Author Topic: Θεοδώρα Ντάκου  (Read 115388 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Ώριμα για την απόσταση

Δεν ξέρω τις ανεξιχνίαστες βουλές σου,
Κύριε των γαλαξιών και του χάους,
όμως τελευταία διαπίστωσα
πως αφαιρείς από τα όνειρα τις λεπτομέρειες
που τα ολοκληρώνουν μες στη μνήμη μου.

Πολλές φορές συνέλαβα τη σκοτεινότητά σου
να κλέβει απ’ τον κύκλο των εποχών
λάμψεις και ήχους κι ώρες του καλοκαιριού,
τις οδυνηρές της μέρας και της νύχτας.

Έτσι δεν είναι πια δυνατό να καθορίσω τις αιτίες
που στερεώσανε τη νίκη των χεριών μου
ν’ αγγίζουν τα μαλλιά της χωρίς παραφορά,
έτοιμα τώρα για γέννα ή μεγάλωμα παιδιών,
κυρίως ώριμα για την απόσταση
ανάμεσα σε μένα και σε κείνη.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Όσο κρατήσεις
« Reply #76 on: 05 Jan, 2018, 23:21:56 »
Θεοδώρα Ντάκου, Όσο κρατήσεις

Και τι να προσπαθήσεις πια να συντηρήσεις,
σπίτι παλιό, και συ κατεδαφίζεσαι,
ή γίνεσαι μνημείο και μουχλιάζεις.

Δεν έχεις δίψα επιβίωσης
γιατί την ομορφιά σου τη διασκόρπισες
σε λέξεις ή σε έρωτες πολύ ιδανικούς
για να γεννήσουν.

Έλα τώρα, κλείσε πιο βαθιά, δέξου
την προσβολή του αδιάφορου, του βιαστικού, του πανικόβλητου,
μείνε φτωχός, φριχτά ελεύθερος,
κι όσο κρατήσεις.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Εάλω η πόλις
« Reply #77 on: 05 Jan, 2018, 23:27:14 »
Θεοδώρα Ντάκου, Εάλω η πόλις

Από αυτή την πόλη έφυγε ο νταλγκάς,
τις λέξεις ασελγούν ανήσυχοι οι νέοι
κάνοντας τουρισμό στα μπαρ, συνουσιαζόμενοι
σε λάθος στιγμές, σε λάθος δρόμους,
ροκανίζοντας με περιέργεια
τα τραγικά ερείπια των χνότων μας.

Από αυτή την πόλη έφυγε η σεμνότητα,
καλοί αστοί μας υποδούλωσαν στα ίδια μας τα λόγια
μας απολίθωσαν σε υποχρεωτικό αποκλεισμό,
μας πήραν οι μπουλντόζες τις γωνιές, κι οι κουλτουριάρηδες
καταγράφουν τους έρωτές μας για να τους παίζουν
με τα παιδιά, τα χαλασμένα απ’ το ψέμα και τη ζήτηση.

Κι όμως, πυρακτωμένοι γύφτοι και χωριάτες
στα πέριξ τραγουδούν με μια καινούριαν ομορφιά,
ανυποψίαστοι για μας τους πεθαμένους που, σπασμωδικά
περισώζουμε τις πληγές μας, μην έχοντας
τίποτα καλύτερο για μια υποθετική στιγμή,
έστω ελπίδα να βρεθούμε πάλι μεταξύ μας.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Στη νύχτα εσύ
« Reply #78 on: 05 Jan, 2018, 23:43:49 »
Θεοδώρα Ντάκου, Στη νύχτα εσύ

Με τη βροχή γίνεται πιο μακρύς ο δρόμος·
τα επικίνδυνα φώτα μου
γεμίζουν ήλιους.

Στη νύχτα εσύ
μου ’γνεφες αμέριμνα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Παραιτούμαι
« Reply #79 on: 05 Jan, 2018, 23:45:12 »
Θεοδώρα Ντάκου, Παραιτούμαι

Αγοράζοντας ακριβά
τις πέτρες που με χτίζουν

παραιτούμαι
σ’ επικίνδυνους τυφώνες.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Έτσι κι αλλιώς
« Reply #80 on: 06 Jan, 2018, 00:06:22 »
Θεοδώρα Ντάκου, Έτσι κι αλλιώς

Καλά, λοιπόν, φεύγω αθόρυβα,
τώρα που ξέρω πόσο θα ’θελες
να μείνω διακριτικά.

Έτσι κι αλλιώς δεν επιζώ.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Σαν όνειρο
« Reply #81 on: 06 Jan, 2018, 00:08:34 »
Θεοδώρα Ντάκου, Σαν όνειρο

Δεν είσαι παρά μια στιγμή-κρύσταλλο,
να γρατσουνάς το πιο γλυκό παράπονο,
ήχος των τρυφερών εγκάτων σαν παραίσθηση
λίγο πριν απ’ το τέλος.

... Σαν όνειρο κι εσύ.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Πρωινή προσευχή
« Reply #82 on: 06 Jan, 2018, 00:24:47 »
Θεοδώρα Ντάκου, Πρωινή προσευχή

Το πρωινό σφηνώθηκε στον ήχο της φυσαρμόνικας,
στις φλέβες κόκκινο κρασί, ο ήλιος έρποντας
εγκαταστάθηκε στα μαλλιά μου και, ξαφνικά,
τα όνειρά μου ξύπνησαν ακρωτηριασμένα.

Όλη τη νύχτα σ’ αναζητούσα με κραυγές,
χωρίς πανικό, χωρίς χαρά,
είσαι η άλλη άκρη της ζωής μου, μόνο
που οι δρόμοι κλείσανε μ’ αυτή την κατακρήμνιση.

Η παρουσία σου υποτίθεται
χαραγμένη μέσα μου πυρρά.

Η χαίτη του ξανθού αλόγου καίγεται,
οι οπλές του με λεηλατούν και συ,
αμετάκλητα κατοπτρική,
δραπετεύεις με το στόμα σου αβάσταχτα κοντά,
με τ’ αγριοπούλια ασπαίροντα στα μάτια.

Θεέ μου, αυτές οι ώρες, που αποθέτεις το βάρος
της αγάπης μέσα μου και μεγαλώνω
βρίσκοντάς σε στην άρνηση της ελπίδας,
αγκαλιάζοντας ένα ζεστό αδέσποτο ζώο,
περιμένοντας τη γέννηση των αστραπών
ερημωμένη, ακόμα κι απ’ τα δάκρυα.

Θεέ μου, ανάστησε τη μέρα και τη θάλασσα,
έστω για μια φορά ακόμη.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Τότε σ’ αγαπώ
« Reply #83 on: 06 Jan, 2018, 00:28:05 »
Θεοδώρα Ντάκου, Τότε σ’ αγαπώ

Τότε σ’ αγαπώ
χαμηλώνοντας τα μάτια στον ήχο σου,
πονώντας στον αντίλαλο του μαχαιριού
που κομματιάζει τα κρύσταλλά σου,
αγγίζοντας πέρα απ’ το φιλί
τα έγκατα της διψασμένης μοναξιάς,
με πυρκαγιές σ’ όλα τα δάχτυλα,
με στόματα δειλά
ψάχνοντας για τα χέρια σου τη νύχτα.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Χιονίζοντας ήρθε η άνοιξη

Χιονίζοντας ήρθε η άνοιξη.
Χιλιάδες αραγμένα πλοία παρασύρθηκαν
από ορμητικά ρεύματα αίματος.
Τα πουλιά έφεραν βαριές νύχτες.
Δραπέτευσε ένα εξαιρετικά άγριο ζώο
αναζητώντας δαμαστή.

Ευνούχισαν το σύμβολο του πάθους, ως επικίνδυνο·
ύστερα γύρισαν όλα τα μπαρ αγνοώντας.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Ο θάνατος του Ορφέα
« Reply #85 on: 21 Jan, 2018, 15:54:52 »
Θεοδώρα Ντάκου, Ο θάνατος του Ορφέα

Ακόμα συζητούμε με ζωγραφιές. Η γλώσσα πλέον έχει γίνει τόσο συμβολική που με κουράζει. Βαρέθηκα πλέον τα υπονοούμενα. Το να λες «σ’ αγαπώ» κατάντησε κάτι ύποπτο.
Δεν ξέρω από πότε αποφάσισα να επιδιώξω την αγνότητα. Ίσως, εξαιτίας ενός συμβόλου, που δε μιλούσε. Τότε κατάλαβα την αξία της σιωπής.
Το «αγαπώ» μεταφράζεται σ’ ένα γυμνό σώμα ή σε υποχρέωση συν-παράτασης. Τελικά, είναι και τα δύο παραστάσεις. Πώς να το πω;
Δεν έχουν άνεμο. Πνίγομαι.
Έχω πάντα την εντύπωση πως έχω πεθάνει. Η παλιά μου μνήμη με συγκινεί αφάνταστα, την αγαπάω. Ήταν κάτι σαν τεράστιο λουλούδι, γεμάτο πυροτεχνήματα. Τώρα είναι γεμάτη αιθάλη και στάχτη. Σαν αρχαίος τάφος. Όμως με συγκινεί η ανάμνησή μου, αφάνταστα. Δεν το ’χω ξεπεράσει.
Κάθε φορά που προσπαθώ είναι σαν μια πορεία στο σκοτάδι. Δεν μπορώ να βρω το σημείο που θα κλείσει ο κύκλος ούτε να διακρίνω τις διαφορές των άλλων. Κάποτε, ο Διδάσκαλος είχε τονίσει ότι πως το ότι είμαστε διαφορετικοί είναι αποτέλεσμα της ανάμειξης του Κακού στο πρόσωπό μας. Μήπως ξεπέρασα το Κακό και δεν το γνωρίζω;
Οι ψυχές περιπλανιώνται στο χάος, ζητώντας ένα κορμί για να υπάρξουν. Όμως ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως δε φτάνουν τα χέρια, τα μάτια, τα ουρλιαχτά...
Τώρα, που η αξία του συμβόλου έχει διαλυθεί, καταλαβαίνετε πως δε χρειάζεται πια να συζητάμε, ν’ αγγιζόμαστε, να βλεπόμαστε.
Η ύπαρξή μας δεν εξαρτάται απ’ αυτά.
Υπάρχουμε σε μια απόλυτη έννοια, γιατί όλα αυτά είναι άχρηστα για μας, ακόμη κι η απόδειξη...
... εκτός από το φως, που δεν καταφέραμε να το κερδίσουμε, για να ’χουν κάποιο νόημα οι κύκλοι και η σιωπή.

Λέω φως και γίνεται φως.

Στα έγκατα του ουρανού έχει σφηνωθεί ένα κομμάτι της ανάμνησής μου και με παιδεύει. Είναι εκείνο που δέθηκε με το χαμένο αίμα των αθώων παιδιών, εκείνο που περπάτησε στην άκρη της θάλασσας για να κλάψει, εκείνο που ξάπλωσε στον βράχο της ανατολής κι άκουγε.
Θέλω να σηκώσω τη σκιά μου απ’ ό,τι αγάπησα και με πονάει. Καταλαβαίνω πως προσπαθώ άδικα να πετάξω. Αυτές οι φωτογραφίες, που προσπαθώ να τις πάρω μαζί μου, δεν είναι λύση. Ουσιαστικά, με παίρνουν αυτές κι όχι εγώ.
Ν’ ανατινάξω τα έγκατα του ουρανού ή να του έχω εμπιστοσύνη;
Σιγά-σιγά, οι προσηλώσεις γίνονται ένα με το χάος κι ο ουρανός πλέει μέσα στο χάος και γεννάει τις μορφές με κεραυνούς κι αστέρια.

Ταξίδευα με κάθε καινούριο δρομολόγιο κι αγωνιούσα. «Πιο γρήγορα», δεν προλάβαιναν ούτε το τοπίο να δουν. Κανείς δεν κατάλαβε ότι δεν ήταν θέμα χρόνου ή ταχύτητας, ότι ο χρόνος δεν υπάρχει ούτ’ εγώ που βιαζόμουν. Και η συγκοινωνία τ’ ουρανού ήταν η απόκρυψη του χρόνου ή μάλλον ο συμβιβασμός του στη μυθομανία μας.

Εφτά επίπεδα δημιουργήσαμε με την αμάθειά μας και δύο και τρία κι ακόμα δεν ξεπεράσαμε τον χρόνο.

Αντιαισθητικά πληρώνουμε τις συμβάσεις μας και γερνάμε. Τουλάχιστον, να πεθαίναμε με κάποια αξιοπρέπεια...
Χαίρομαι που οι εκρήξεις μου παρεξηγήθηκαν και θεωρήθηκαν ζωή. Μπορεί να μην είχα έναν καλαίσθητο θάνατο, δεν ήταν όμως ασαφής. Και δεν πρέπει κανείς να νομίζω πως σαφής κι οριστικός κι απόλυτος είναι το ίδιο.

Η μόνη δικαιολογία του θανάτου είναι πως δεν μπορούνε να τον καταλάβουνε. Αυτός είναι ο ορισμός του γνήσιου.

Είμαι ευτυχής για το γνήσιο της πράξης του θανάτου μου, γιατί δεν είναι φυγή αλλά ξεκίνημα, ακόμα και με τη φωτογραφία μου στα έγκατα του ουρανού.

Αυτή εκεί, η γλυκιά μου ανάμνηση που τραγουδούσε, έχει γίνει βρικόλακας. Ισχυρίζεται ότι πέθανε και, κάθε βράδυ, πίνει αίμα. Ισχυρίζεται ότι δε συζητάει και προσπαθεί ν’ αποδείξει την ευφυΐα της. Ισχυρίζεται ότι γέρασε και στολίζει, τον Απρίλη, τα μαλλιά της με λουλούδια.
Ισχυρίζεται πως είναι ιδέα και κοιμάται.
Αυτή η γλυκιά μου ανάμνηση, που είχε εφτά χιλιάδες πόρτες για το φως, έχει βαλσαμώσει μια πεταλούδα και βασανίζεται. Υποπτεύομαι πως κλαίει κάθε Κυριακή κι ετοιμάζει ένα μεγάλο ναρκοπέδιο στον βυθό της θάλασσας. Τα φιτίλια από τις νάρκες είναι πλεξούδες απ’ τα μαλλιά της και τα μάτια της πλέουν πάνω στα κύματα, για να γίνουν φώτα την ώρα της καταστροφής.

Θα τυφλωθείς, ανάμνησή μου.
Θα μείνεις χωρίς μαλλιά, χωρίς μάτια.
Κι όλο αυτό το αίμα, που πίνεις κάθε βράδυ, θα σε καθηλώσει στα ύποπτα χαρακώματα της αγωνίας σου.

Η πικρή μου ανάμνηση, που έφτιαχνε αγχόνες για τα πουλιά, θέλει να ζήσει. Γεννάει κάθε πρωί ένα τυφλό παιδί και το θάβει το βράδυ, επειδή το ’χει μισήσει.
Όταν ο κήπος γεμίσει πτώματα, θα μετακομίσει σ’ έναν άλλο κήπο κι ύστερα σ’ άλλον, μέχρι που θ’ αναγκαστεί να ταξιδέψει μακριά. Τότε θα ξεθάψει τα τυφλά παιδιά της και θα τα γιατρέψει.
Όμως, θα αισθάνεται πάντα μοναξιά.
Η πικρή μου ανάμνηση έχει ξεχάσει σε τι χρησιμεύουν οι κήποι. Θα πεθάνει μέσα σ’ έναν κήπο, χωρίς λουλούδια, χωρίς να μάθει πόσο ωραία παιδιά έχουμε κάνει μαζί.

Αναρωτιέμαι πάντα, πώς με θυμούνται οι αναμνήσεις μου;

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Δε θα μπορέσω
« Reply #86 on: 18 Mar, 2018, 02:22:59 »
Θεοδώρα Ντάκου, Δε θα μπορέσω

Δε θα μπορέσω πια ποτέ να λυτρωθώ
απ’ την ανάγκη να σε δικαιώσω.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Να καιγόταν η λύπη
« Reply #87 on: 18 Mar, 2018, 02:26:28 »
Θεοδώρα Ντάκου, Να καιγόταν η λύπη

Να καιγόταν η λύπη μου
σε πυρκαγιές παμφάγες και περίλαμπρες
σε καταστροφικές εκρήξεις, κεραυνούς
και όνειρα – προμηνύματα
της διάλυσης του φόβου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004)
« Last Edit: 27 Mar, 2018, 00:47:07 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Προσήλωση
« Reply #88 on: 27 Mar, 2018, 00:46:37 »
Θεοδώρα Ντάκου, Προσήλωση

Προσηλώθηκες σε σχήματα καλοκαιριών
σε ήχους ονειρικούς και φευγαλέους
χωρίς να καταφέρεις να μιλήσεις

Κινδυνεύοντας ανάμεσα στα πόδια
που χορεύουν και τρέχουν, γερνάς

Κι όμως, η νεότητα ακόμα περιφέρεται
αγνοώντας τον κύκλο των ενιαυτών.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 65246
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Θεοδώρα Ντάκου, Το έγκαυμα
« Reply #89 on: 27 Mar, 2018, 00:49:55 »
Θεοδώρα Ντάκου, Το έγκαυμα

και ξαφνικά, όλα γίνονται ανόητα
οι συζητήσεις, οι καφέδες, οι ρακέτες
κι ο ήλιος με τη θάλασσα, επιπλέουν
σε μακρινό ανέγγιχτο τοπίο.

Σου μένει μόνο ένα έγκαυμα
ανεξήγητης προέλευσης
μάλλον δικό σου.

Από τη συλλογή Ο θάνατος του χρόνου (2004)