Author Topic: Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου  (Read 125631 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Απορώντας
« Reply #120 on: 29 Jul, 2019, 19:20:53 »
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Απορώντας

Τραγουδώ
Για να γνωρίσω τη φωνή της φωνής μου
Της ψυχής την επίκληση
Ονομάζω το σώμα μου
Πώς;
Με ποιο όνομα
Βαπτίζω το πρόσφορο;
Απορώντας υπάρχω.
Φθαρτές ονομασίες ονομάτων
Αβάπτιστες σημασίες
Φέρτε μου την κολυμβήθρα του Σιλωάμ
Να δω με τα πιο βαθιά μάτια
Το μέγα θαύμα της ζωής.

Από τη συλλογή Διασταυρώσεις (1965)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Του έρωτα
« Reply #121 on: 29 Jul, 2019, 19:24:08 »
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Του έρωτα

Έρωτα να σε κλείσω
Σαν ένα ρόδο της νύχτας
Κρυμμένο στου ύπνου το βύθος
Ανάμεσα σε δροσοσταλίδες
Κι αγκάθια υπέροχα
Να μη βλέπεις στα χέρια μου
Την κόκκινη του αίματος λάμψη
Το πράσινο βελούδινο φέγγος να κοιτάς
Την ώρα της αφαίρεσής μου
Ω ρόδο, έρωτα της επιμονής μου
Παράδωσε την ανένδοτη μορφή σου
Σε θεία σμίξη.

Από τη συλλογή Διασταυρώσεις (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Μυστική απουσία

Εγώ δεν γεννήθηκα ακόμα
Κι ας λέω
Πως έζησα την τόση ζωή
Ακέρια.
Περιφέρομαι
Πίσω από πράσινα πλέγματα.
Η μόνη προέκτασή μου
Αλυσίδα από παράξενα έμβρυα.

Ο κόσμος με βλέπει
Μ’ ονομάζει
Αγγίζει τα ρούχα μου
Λέει ακόμα πως ακούει τη φωνή μου.
Δεν γνωρίζει
Τη μυστική μου απουσία.

Από τη συλλογή Διασταυρώσεις (1965)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Εκ του μηδενός

Εκ του μηδενός υπάρχουμε
Χτίσαμε τα σπίτια μας
Κόντρα στου άνεμου το φονικό τόξο
Κουβαλώντας τις πέτρες μία μία
Μερμηγκιών χειμερινή προετοιμασία
Εκ του μηδενός.
Ακούστε επισκέπτες
Πριν μπείτε σε τούτα τα σπίτια
Κάνετε τον σταυρό σας
Περιβληθείτε το σχήμα της σιωπής
Και εισέλθετε.
Εμείς θα σας μεταλάβουμε
Απ’ τον δικό μας οίνο κι αντίδωρο.

Από τη συλλογή Διασταυρώσεις (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Το δέντρο
« Reply #124 on: 29 Jul, 2019, 19:40:07 »
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Το δέντρο

Δέντρο
Για να ριζώσεις κάπου
Να καρπίσεις
Να κοπείς
Να γίνεις σκάλα και γιοφύρι
Να γίνεις κάρβουνο και στάχτη
Αυτός ο μέγας προορισμός σου.
Μιλώ σ’ ένα δέντρο
Κι είμαι εγώ πάνω στη ρίζα
Πάνω στη σκάλα, στο γιοφύρι
Εγώ με τον καρπό στα δόντια
Με τη σκαπάνη στο χέρι
Με το πριόνι
Εγώ με το κάρβουνο και τη στάχτη

Δέντρο, μιλώ προς δέντρο
Και ακούγομαι
Σαν να ’γινα μεμιάς αντίλαλος.

Όποιος ήχος πάρει τη φωνή μου
Όποιος καρπός πάρει
Τη δική μου γεύση
Θα πεθάνει εδώ
Κι αλλού θ’ αναστηθεί.

Από τη συλλογή Διασταυρώσεις (1965)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Πουλιά
« Reply #125 on: 29 Jul, 2019, 19:43:28 »
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Πουλιά

Πριν γίνουμε άνθρωποι
Ήμασταν πουλιά.
Δεν μας χωρούσε ο άνεμος
Δεν μας έφτανε ο ουρανός
Πήραμε τη σάρκα
Πήραμε την ψυχή
Κι αυτοεξοριστήκαμε.

Ω να είχαμε τώρα το τραγούδι μας
Να είχαμε τα φτερά μας
Να σταθούμε αντίκρυ στο ουράνιο τόξο
Να πούμε:
Πάρε μας, ανέβασέ μας
τώρα που μάθαμε την ομιλία των κεραυνών
Τώρα που γίναμε αδέλφια με τη θάλασσα
Με τη στέρηση
Με τον θάνατο.

Από τη συλλογή Διασταυρώσεις (1965)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67235
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Λωτοί
« Reply #126 on: 29 Jul, 2019, 19:53:43 »
Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Λωτοί

Τάχα πώς να ’ναι ο άνθρωπος χωρίς μνήμη
Σαν ένα αδειανό μουσικό όργανο
Σαν άναρθρη κραυγή μέσα στο δάσος
Κι εσύ ψυχή της πιο βαθιάς αγάπης
Την κάθε νύχτα αυτοκτονείς.

Έπειτα έρχεται η μέρα
Με καμπάνες και γελωτοποιούς
Με αυλοκόλακες κι αγιογραφίες
Στα χρωματιστά της παράθυρα.

Τότε θυμάσαι

Τινάζεις απ’ τα μάτια σου τον αρρωστημένο ύπνο
Ξεκλειδώνεις την αραχνιασμένη πόρτα
Και φωνάζεις μ’ όση φωνή σού απόμεινε:
Αδέλφια μου, ελάτε να δείξουμε στον άνθρωπο
Το δικό του σπίτι
Στο πουλί το δικό του δέντρο.

Χάνουν το σπίτι τους οι άνθρωποι
Ξαπλώνουν κάτω από μαύρα δέντρα
Με τη μαύρη νύχτα
Με τα φαντάσματα.

Α, πώς είναι τα μάτια τους
Από ώρα σε ώρα τρελαίνονται
Από νύχτα σε νύχτα ταριχεύουν τη μνήμη
Σαν να ’γιναν μεμιάς
Βαλσαμωμένα ξωτικά του δάσους.
Έτσι να σηκωθούν τώρα να περπατήσουν
Θα παραφρονήσουν τα όνειρα των παιδιών
Πολύχρωμες φτερούγες κι ανοιγμένα ράμφη
Θα τρέξουν στις θάλασσες
Να σωθούν απ’ τον ανήκουστο φόβο
Να σκοτωθούν ομαδικά
Στην κάθε κίνηση των καραβιών.

Ω Κίρκη της ψυχής μας που μας μεταμορφώνεις
Παραμορφώνεις τη μνήμη του αθώου λωτού.
Ένας τραγικός Πολύφημος κράζει εδώ μέσα:
«Πες μου ποιο είναι τ’ όνομά σου;»
Θαλασσινοί φράχτες μάς κλείνουν τον δρόμο
Στεριά δεν έχει να σταθούμε
Φωτιές, αγκάθια και γυμνά κορμιά.
Εδώ λοιπόν θα γίνουμε σάρκινες μνήμες
Σάρκινοι κίονες και τείχη
Με τις πολύχρωμες σημαίες των ματιών μας.

Ας έρθουν να μας σκεπάσουν
Οι θάλασσες, τα φύκια
Ο κόσμος του βυθού να μας καταποντίσει

Τίποτε, τίποτε δεν χάνεται

Κάποτε θα μας ανακαλύψουν
Οι επερχόμενοι
Σε καιρούς αιματηρής ανασκαφής.

Από τη συλλογή Διασταυρώσεις (1965)