιαν άλλη άνοιξη που θα ’ρθει—
Να υψωθεί στον σκοτεινό ουρανό
Ο ρόδακας
Του πιο κόκκινου ηλιοτρόπιου.

Αύγουστος 1968-Μάης 1974

Από τη συλλογή Το δόντι της πέτρας (1975)