Author Topic: Μάρκος Μέσκος  (Read 124605 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Πέλμα της χήνας φύλλο συκιάς είναι άνοιξη...]

XVI

 
Πέλμα της χήνας φύλλο συκιάς είναι άνοιξη
στο περιγιάλι χάνεις τον λογαριασμό πόσα κύματα φτάνουν
πόσα καράβια αναχωρούν ή γράμματα ή φιλιά
μέρα και φως και μια βαρκούλα δεμένη με το ψάρι στην κοιλιά —
ψέμα τα χρήματα και ψέμα η ομορφιά δούλη του ανθρώπου
προτού μαζί του πεθάνει.

Το Μεσολόγγι πιο κάτω ψηλά το φεγγάρι σημαία
το αίμα του πια δεν βροντάει και δεν κοκκινίζει τα όνειρα
κουρέλια της πόρτας δεν εμποδίζουν το κρύο της καρδιάς
(άδειο καλάμι, είπες, φυσώ ήχος θλιβερός)
κύματα κύματα κύμα και λευκός γιαλός — δεν φταίμε
τα πράγματα παίρνουν μακρινές διαστάσεις και
το δέντρο μελαγχολείο βουβά τα πουλιά.

Από τη συλλογή Τα ισόβια ποιήματα (1977)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Βραδάκι ο μήνας Μάιος κεράσια πολλά...]

XVII

 
μακρινή χώρα

Βραδάκι ο μήνας Μάιος κεράσια πολλά
στον ίσκιο του δέντρου ο φύλακας κοιμόταν.

Τι να ’βλεπε στον ύπνο; Ό,τι και στο θάμπος του ήλιου:
κοντούλες φράουλες στο περιβόλι πουλιά με τη λαλίτσα.
Και τον διαβάτη που καλούσε γελώντας
τα χέρια του καρπούς να γεμίσει — αρκεί
κλωνάρια μη σπάσει μην τον ξυπνήσει.

Από τη συλλογή Τα ισόβια ποιήματα (1977)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος: [Ένα τσιγάρο, γόπα, πετάω στο κενό...]

XVIII

 
Ένα τσιγάρο, γόπα, πετάω στο στενό.
Καίει ακόμα, φυσάει αεράκι. Τα χείλια μου
κρυώνουν εκεί. (Υπάρχουν κόκκινα ακόμα.)
Σε λίγο σβήνει. Ένα σκουπίδι ελάχιστο ενός πρώην, που
λέει κι ο φίλος ο Θωμάς, χαρμάνη.

Από τη συλλογή Τα ισόβια ποιήματα (1977)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Σελήνη αμίλητη κόρη φυλακισμένη...]

XXII

 
Ακρογιάλι 1977

Σελήνη αμίλητη κόρη φυλακισμένη
δακρύζεις τη νύχτα κλαις μέχρι πρωίας γοερά
— ποιος σ’ ακούει; μόνον τρελοί ανώνυμοι ποιητές
κατακτητής κανείς της κίτρινης αμμουδιάς σου.

Μέσα στα μάγια της νυχτός τα ζώα κοιμούνται δίχως στέγη
σιωπή σιωπή σιωπή πάλι, οι λέξεις πίσω στο παρελθόν
τέλος των τραγουδιών
γυρίζουν πίσω τα καράβια ίχνη των δρόμων χάνονται
και στο δίχτυ του αέρα όλα τα πετούμενα
φωνή καμιά στη θάλασσα σιωπή των τραγουδιών τέλος.

Όλα όλα όλα από την αρχή
στην αμμουδιά μένω με τα όνειρα
το ψάρι από τη θάλασσα να βγάλω πρέπει να γευματίσω
και τα ορτύκια του δάσους στη φωτιά να βάλω

ξυλάρμενο πανί βαποράκι
κατόπιν.

Κύμα της θάλασσας την άμμο αγαπάς έως θανάτου
μυστικό άλλο δεν έχει και μέρα και νύχτα

σύννεφα σηκώνονται σύννεφα λιώνουν
γλάροι λευκοί πετούν και πάνε αλλά
τα φίδια της ακρογιαλιάς στις καλαμιές συχνάζουν
προσμένοντας

ανάγκη να λησμονάς το κατάμαυρο μέλλον
χίλια ποτάμια αδιάκοπα βροντούν και
δυο πέτρες του θέρους στην αχτή που ελπίζουν
χώμα μην είναι στα μάτια
να ’ναι ο ουρανός.

Έρχεται βράδυ βελούδο μαύρο
η θάλασσα των δακρύων ακούγεται μόνο
πέρα στο ακρωτήρι μια κεφαλή φωτός ελπίδες ελπίζει.

Πρωί γάλα τρεις ζώνες η θάλασσα
πάνω στη βάρκα ακόμη σπαρταρούν νέες ζωές
τα παραγάδια μαζεύουν γρι γρι νυσταγμένα στον γιαλό

άλλη μέρα χαράζει, στόμα παιδιού φώναξε: — αιώνια!

Καβούρια λυθρίνια σελάχια δράκαινες στ’ όνομα μόνο
σπάροι ζαργάνες τσιπούρες και καλογριές

τα μεγάλα ψάρια και οι πνιγμένοι στον βυθό — μακριά μας

η Άφυτος λόφος με πηγές
και η χελιδόνα πρωί πίνοντας νερό καθρεφτίζεται
τον ασματζιά αψηφώντας.

Τώρα λουλούδι δέντρο σκυλί πλήρη όλα
κανείς δεν λείπει κανείς

στην πόλη ο ναύτης ναυαγός και η Κωστώ
στο Βίτσι σκοτωμένη από το 1948
κανείς δεν λείπει όλοι στο πόστο τους
όσοι γεννήθηκαν νεκροί κι όσοι πεθάναν νέοι.

Αν περάσεις από τον ύπνο μου πάλι θα σε ονειρευτώ Ελευθερία
σεμνό αναπάντεχο ακρογιάλι φίλος αλησμόνητος από τα παλιά...

Από τη συλλογή Τα ισόβια ποιήματα (1977)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Ξαφνικά...]
« Reply #184 on: 12 Jan, 2018, 23:52:09 »
Μάρκος Μέσκος, [Ξαφνικά...]

XXIII

 
Ξαφνικά
την άλλη μέρα ασπρίσαν τα μαλλιά μου
αράχνες του χειμώνα τέφρα κακή
εντάφιο πρόσωπο που δε μιλά και τριγυρίζει αμετανόητα
της μάγισσας σκοτάδια και τα μαλλιά κολλώντας στα σκοτάδια

ενώ παίζω με τους γέροντες χαρτιά
ενώ η κοιλιά χώμα γεμάτη
πρόσωπο πρησμένο γλώσσα μεταμφιεσμένη παιδί στα χρυσά
μυρίζοντας το γιασεμί μολόχας ντυμένο
και τα σιρίτια στο καπέλο χωρισμών Σταθμάρχης

έρημη και μονάχη ακολουθεί στα δάκρυα η ψυχή
άνεμος και τελώνια πάνω από τους κήπους
στα τρελά κουρεμένα βουνά στη βαλτωμένη λίμνη
τη λεία πνίγουν καταλήγοντας κι εδώ ξεψυχώντας

τι ωφελεί αν γνωρίζω
πώς σφουγγίζει το ράμφος του στο κλωνάρι το πουλί
πώς άνοιξη χελιδονάκια ξιφομαχούν και πώς
ο λόφος καπνίζει ανάσκελα ένα δέντρο μοναχικό

μέσα στη νύχτα τραγουδώ μέσα στη νύχτα
η πίκρα μπαίνει στο νερό κι αναστενάζει
ποια θα ’ναι η γλώσσα του θανάτου; Ω, θαύματα της μνήμης
να μιλήσω επιθυμώ με τη ζωή πάλι και τον ήλιο
— να πάει στον Άδη το αίμα μου τραγουδώντας!

Από τη συλλογή Τα ισόβια ποιήματα (1977)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Η αγάπη αρχίζει μετά τον νεκρό...]

XXIV

 
Η αγάπη αρχίζει μετά τον νεκρό αρχίζει μετά το τέλος
σαν κάποιος δρόμος σκοτεινός από στάχτη που λησμονιέται

— γιατί έφυγες; γιατί μπήκες μόνος στη νύχτα;
— το φιλί δεν ήταν φιλί η αγάπη δεν ήταν αγάπη

κακές συνήθειες των ανθρώπων την ηλικία η μοίρα μετρά και ο άλλος
από τα έγκατα τύμπανα της πέτρας λημέρια
κι η γραμμή των χειλιών δείχνει κάτω γιατί δεν έχει ο κόσμος ουρανό

κατάρα ερημιά

σκαλί το σκαλί η σκιά κατεβαίνει όνειρα θαρρώ
ωραία μου κρίνα μυρώδη κρίνα αγαπημένων στην πλαγιά
χάδι λαϊκό θωπεύει σας και την καρδιά σπάζει
τρομαγμένο ζώο ταράζει σας εισβάλλοντας στο σκιερό δάσος
κι από τα δέντρα του μαστού τώρα βυζαίνει

νύχτα και νύχτα μαύρο βουβάλι προχωρεί στάχυα
θροΐζοντας και σιωπή ωραίο μου κρίνο παιδί λευκό
ρίξε την πέτρα μην τάχα ξυπνήσει μην τάχα εγερθεί.

Από τη συλλογή Τα ισόβια ποιήματα (1977)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Ο Μίτιας είναι ο μοναδικός κάτοικος...]
 
[Ενότητα Δύο ονόματα δύο μπαλάντες]

I

Ο Μίτιας είναι ο μοναδικός κάτοικος του χωριού χειμώνα καιρό
προσφέρει μπάτζιο στο κονάκι του και βλάχικο ψωμί χοντρό
αν γουστάρεις και Ξερή πατροπαράδοτη με φωνές που φτάνουνε τον ουρανό
οι καρέκλες ξαφνιάζονται τα τραπεζάκια επίσης ένα ούζο δυο

μετά τίποτε μετά δάκρυα στο παράθυρο κι ο δρόμος για το Κάτω Γραμματικό
μετά αντίο μετά έχετε γεια κι ο Μίτιας προστατεύει τα ζώα από το φονικό
των λύκων που πηδάνε στον λαιμό τους και τα πνίγουν στης ομίχλης τον καιρό
σκύλος μαντρόσκυλος φοβερίζει άγρια θηρία χιόνια ανέμους και κρύο.

Λαϊκός χωρικός ποιητής γράφει βαδίζοντας πηδώντας εν δυο, εν δυο, εν δυο
απρόσιτος γενναίος μακρινός —τι μοναξιά— σπάνια κλαίει πάνω στο βουνό
—βοήθεια! —βοήθεια!... όταν ζητάει τα δέντρα με τις φτέρες στα ποδάρια τρέχουν σωρό
—βοήθεια! —βοήθεια!... μέσα του φωνάζει όταν ξεγεννάει της δαμάλας το μικρό,

(κάποτε ποιος ήτανε ληστής ποιος χωρικός φιλήσυχος ποιος άνθρωπος με το φτερό
την άνοιξη φλογέρα απ’ το ρυάκι κι απόμακρο νταούλι χινόπωρο σαράβαλο σκεβρό)
θάλασσα ποτέ δεν είδε δεν φαντάστηκε ποτέ κύμα κι όλα γυρίζουν κατά δω
δεν φεύγει τίποτε έρχονται όλα από χέρι σκληρό κι από σύννεφο φοβερό,

Κιούνκι, Μπάρα, Μουχαρέμ και σα μουσούδα αλόγου το χορτάρι στα τσαΐρια τρυφερό
Μίτιας —καταλάβατε;— δεν υπάρχει έχει πεθάνει έχει πεθάνει από καιρό
σκαντζόχοιροι γουρούνια ελάφια κυνηγημένα κι η αρκούδα μουντζώνει πια τον ουρανό
μόνο πουλιά μόνο πουλιά που δεν θυμούνται μήτε βάτα μήτε γη τίρι τι τιο, τίρι τι τιο.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Μαύρο δάσος (εκδ. Νεφέλη, 1999)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Δεν ξέρω ποιο ακρογιάλι δεν ξέρω ποιο νησί...]
 
[Ενότητα Δύο ονόματα δύο μπαλάντες]

II

Δεν ξέρω ποιο ακρογιάλι δεν ξέρω ποιο νησί βιολιά στην πόρτα
Ζαΐρα θαλασσινή
σήκω τον γάμο μιας άλλης έστω να δεις νύφη στολισμένη και περαστική
με τις χαρές των άλλων πρέπει να ζήσεις και μη σωπαίνεις σκοτεινή
άγαλμα που κλαίει δεν είσαι τριαντάφυλλο είσαι στη θλίψη γιασεμί

αχ! κούφια λόγια έχοντας μνήμη και δυστυχία τι κανείς να πει
μυρίζεις τον ύπνο και ταξιδεύεις μακριά σαν όνειρο χρυσό και πουλί
νύχτα να πλαγιάσεις νύχτα που αγάπη θυμίζει κορδέλα στα μαλλιά κι αυλή
κλειδί που τον κόσμο ανοίγει ο ήλιος στα μάτια μέλλον ταπεινό
Ζαΐρα θαλασσινή

σέρνει βάρκες καράβια η θάλασσα τα ψάρια κοιμούνται μέσα στη σιωπή
χάραμα να καθρεφτίζεσαι έπρεπε κι όχι στα πλάσματα με δόλο να ρίχνεις τροφή
τύψεις πρωινές όμως αλλάζουν φύση στου πατέρα την κατάρα και την προσταγή
και η οχιά μάνα είναι μα για σένα σανίδι δεν έχει και χέρι και σχοινί

βάραθρο μαύρο των νερών μοναξιά μόνη ηχώ στα βράχια σα λάμπα γυμνή
που δεν φωτίζει πελιδνή ώρα τον θάνατο σηκώνοντας ώρα γέρικη
το σώμα να χάσουμε το σώμα να θάψουμε αχ! βρόμικη ποίηση
πίνει ταμπάκο σαν χάρος η ασχήμια δεν έχει γωνιά τα σκουπίδια πνοή

τη μνήμη κάψε να λησμονήσεις μα πες μου ονειρεύονται ονειρεύονται οι νεκροί;
σύννεφα αργυρά δακρύων προσκέφαλο άψυχη πώς κοιμάται και παγερή
νερό στεκούμενο κάτω απ’ το κάρο δειλινό οι καμπάνες βαριά πουλιά και ποιοι
τώρα θυμούνται έναν ξεχασμένο σπίνο που γυρίζει πίσω στην αυγή;

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Μαύρο δάσος (εκδ. Νεφέλη, 1999)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Άνθος τρομαγμένο σιωπούσε...]
 
[Ενότητα Το μαύρο μαντίλι | Οκτώ όνειρα και το υστερόγραφο της νεκρής (1975-1980)]

I

Άνθος τρομαγμένο σιωπούσε και των πουλιών φτεροκόπημα
άκρια της στέγης κλειστό μιαν ώρα πριν νύχτιο ποτάμι
τον ντουνιά βουνά δέντρα σπίτια πλημμυρίσει

—γάτα είναι ή τι στο διάλο
φώναζεν η μάνα κι έδειχνε πάνω στη βερικοκιά
στα κλώνια όπου χαϊδεύανε το παραθύρι — πάνθηρας
αμείλικτος πάνθηρας!

μήτε ρωτούσε πώς βρέθηκε εκεί μονάχα σαν ήλιος
που βροντούσε πίσω στις κορυφογραμμές — πάνθηρας μαύρος!

τον κίνδυνο αψηφούσε πιστό σκυλί που γάβγιζε παντού και τ’ άλλο
γλείφοντας τα χέρια μας ελούφαζε — φώναζε τον κίνδυνο μακριά
σφάλισε γερά πόρτες παραθύρια αιώνια σιωπή γιατί πάλι
έλειπε ο πατέρας σφάζοντας τα περιστέρια κόκκινη χλόη από τότε.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Μαύρο δάσος (εκδ. Νεφέλη, 1999)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Ρίζα του ονείρου απέραντα κακή...]
 
[Ενότητα Το μαύρο μαντίλι | Οκτώ όνειρα και το υστερόγραφο της νεκρής (1975-1980)]

II

Ρίζα του ονείρου απέραντα κακή απομεσήμερο ήταν
φως έπεφτε στα φύλλα κι αμίλητα προσμέναμε την ώρα
φυσιογνωμίες γνωστές-ανείδωτες λησμονημένοι ορεσίβιοι
με το στριφτό μουστάκι και την όψη αυστηρή κοίταζαν
αλλήλους αμίλητα στριφτά τσιγάρα κάποτε ξαφνικά ένας βήχας
φέραν νεκροφόρα από το σπίτι έξω ζώο θα την έσερνε άλογο είπαν
και το κοστούμι της νεκρής με λούλουδα περίμενε και με πλερέζες
θάνατος άδικος με θρήνους κατέβαζαν το λείψανο με κοπετούς
οι σπιτικοί συντρίμμια και οι ψύχραιμοι με προσοχή
σπαθί στη θήκη τη νεκρή τοποθετήσαν τότε που φάνηκε λοξά
το πρόσωπο 37 χρονώ νέα ήταν ροδακινιά ζεματισμένη
σαν όχι νεκρή μαλλιά τακτοποιημένα αγαπημένα πολύ
δρόμος μακρινός καθώς έστριβε η χωρίστρα στο κεφάλι
μην τάχα ήταν ζωντανή μην τάχα τραγουδούσε και πού
πάνε αυτοί που τραγουδούν παρ’ όλα αυτά κύκλος έκλεινε
και πρώτη φορά έβαζαν της νεκρής μαύρα χειρόκτια
τον θάνατο χαιρέτησε και μαύρισαν τα χέρια.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Μαύρο δάσος (εκδ. Νεφέλη, 1999)
« Last Edit: 28 Jan, 2018, 21:22:35 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Η πικροδάφνη και η καμπάνα...]
 
[Ενότητα Το μαύρο μαντίλι | Οκτώ όνειρα και το υστερόγραφο της νεκρής (1975-1980)]

III

Η πικροδάφνη και η καμπάνα
περιφορά σφαγιασμένων λουλουδιών και μετά χώμα
γλώσσα των νεκρών χωρίς φωνήεντα κι ο θάνατος ποιος είναι;

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Μαύρο δάσος (εκδ. Νεφέλη, 1999)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Και πώς φυσάει το δέντρο λυπημένα...]
 
[Ενότητα Το μαύρο μαντίλι | Οκτώ όνειρα και το υστερόγραφο της νεκρής (1975-1980)]

V

Και πώς φυσάει το δέντρο λυπημένα
καλώς τη βροχή καλώς την Άρτεμι — λαλίτσα μου!

κατάλευκα φορέματα νυφικά για το κορμάκι σου
υπάκουοι υπάλληλοι πηγαίνουνε στην αγορά
μάτια από λάσπη ψιχαλίζει κακόμοιρο το φως
και η θλίψη περικεφαλαία στην κεφαλή σου
φαρμάκι και σιωπή και μαύρα ψάρια
— άγριος πράσινος θάνατος μας καρτερεί.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Μαύρο δάσος (εκδ. Νεφέλη, 1999)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Όνειρο ξάφνου στ’ όνειρο...]
 
[Ενότητα Το μαύρο μαντίλι | Οκτώ όνειρα και το υστερόγραφο της νεκρής (1975-1980)]

VII

Όνειρο ξάφνου στ’ όνειρο
χαρούμενη έτρεξε στη συντροφιά
ρόδα στα μάγουλα βελούδα σα να ’χε μόλις εγερθεί
από τριαντάφυλλο ύπνο

—κι εσύ, τη ρώτησαν, πού βρίσκεσαι
πού ήσουν τόσο καιρό;

σκοτείνιασε και σάστισε και δεν μιλούσε
αργότερα θα λέγαμε όσα δεν ήξεραν:

(στο βάραθρο Απρίλης ήταν Απρίλης Πασχαλιάς
—Χριστός Ανέστη! — η Άρτεμις δεν ανέστη
—Χριστός Ανέστη! — η Άρτεμις δεν ανέστη...)

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Μαύρο δάσος (εκδ. Νεφέλη, 1999)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Μπήκα στα χρόνια λήγοντας ερωτικά...]
 
[Ενότητα Το μαύρο μαντίλι | Οκτώ όνειρα και το υστερόγραφο της νεκρής (1975-1980)]

Υ.Γ.

Μπήκα στα χρόνια λήγοντας ερωτικά
φυσάω στη λύπη φιλιωμένη κι όπως
μονάχα εγώ ξέρω ν’ αγαπώ

φίλε των φύλλων φεγγοβολεί προεκτεινόμενο δέντρο αχ!
περίλαμπρου φωτός της κούκλας ημέρας στα δυο η κακιά ώρα
στα τέσσερα το μαύρο κοράκι
εσύ μη μ’ ακούς σαν ξέχασέ με

τα μάτια δεν τελειώνουν πουθενά από τη στάχτη ως ουρανού ψηλά
σύννεφα χλωμοί βασιλιάδες ένα δάχτυλο σπουργίτης
της γλώσσας περιπέτεια κοντινή παραβιασμένη σκύλα ντροπιασμένη
όταν ο ύπνος με τραβούσε στα νερά του και τώρα να ’μαι
για πάντα για πάντα νεκρή.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Μαύρο δάσος (εκδ. Νεφέλη, 1999)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 66888
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Μάρκος Μέσκος, [Τέφρα χειμώνος και τέφρα συκιάς ακόμη...]

πάντα σα νύχτα και σα μέρα φεύγει η ζωή

Τέφρα χειμώνος και τέφρα συκιάς ακόμη
κουλουριασμένα φίδια στη σιωπή κι αρκούδες του ονείρου που χασμουριούνται
των αθώων αίμα πώς να μιλήσει ουσίες πραγμάτων που σιωπούν
ψυχούλες ξύπνησαν νωρίς και τα πουλιά το φως ανάβουν με το τσακμάκι

ανοίγει η μέρα το χρώμα αλλάζοντας ρυθμό
λευκή σημαία της νυχτός παραδομένη σελήνη
και η στερνή ντουφεκιά στον ουρανό, έι κότσυφα ξύπνα
ξυπνήστε ποντίκια μισό σκοτάδι κι εδώ
στον αέρα πλανώνται οι μπαλάντες του αλήτη και μαύρο κυπαρίσσι ξημερώνει
στον δρόμο πρωί πουλάκι λαλεί και πάλλει το στήθος
ντο-ρε-μι λουλούδι γιασεμί
απ’ το παράθυρο η φωνή που περιμένει — μίλησέ μου!

Το φως χύθηκε γάλα στο σκοτάδι
το φως είναι στρωμένο, περπάτησε.

Από τη συλλογή Τα φαντάσματα της ελευθερίας (1979)