Τόλης Νικηφόρου

wings · 403 · 130004

Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, νυχτερινό τοπίο μετά την καταιγίδα

ούτε ένας ήχος
εισχωρεί
ούτε μια δίπλα στην πολύχρωμη κουρτίνα
κυματίζει

κάτι ακαθόριστο, θαμπό
κάτι σαν φως που φτερουγίζει
κάνει τον ξένο χώρο οικείο

εισπνέω την ανάσα σου
εισπνέω το ρίγος
εισπνέω την απαλή σου επιδερμίδα
σπαρακτικά υγρή και ηδονική

και τη στιγμή
στα μάτια και τα χείλη σου
λόγια παράξενα
και λόγια μαγικά
να ψιθυρίζει

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, μνήμη

ο συνήθης τόπος των εκτελέσεων, εκεί όπου
οι νεκροί έχουν για πάντα αλώσει την ψυχή μας

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)



Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, αργά το βράδυ

η μουσική αργοσβήνει
και ξεθωριάζουν
τα χρώματα και οι λάμψεις

με την ανάσα της
στην πέτρα και το σίδερο
η γειτονιά ησυχάζει
κάπου μακριά
μια εξάτμιση πυροβολεί
το προαιώνιο πυκνό σκοτάδι

πίσω απ’ τα κλειστά παραθυρόφυλλα
είναι αργά
πολύ αργά το βράδυ

οι σκόρπιες ζωγραφιές ψηλά
και οι τυφλές οθόνες αντικρίζουν
ατέλειωτες σειρές βιβλία στα ράφια
μάταιες επικλήσεις
χρόνο ατέλειωτο χωρίς επιστροφή
κι ανάμεσα σε μια γωνιά
εκεί που ένα κορίτσι
ξένοιαστα χαμογελάει στο κάδρο
κι ο τοίχος ανεπαίσθητα ραγίζει
μόνος με το βλέμμα αμίλητο
κάθεται ένας άντρας
και θυμάται

είναι αργά
πολύ αργά το βράδυ

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)
« Last Edit: 28 Jun, 2017, 17:18:51 by wings »


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, Κυριακή στην Πλατεία Δικαστηρίων

απέραντη στην ερημιά της η πλατεία
το βροχερό εκείνο σούρουπο της Κυριακής
πίσω απ’ τις στάλες να χλωμιάζουν σκόρπια τα φώτα
κι από τα λούκια το νερό
να γουργουρίζει στο πλακόστρωτο

υγρά και μόνα τα συρματοπλέγματα
γύρω απ’ το λυμφατικό παρκάκι
υγρά και μόνα τα αρχαία αγάλματα
βαθιά μέσα στο χώμα
και το παιδί στην μπαλκονόπορτα
το τζάμι να θαμπώνει με το χνώτο του
και να το ζωγραφίζει με το δάχτυλο

νυχτώνει και θα ξημερώσει
στην πινακίδα απέναντι
του τέταρτου αστυνομικού που στάζει
στα παραπήγματα λίγο πιο πάνω
στα σκυθρωπά της μέγαρα τριγύρω
στα μάτια που περίμεναν και περιμένουν

νυχτώνει και θα ξημερώσει
με άλλο όνομα, άλλη όψη της πλατείας
θα αποκαλυφθούν τα αγάλματα
θα φωτιστεί εκθαμβωτικά
θα εξωραϊστεί η πλατεία
θα μεγαλώσει το παιδί
θα ξαναρχίσει ο κύκλος και θα κλείσει

και θα ’ναι ίδια εκείνη η Κυριακή
κι απέραντη στην ερημιά της η πλατεία

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)
« Last Edit: 28 Jun, 2017, 17:19:21 by wings »



Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, κι εγώ δεν ξέρω τι αναζητώντας

καμιά φορά αργά το βράδυ
ξαναγυρίζω στο παλιό μας σπίτι
με προσμονή την πόρτα ανοίγω
αναζητώντας μέσα στο σκοτάδι
κι εγώ δεν ξέρω τι αναζητώντας

με το κλειδί στο χέρι ακόμα
το σιδερένιο εκείνο, το μεγάλο
από δωμάτιο σε δωμάτιο τριγυρίζω
αγγίζοντας, μυρίζοντας και βλέποντας σχεδόν
σε κάθε αέρινό μου βήμα

μήπως και είναι κάπου εδώ
πάντα ζεστό το χέρι του πατέρα
του αδερφού μου η προστατευτική αγριάδα
κι αυτή της μάνας μου
η πανταχού παρούσα απουσία
μήπως και είναι εδώ
το καλογυαλισμένο μας βαρύ τραπέζι
η φωτογραφία που χαμογελάει στον τοίχο
με τα πολύχρωμά του σχέδια το χαλί
μήπως και είναι εδώ
το πάτωμα, οι τοίχοι, το ίδιο το σπίτι
μήπως ακόμα μπαίνει από την μπαλκονόπορτα
η απέραντη πλατεία που αγαπούσα

και ξαφνικά καταλαβαίνω ότι κλαίω
κλαίω απελπισμένα στ’ όνειρό μου
τα δάκρυά μου όλα τα θαμπώνουν
όλα όσα το φως της μνήμης καταυγάζει

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)
« Last Edit: 28 Jun, 2017, 17:19:47 by wings »


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, σαν

ωραία μέρα σήμερα
μεθυστική
με μυρωδιές και χρώματα
μες στη λιακάδα
σαν ανθισμένη φλαμουριά
κάτω από το μπαλκόνι μου

ωραία μέρα σήμερα
σαν άνοιξη
σαν νιότη
σαν θαμπωμένα μάτια
σαν το αίμα όταν φουντώνει
και σαν έρωτας

ωραία μέρα σήμερα
σαν τίποτα
τίποτα να μην χάθηκε για πάντα

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, δεν είμαι μόνος

κάποιες στιγμές
κάποιες πολύχρωμες κλωστές
που αιωρούνται στο κενό
μες στην ομίχλη

μάτια γαλάζια
φωτεινά
μάτια γλυκά
κι όμως θλιμμένα, μακρινά
πηγές της μνήμης

ο ήχος μιας φωνής
φωνής από άλλες φωνές
και μουσική
καθώς προφέρει απαλά
το λάμδα στ’ όνομά μου

πέρα απ’ τον κόσμο
με καλούν
πέρα απ’ τον κόσμο
τις καλώ

κι είμαστε ένα
μέσα μου όπως πάντα ένα
εγώ και οι σκιές
οι αγαπημένες μου σκιές

δεν είμαι μόνος

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)
« Last Edit: 10 Mar, 2019, 15:23:46 by wings »


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, στα μαύρα σύνορα

βαδίσαμε μέρες και μήνες
χρόνια βαδίσαμε σαν μόνο μια στιγμή
μες σε λιβάδια και φαράγγια
και στην πολύβουη ερημιά των πόλεων
κοιτάζοντας τ’ αστέρια ή το χώμα
μα πάντα μέσα στην ομίχλη
ακολουθώντας πάντα τους σταυρούς
που πίσω αφήναμε
πάντα ρωτώντας και μην παίρνοντας απάντηση

φτάσαμε τέλος στα μαύρα σύνορα
χωρίς ποτέ να ξέρουμε
εκείνον που μας οδηγούσε
χωρίς ποτέ να ξέρουμε
αν θέλαμε να φύγουμε ή να μείνουμε
και αν θα αφήναμε ή θα βρίσκαμε
μια ξένη χώρα ή την πατρίδα

από τα σύνορα λοιπόν σας γράφω τώρα
αυτές τις μάταιες λέξεις στο σκοτάδι
μόνος του με τους λίγους που απόμειναν
και τυχερός την τελευταία στιγμή
ένα σπασμένο χέρι που μπορώ
να τους απλώσω ή να κρατήσω

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)
« Last Edit: 28 Jun, 2017, 17:20:33 by wings »


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, εδώ τελειώνει ο κόσμος

σιγή
απέραντη σιγή
γκρίζο παντού έως μαύρο
αμίλητο

φεύγω
βυθίζομαι στο τίποτα
βουβός κι εγώ
βυθίζομαι στο μέγα δέος
ανυπεράσπιστος
επάνω στο χειρουργικό τραπέζι
με την καρδιά τραυματισμένη και γυμνή

για μένα εδώ τελειώνει ο κόσμος
εκείνοι που πολύ αγάπησα
βιβλία, ταξίδια, χρώματα και μουσικές
εκστατικές στιγμές
όλα τα πλούτη της ζωής μου
σε μια στιγμή εξανεμίζονται

κι αυτό το κάτι μέσα μου
στο φως που επιμένει απελπισμένα
νιώθω να αποδέχεται το τέλος
νιώθω να παραδίδεται η ψυχή μου
στα αναπάντητα ερωτήματα
με προσδοκία δειλή ότι θα συναντήσω
εκείνους που έφυγαν πριν από μένα
να παραδίδεται στο χάος
στο άγνωστο ατέλειωτο ταξίδι

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, μια κιμωλία στον μαυροπίνακα

ξαναδιαβάζω τα ποιήματά μου
χρόνια μετά βυθίζομαι στα χρώματα
στη μουσική των λέξεων
έκπληκτος διακρίνω
να αναδύονται γρίφοι και αινίγματα
εκστατικά φωνήεντα
που θέλγεται το άγνωστο να μου υπαγορεύει

κάπως καλύτερα αναγνωρίζω τώρα
αυτά που γράφει ο δάσκαλος στον μαυροπίνακα
μια κιμωλία εγώ που λιώνει αργά
ανάμεσα στα δάχτυλά του

Από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα (2012)


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, ύμνος ερωτικός

κανένα γυναικείο χέρι
δεν κράτησα
δεν χάιδεψα ως τώρα
με την παλάμη μου
με τ’ ακροδάχτυλα
τόσο ανάλαφρα
τόσο θερμά κι ερωτικά
όσο ένα κοινό μολύβι

ένα μολύβι που κουρνιάζει
ανάμεσα στον μέσο και τον δείκτη
και κάτω απ’ τον αντίχειρά μου
έτοιμο
να γονιμοποιήσει το λευκό χαρτί
ένα μολύβι που ποτέ δεν ζήλεψε
την άψυχη παρέμβαση των πλήκτρων

γνωρίζει πως εμείς οι τρεις
τις ίδιες ρίζες έχουμε
κοινή καταγωγή το δάσος
και φτερουγίζει στο άγγιγμά μου
μέσα στα μάτια μου θυμάται
το δέντρο που ήταν κάποτε
και δακρυσμένο σηκώνει απ’ το χαρτί
τα φύλλα του στον ουρανό

Από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα (2014)
« Last Edit: 28 Jun, 2017, 17:21:28 by wings »


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, κάτι σαν

ανάμεσα στις λέξεις
όταν ανοίγει ένας φεγγίτης
ή μυστική καταπακτή

κάτι ολοφάνερο και μαγικό
σαν άγριο θηλυκό
σαν οπτασία
κραυγή των γλάρων
μέσα στην ομίχλη

κάτι σαν άρωμα
κάτι σαν άγγιγμα
κάτι σαν αίσθηση
πέρα από τις αισθήσεις
κάτι σαν φως

ανάμεσα στις λέξεις
κάτι σαν φως

Από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα (2014)


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, ποιητής

από μικρός διδάχτηκε
εκείνες τις σκληρές
τις ιδρωμένες λέξεις

και στα ογδόντα εφτά του χρόνια
με τα ξερά του δάχτυλα
και την πλημμυρισμένη του καρδιά
στο χώμα ο γέρος έγραφε τον ουρανό

κάτσε, του είπαν, ξεκουράσου
πού βρίσκεις τόση δύναμη
να βγαίνεις κάθε μέρα στο χωράφι

για λίγο σήκωσε πέρα μακριά
τα ήμερά του μάτια
αν δεν τσαπίσω θα πεθάνω
είπε απλά

Από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα (2014)


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, μαθήματα δημιουργικής γραφής

το πρώτο μάθημα
ονομάζεται απώλεια
που σε σφραγίζει
με πυρωμένο σίδερο
μικρό κι ανυπεράσπιστο

αν είσαι δυνατός και επιβιώσεις
θα συνεχίσεις τις σπουδές σου
διαβάζοντας βιβλία
μα πάντα ρίχνοντας κλεφτές ματιές
στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς
και στ’ ασημένια φύλλα της ελιάς
κάτω από το μπαλκόνι σου

αυτά κι ο έρωτας
θα σε οδηγήσουν
και ίσως κάνουν κάποτε
τα ανοιχτά σου τραύματα ν’ ανθίσουν

δεν μένει παρά να κοιτάζεις
το θηρίο στα μάτια
καθώς σου πίνει κάθε μέρα το αίμα
στο μονοπάτι προς μια κορυφή
που δεν υπάρχει

Από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα (2014)
« Last Edit: 28 Jun, 2017, 17:22:03 by wings »


Online wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 69306
    • Gender:Female
  • Vicky Papaprodromou
Τόλης Νικηφόρου, το χρέος της στο ακέραιο

πολλές φορές ως τώρα
από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια
με κοίταξε ο θάνατος στα μάτια

είχε βλέμμα ψυχρό και σκοτεινό
απέραντα κενό
αλλά και αδιόρατα θλιμμένο
από γρανίτη βλέμμα κι ουρανό

έτσι λοιπόν ήταν γραφτό να ζήσω
με πάθος πάντα για ζωή
κάτω απ’ το χνώτο πάντα του θανάτου

ώσπου ένα καλοκαίρι τρία χρόνια πριν
με πήρε απ’ το χειρουργικό τραπέζι
για το στερνό ταξίδι μέσα στο σκοτάδι

μα κάπου εκεί στις παρυφές του τίποτα
ένιωσα να μου ψιθυρίζει ξαφνικά
δεν ήρθε η ώρα σου ακόμα
εκείνος που κανένας δεν γνωρίζει
θέλει κι άλλα βιβλία
θέλει από σένα κι άλλο αίμα

πριν επιστρέψει στην πατρίδα
πρέπει να εξοφλήσει στο ακέραιο η ψυχή
το χρέος της στον πάνω κόσμο

Από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα (2014)
« Last Edit: 28 Jun, 2017, 17:22:27 by wings »


 

Search Tools