Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Τα Σονέτα, εισαγωγή-μετάφραση: Λένια Ζαφειροπούλου, εκδόσεις, Gutenberg, δίγλωσση έκδοση

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 812016
    • Gender:Male
  • point d’amour
Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Τα Σονέτα, εισαγωγή-μετάφραση: Λένια Ζαφειροπούλου, εκδόσεις, Gutenberg, δίγλωσση έκδοση

Συνημμένο: Μεταφράζοντας τα Σονέτα του Σαίξπηρ, The Books Journal, τ. 73, 2017

ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ
Τα Σονέτα
εισαγωγή-μτφρ.: Λένια Ζαφειροπούλου
εκδ. Gutenberg, δίγλωσση έκδοση

Στην αποκλειστική προδημοσίευση, που παραχωρήθηκε στην «Κ», παίρνουμε γεύση από την εισαγωγή της μεταφράστριας και επιμελήτριας του φροντισμένου τόμου των εκδόσεων Gutenberg, καθώς και από τα ίδια τα θρυλικά σονέτα. Για αρχή όμως:

«Ποιος είναι ο Mr. W.H. στον οποίο αφιερώνει ο Thomas Thorpe [ο εκδότης των σαιξπηρικών σονέτων] το έργο; Πρέπει το πρόσωπό του να ταυτίζεται με τον νεαρό άνδρα των σονέτων; Υπήρξε όντως ένας εραστής, αριστοκράτης και μαικήνας και άλλων αντίπαλων ποιητών όπως υπαινίσσονται τα ποιήματα; Εχει νόημα να αναζητείται ο Mr. W.H. στο πρόσωπο του Henry Wriothesley, κόμη του Southampton ή του William Herbert, κόμη του Pembroke; Πώς είναι όμως δυνατόν να προσφωνεί ο Thorpe έναν κόμη απλώς “Mr.”, όταν σε άλλη έκδοση τον προσφωνεί “your Lordship” έξι φορές μέσα σε μία παράγραφο; Ενα απλό “Mr.” μοιάζει απίθανο για την εποχή, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι ο Thorpe ήθελε να κρύψει τον κόμη για να μη φαίνεται αποδέκτης ομοφυλοφιλικών ποιημάτων. Κι εδώ ερχόμαστε σε ένα απ’ τα πιο εμπορικά ερωτήματα γύρω απ’ τα σονέτα: Αν υποθέσουμε ότι ο νεαρός άνδρας υπήρξε, είχε ο Σαίξπηρ ολοκληρωμένες ερωτικές σχέσεις μαζί του; Ηταν ο ποιητής ομοφυλόφιλος; Μια στιγμή. Μήπως το ίδιο το ερώτημα είναι άτοπο και άκαιρο για το 1609; Κανείς στην ελισαβετιανή εποχή δεν αυτοπροσδιοριζόταν βάσει της σεξουαλικής του ταυτότητας. Η διαπιστωμένη “σοδομία” επέσυρε ποινή θανάτου και οι μυστικές υπηρεσίες χρησιμοποιούσαν ευχαρίστως αυτήν την κατηγορία όταν ήθελαν να ξεφορτωθούν εύκολα και γρήγορα προδότες, αιρετικούς ή κάθε είδους “εχθρούς του κράτους”. Ξέρουμε όμως ότι τον ύστερο 16ο αιώνα οι σχέσεις μεταξύ ανδρών ήταν πολύ διαχυτικές και σωματικές: Οι φίλοι μοιράζονταν τα δωμάτια και τα κρεβάτια τους, φιλιούνταν και αγκαλιάζονταν γενναιόδωρα και αντάλλασσαν όρκους φιλίας που δεν απείχαν πολύ από το ερωτικό εγκώμιο. Στους κύκλους των λογίων και της αριστοκρατίας λατρεύονταν τα αρχαιοελληνικά ιδεώδη του αρσενικού εφηβικού κάλλους και η ποίηση της εποχής είναι γεμάτη από τις μορφές του Γανυμήδη ως ιδανικού νεαρού άνδρα».

Ο προκλητικός τίτλος της εισαγωγής της, «Τι (δεν) γνωρίζουμε για τα σονέτα», από όπου και το πιο πάνω απόσπασμα, προδιαθέτει ήδη για την τολμηρή εκ μέρους της Λένιας Ζαφειροπούλου προσέγγιση του άθλου που αποτελεί η μετάφραση στα ελληνικά του συνόλου των σαιξπηρικών σονέτων. Ετος Σαίξπηρ το φετινό, καθώς συμπληρώνονται 400 χρόνια από τον θάνατο του μεγαλύτερου, ίσως, συγγραφέα των νεότερων χρόνων και το ελληνικό αναγνωστικό κοινό έρχεται, μέσω της μετάφρασης αλλά και της εισαγωγής και του υπομνηματισμού των 154 σαιξπηρικών σονέτων, αντιμέτωπο με πλήθος ερωτημάτων και απαντήσεων, που ανοίγουν δρόμους στην απόλαυση των θρυλικών κειμένων. Κυρίως όμως έρχεται σε επαφή με τα ίδια τα σονέτα. Αν εξαιρέσουμε την πάλαι ποτέ μετάφραση των Ρώτα-Δαμιανάκου, που ναι μεν διαθέτει ποιητικότητα, αντιμετωπίζει όμως, για χάρη της με μεγάλη ελευθερία το ζήτημα του νοήματος, δεν έχουμε, ώς τώρα, παρά αποσπασματικές προσπάθειες να αποδοθούν τα σαιξπηρικά σονέτα στα ελληνικά από τους Στυλιανό Αλεξίου, Διονύση Καψάλη και Χριστίνα Μπάμπου-Παγκουρέλη. Η Ζαφειροπούλου –γι’ αυτό άλλωστε κάνουμε λόγο για άθλο– επιχειρεί ταυτόχρονα τρία πράγματα: μεταφράζει το σύνολο των σονέτων, μεταφράζει με μέτρο και ομοιοκαταληξία, μεταφράζει πιστά ως προς το νόημα και το ύφος. Κι ας προστεθεί στα παραπάνω ένας γερός υπομνηματισμός, που βοηθά ακόμη περισσότερο την κατανόηση σημείων σκοτεινών και αβέβαιων.

Η «μαύρη κυρία»

«Ενας ανελέητος πόλεμος κατά της κοινοτοπίας, αντιπερισπασμός στα καλλιπάρθενα πρότυπα του αυλικού έρωτα, είναι και η εμμονή τού ποιητή για τη μαύρη κυρία του: Ενα ισχυρό ράπισμα στο αναγεννησιακό κλισέ fair = ξανθή = ωραία» γράφει η Ζαφειροπούλου, προσεγγίζοντας με ανατρεπτική διάθεση τη διάσημη «μαύρη κυρία» που, μαζί με τον άνδρα, είναι τα δύο αντικείμενα ερωτικού πόθου των σονέτων. «Και ιδού η αντικαλλονή των σονέτων: ούτε ξανθή, ούτε αέρινη, ούτε σεμνή, ούτε αγνή, ούτε καν καλότροπη. Ενα σκοτεινό πνεύμα που μπορεί να αποπλανήσει τον φωτεινό νεαρό τού πρώτου μέρους, όχι μόνο βάζοντας τον ποιητή σε δεινά, αλλά και δίνοντάς του την ευχαρίστηση να συμπυκνώσει ακόμη περισσότερο την τέχνη του, χωρώντας δύο εμμονές μαζί μέσα σε 14 στίχους. […] Πάντως, ο ποιητής θρηνεί τόσο ξεκαρδιστικά που ’πεσε στα δίχτυα αυτού του θηλυκού δαίμονα κι αυτός κι ο λαμπρός του φίλος, που αποκλείεται να σοβαρολογεί με όλα αυτά».

Σονέτο 18

Να σε συγκρίνω με μια μέρα τού καλοκαιριού;
Είσαι γλυκύτερος εσύ και πιο ισορροπημένος.
Ταράζουν άνεμοι σφοδροί τα ανθύλλια τού Μαγιού·
Μικρή είν’ του θέρους η ζωή κι ο χρόνος μετρημένος.
Είναι φορές που τ’ ουρανού άγριο το μάτι καίει,
Αλλοτε η λάμψη του η χρυσή σβήνει απ’ τα μάγουλά του·
Κι όπως τυχαία κι άστατα πάντοτε η φύση ρέει,
Εκπίπτει κάθε τι όμορφο από την ομορφιά του.
Αλλά το αιώνιο θέρος σου ποτέ δε θα ξεφτίσει,
Την κατοχή τού κάλλους σου ποτέ σου δε θα χάσεις.
Ο Χάρος δε θα καυχηθεί στη σκιά του πως βαδίζεις,
Τον χρόνο μες σ’ αιώνιες γραμμές θα ξεπεράσεις.
Οσο μπορεί μάτι να δει και άνθρωπος να νιώσει,
Τόσο θα ζει και τούτο εδώ, ζωή για να σου δώσει.

Σονέτο 147

Η αγάπη μου σαν πυρετός είναι που όλο ποθεί
Αυτό που την αρρώστια της θάλπει και παρατείνει,
Τροφοδοτώντας το κακό μ’ ό,τι το διατηρεί,
Και την στρεβλή μου όρεξη που μια ζητά μια φθίνει.
Κι ο νους μου, του έρωτα γιατρός, φρικτά εξοργισμένος
Που δεν τηρώ τις συνταγές, μακριά μου έχει τρέξει.
Κι εγώ το παραδέχομαι πλέον απελπισμένος:
Χάρος ο πόθος· κι η ιατρική τον έχει απαγορεύσει.
Ετσι αφού ο Νους αδιαφορεί, ανίατος έχω γίνει,
Και σαν παράφρων μαίνομαι· ποτέ δεν ησυχάζω.
Σαν του τρελού είν’ τα λόγια μου, η σκέψη μου μ’ αφήνει·
Μακριά από την αλήθεια πλανιέται ό,τι εκφράζω.
Γιατί σ’ ορκίστηκα όμορφη, σε σκέφτηκα λαμπρή,
Και μαύρη είσαι σα κόλαση· σαν νύχτα σκοτεινή.
https://www.kathimerini.gr/853366/article/politismos/vivlio/ti-den-gnwrizoyme-gia-ta-soneta-toy-sai3phr



Περιεχόμενα

Εισαγωγή
Αφιέρωση του εκδότη Thomas Thorpe στην πρώτη έκδοση Quarto (1609)

1From fairest creatures we desire increaseΑπ' τα ωραία πλάσματα ζητούμε απογόνους
2When forty winters shall besiege thy browΌταν το φρύδι σου άπειροι θα πολιορκούν χειμώνες
3ook in thy glass and tell the face thou viewestΔες στο γυαλί την όψη σου και σίγουρα θα νιώσεις
4Unthrifty loveliness, why dost thou spendΓλύκα μου άσωτη, γιατί στον εαυτό σου τώρα
5Those hours, that with gentle work did frameΑυτές οι ώρες που με αβρό εργόχειρο έχουν χτίσει
6Then let not winter's ragged hand defaceΓι' αυτό ας μη σβήσει το τραχύ το χέρι του χειμώνα
7Lo in the orient when the gracious lightΔες, μόλις στην ανατολή το άγιο φως υψώσει
8Music to hear, why hear'st thou music sadly?Εσύ είσαι μουσική – κι ακούς τη μουσική με λύπη;
9Is it for fear to wet a widow's eyeΦοβάσαι ίσως της χήρας σου το μάτι μη δακρύσει
10For shame deny that thou bear'st love to anyΝτροπή που δεν τ' ομολογείς: δεν αγαπάς κανένα
11As fast as thou shalt wane, so fast thou grow'stΌσο γοργά θα μοιραστείς, τόσο θα μεγαλώσεις
12When I do count the clock that tells the timeΌταν με το ρολόι μετρώ τις ώρες κι όταν βλέπω
13O that you were yourself? but, love, you areΩ, ο εαυτός σου νά 'σουνα! Δεν είσαι αγάπη μου όμως
14Not from the stars do I my judgement pluckΔεν δρέπω απ' τους αστερισμούς την κρίση μου εγώ
15When I consider every thing that growsΌταν το συλλογίζομαι πως όλα μεγαλώνουν
16But wherefore do not you a mightier wayΑλλά γιατί δεν μάχεσαι με μέσα πιο ισχυρά
17Who will believe my verse in time to comeΠοιος στους καιρούς που είναι να 'ρθουν θα πίστευε μια ρίμα
18Shall I compare thee to a summer's day?Να σε συγκρίνω με μια μέρα του καλοκαιριού;
19Devouring Time, blunt thou the lion's pawsΠαμφάγε Χρόνε, αχρήστευσε του λιονταριού τα πόδια
20A woman's face with nature's own hand paintedΜε το ίδιο της το χέρι η Φύση σου 'χει ζωγραφίσει
21So is it not with me as with that MuseΔεν είμαι σαν τη Μούσα εγώ που γράφει κεντρισμένη
22My glass shall not persuade me I am oldΔεν θα με πείσει το γυαλί πως είμαι γέρος, όσο
23As an unperfect actor on the stageΣαν ατελής ηθοποιός που επάνω στην σκηνή
24Mine eye hath played the painter and hath stelledΤο μάτι μου εικόνισε, παίζοντας τον ζωγράφο
25Let those who are in favour with their starsΌσοι τά 'χουν καλά με τ' άστρα ας ζούνε κι ας καυχιούνται
26Lord of my love, to whom in vassalageʼρχοντα της αγάπης μου, η τόση σου αξία
27Weary with toil, I haste me to my bedΤρέχω για το κρεβάτι μου· ο κόπος με τσακίζει
28How can I then return in happy plightΠώς θα επιστρέψω στις χαρές που ο βίος μου υποσχόταν
29When in disgrace with Fortune and men's eyesΌταν η Τύχη κι οι άνθρωποι με μίσος με κοιτούνε
30When to the sessions of sweet silent thoughtΌταν μες στα συνέδρια της σιωπηλής μου σκέψης
31Thy bosom is endeared with all heartsΤο στήθος σου ακριβοστολίζουν όλες οι καρδιές
32If thou survive my well-contented dayΑν ζεις μετά τη μέρα που τα χρέη μου θα ξοφλήσει
33Full many a glorious morning have I seenΠολλές είδα ένδοξες αυγές με κολακεία στα μάτια
34Why didst thou promise such a beauteous dayΓιατί μου υποσχέθηκες μια μέρα τόσο ωραία
35No more be grieved at that which thou hast doneΠλέον για 'κείνο που έκανες μη νιώθεις άλλες τύψεις
36Let me confess that we two must be twainΑς το παραδεχτώ λοιπόν: πρέπει να ζούμε ως ξένοι
37As a decrepit father takes delightΌπως πατέρας γέρος πια κοιτάζει με ηδονή
38How can my Muse want subject to inventΠώς θα μπορούσε η Μούσα μου θέματα να εφευρίσκει
39O, how thy worth with manners may I singΩ! Πώς σεμνά τις αρετές σου εγώ να τραγουδήσω
40Take all my loves, my love, yea, take them allΠάρε όλες τις αγάπες μου αγάπη μου εσύ
41Those pretty wrongs that liberty commitsΗ ασυδοσία πράττει κάποια σφάλματα γλυκά
42That thou hast her, it is not all my griefΔεν θλίβομαι μόνο επειδή την έχεις εσύ τώρα
43When most I wink, then do mine eyes best seeΒλέπουν πολύ καλύτερα τα μάτια μου κλεισμένα
44If the dull substance of my flesh were thoughtΑν η ουσία η οκνή της σάρκας μου ήταν σκέψη
45The other two, slight air and purging fireΤα άλλα, φωτιά καθαρτική κι αέρας ελαφρός
46Mine eye and heart are at a mortal warΘανάσιμο έχουν πόλεμο το μάτι κι η καρδιά μου
47Betwixt mine eye and heart a league is tookΤο μάτι μου και η καρδιά κλείσανε συμμαχία
48How careful was I, when I took my wayΠόση έγνοια είχα εγώ πριν βγω στου ταξιδιού το δρόμο
49Against that time (if ever that time come)Για τη στιγμή ετοιμάζομαι (αν έρθει η μέρα εκείνη)
50How heavy do I journey on the wayΠόσο βαρύς ο δρόμος μου! Δήθεν επιθυμώ
51Thus can my love excuse the slow offenceΚι έτσι η αγάπη τη νωθρή αγένεια συγχωρεί
52So am I as the rich, whose blessed keyΕίμαι σαν πλούσιος που το ευλογημένο του κλειδί
53What is your substance, whereof are you madeΠοια είν' η ουσία σου; Από τι εισ' άραγε πλασμένος
54O how much more doth beauty beauteous seemΩ, πόσο αλήθεια η ομορφιά πιο όμορφη φαντάζει
55Not marble, nor the gilded monumentsΜάρμαρα θa πεθάνουνε κι eπίχρυσα μνημεία
56Sweet love, renew thy force. Be it not saidΔυνάμωσε έρωτα γλυκέ! Κανείς να μη σου πει
57Being your slave, what should I do but tendΤι άλλο να κάνω, ο δούλος σου, απ' το να διακονώ
58That god forbid, that made me first your slaveΜου απαγορεύει ο θεός που μ' έκανε δικό σου
59If there be nothing new, but that which isΑν νέο δεν είναι τίποτε, αν είν' παλιό ό,τι κάνω
60Like as the waves make towards the pebbled shoreΌπως στη χαλικόστρωτη ακτή το κύμα σπάζει
61Is it thy will thy image should keep openΘέλεις η εικόνα σου ανοιχτά πάντα να μου κρατάει
62Sin of self-love possesseth all mine eyeΤης φιλαυτίας τ' αμάρτημα το βλέμμα μου κυριεύει
63Against my love shall be as I am nowΚάποτε θά 'ναι η αγάπη μου όπως εγώ είμαι πλέον
64When I have seen by Time's fell hand defacedΣαν δω πως φθείρει το άσπλαχνο, το άγριο χέρι του Χρόνου
65Since brass, nor stone, nor earth, nor boundless seaΑφού και γη και θάλασσα και πέτρα και χαλκό
66Tired with all these, for restful death I cryΚουράστηκα· το θάνατο να μ' αναπαύσει κράζω
67Ah, wherefore with infection should he liveΑχ, μες στη διαφθορά γιατί κι αυτός μαζί να ζει;
68Thus is his cheek the map of days outwornΚι είν' η θωριά του επιτομή των παλαιών καιρών
69Those parts of thee that the world's eye doth viewΣτην όψη σου που οι ματιές του κόσμου αντικρίζουν
70That thou art blamed shall not be thy defectΔεν φταις εσύ για όλη τούτη την κακολογία
71No longer mourn for me when I am deadΜη με θρηνήσεις άλλο πια όταν θα 'ρθει ο χαμός μου
72O, lest the world should task you to reciteΑλλιώς ο κόσμος θα σου πει κατάλογο να γράψεις
73That time of year thou mayst in me beholdΊσως να βλέπεις πως πολύ στην εποχή έχω μοιάσει
74But be contented when that fell arrestΝα χαίρεσαι άμα η φυλακή η άγρια που καμιά
75So are you to my thoughts as food to lifeΌ,τι είν' για τη ζωή η τροφή, εσύ είσαι για τις σκέψεις
76Why is my verse so barren of new prideΓιατί περήφανη στολή δεν έχει η ποίησή μου
77Thy glass will show thee how thy beauties wearΑπ' τον καθρέφτη σου θα δεις πως οι ομορφιές σου φθίνουν
78So oft have I invoked thee for my MuseΕπικαλέστηκα συχνά ως Μούσα μου εσένα
79Whilst I alone did call upon thy aidΟσο την αρωγή σου εγώ επικαλούμουν μόνος
80O, how I faint when I of you do writeΠτοούμαι όσες φορές γράφω για σένα, ξέροντας
81Or I shall live your epitaph to makeΕίτε εγώ ζήσω για να πω τον επιτάφιό σου
82I grand thou wert not married to my MuseΤ' ομολογώ, τη Μούσα μου δεν είχες παντρευτεί
83I never saw that you did painting needΔεν είδα να χρειάζεσαι ψιμύθιο, γι' αυτό
84Who is it that says most, which can say moreΠοιος είναι ρήτωρ ισχυρός να πει πιο ισχυρό
85My tongue-tied Muse in manners holds her stillΗ φιμωμένη Μούσα μου μ' ευπρέπεια έχει σωπάσει
86Was it the proud full sail of his great verseΠερήφανα έχει αυτός πανιά και βέβαια έχει στρέψει
87Farewell, thou art too dear for my possessingΑντίο, είσαι πολύ ακριβός για με, τον κάτοχό σου
88When thou shalt be disposed to set me lightΌταν θα σου 'ρθει η όρεξη να πεις πως δεν αξίζω
89Say that thou didst forsake me for some faultΣκέψου πως μ' απαρνήθηκες για κάποιο ελάττωμά μου
90Then hate me when thou wilt, if ever, nowΓι' αυτό αν το θες να με μισήσεις, τώρα μίσησέ με
91Some glory in their birth, some in their skillΚάποιους δοξάζει η τέχνη τους και κάποιους η γενιά τους
92But do thy worst to steal thyself awayΜα κάνε το χειρότερο: κλέψε μου τον εαυτό σου
93So shall I live, supposing thou art trueΈτσι θα ζω σαν σύζυγος εγώ απατημένος
94They that have power to hurt and will do noneΑυτοί που να πληγώσουνε μπορούν και δεν πληγώνουν
95How sweet and lovely dost thou make the shameΠόσο γλυκό το όνειδος κάνεις που ζει εντός σου!
96Some say thy fault is youth, some wantonnessΚάποιοι ονομάζουν πταίσμα σου και νιότη και δονή
97How like a winter hath my absence beenΠόσο έμοιασ' η απουσία μου με βαρυχειμωνιά
98From you have I been absent in the springʼνοιξη έλειψα μακριά σου, τότε που φορούσε
99The forward violet thus did I chideΤη νέα βιολέτα μάλωσα: «Κλέφτρα γλυκιά, από ποιον
100Where art thou, Muse, that thou forget'st so longΠού είσαι Μούσα και ξεχνάς να πεις τόσον καιρό
101O truant Muse, what shall be thy amendsΠοιος, ω Μούσα φυγόπονη, θα σε ανταμείψει τότε
102My love is strengthened though more weak in seemingΗ αγάπη μου δυνάμωσε κι ας δείχνει αδυναμία
103Alack, what poverty my Muse brings forthΑλίμονο, η Μούσα μου πόση γεννά πενία
104To me, fair friend, you never can be oldΓια μένα φίλε ωραίε να γεράσεις δεν μπορείς
105Let not my love be called idolatryΑς μην κληθεί η αγάπη μου ποτέ ειδωλολατρία
106When in the chronicle of wasted timeΌταν μέσα σε χρονικά καιρών αφανισμένων
107Not mine own fears, nor the prophetic soulΟι φόβοι μου ή η προφητική του κόσμου μας ψυχή
108What's in the brain that ink may characterΤι έχω στον νου που με μελάνι δύναμαι να γράψω
109O, never say that I was false of heartΩ, την καρδιά μου ψεύτικη μην πεις κι ας μοιάζει λίγο
110Alas 'tis true, I have gone here and thereΠλανήθηκα εδώ κι εκεί κι όλοι τους, αχ, τρελό
111O, for my sake do you with Fortune chideΓι' αυτό που είμαι, αχ, την Τύχη να κατηγορήσεις
112Your love and pity doth th' impression fillΗ αγάπη σου κι ο οίκτος σου καλύπτουν την ουλή
113Since I left you, mine eye is in my mindΑπό την ώρα που έφυγα, το μάτι μου στη σκέψη
114Or whether doth my mind, being crowned with youΜήπως ο νους μου άραγε πού 'χει κορόνα εσένα
115Those lines that I before have writ do lieΨεύδονται οι παλιοί στίχοι μου κι εκείνοι όπου είχα γράψει
116Let me not to the marriage of true mindsΤον γάμο των πιστών ψυχών αιτία μη μου δώσεις
117Accuse me thus, that I have scanted allΝαι, κατηγόρησέ με ορθώς, αμέλησα όλ' αυτά
118Like as to make our appetites more keenΑν θέλουμε πιο κοφτερή την όρεξη να κάνουμε
119What potions have I drunk of siren tearsΩ, τι πιοτά έχω πιει εγώ, τι δάκρυα από σειρήνες
120That you were once unkind befriends me nowΜ' ανακουφίζει που άλλοτε ήσουν κακός μαζί μου
121'Tis better to be vile than vile esteemedΠιο καλά νά 'σαι αισχρός, παρά αισχρό να σε νομίζουν
122Thy gift, thy tables, are within my brainΤο δώρο, το τετράδιό σου τό 'χω μες στον νου μου
123No! Time, thou shalt not boast that I do changeΧρόνε όχι! Δεν θα καυχηθείς ότι αλλάζω εγώ
124If my dear love were but the child of stateΑν κάποιας εύνοιας παιδί η αγάπη μου ήταν, ίσως
125Were 't aught to me I bore the canopyΘά 'ταν καλό βασιλικό κουβούκλιο να σηκώνω
126O thou my lovely boy, who in thy powerΩ εσύ, αγόρι μου γλυκό, που εξουσιάζεις τώρα
127In the old age black was not counted fairΠαλιά το μαύρο για όμορφο δεν το μετρούσε ο κόσμος
128How oft, when thou, my music, music play'stΣυχνά, η μουσική μου εσύ, μα μουσική όταν βγάζεις
129Th' expense of spirit in a waste of shameΜόνο σπατάλη της σποράς σ' ένα παιδοίο ντροπής
130My mistress' eyes are nothing like the sunΤα μάτια της αγάπης μου ωχριούν μπροστά στον ήλιο
131Thou art as tyrannous, so as thou artΤέτοια είσαι, κι όμως τύραννος· σαν κάποιες που τις κάνουν
132Thine eyes I love, and they, as pitying meΤα μάτια σου αγαπώ κι αυτά μοιάζουν να με λυπούνται
133Beshrew that heart that makes my heart to groanΜάλωσε αυτή σου την καρδιά που την καρδιά μου θλίβει
134So now I have confessed that he is thineΛοιπόν, να που ομολόγησα πως είναι πια δικός σου
135Whoever hath her wish, thou hast thy WillΗ καθεμιά έχει το ποθώ. Εσύ έχεις το Θέλω
136If thy soul check thee that I come so nearΑν η ψυχή σε μέμφεται που ήρθα τόσο κοντά σου
137Thou blind fool love, what dost thou to mine eyes?Έρωτα εσύ τυφλέ τρελέ, στα μάτια μου τι κάνεις;
138When my love swears that she is made of truthΗ αγάπη μου μου ορκίζεται: «είμαι πλασμένη εγώ
139O call not me to justify the wrongΜη με καλείς να δώσω δίκιο στα δεινά τα τόσα
140Be wise as thou art cruel? do not pressΓίνε σοφή όσο και σκληρή: άλλο μη μου πιέσεις
141In faith I do not love thee with mine eyesΤα μάτια μου δεν σ' αγαπούν, τ' ορκίζομαι κυρά μου
142Love is my sin, and thy dear virtue hateΑγάπη είν' η αμαρτία μου κι η αρετή σου μίσος
143Lo, as a careful housewife runs to catchΔες: όπως μια νοικοκυρά γεμάτη έγνοιες τρέχει
144Two loves I have, of comfort and despairΔύο αγάπες έχω: μια χαρά και μιαν απελπισία
145Those lips that love's own hand did makeΤα χείλη αυτά που του Έρωτα το χέρι τά 'χει φτιάξει
146Poor soul, the centre of my sinful earthΚέντρο του αμαρτωλού πηλού μου εσύ, πτωχή ψυχή
147My love is as a fever, longing stillΗ αγάπη μου σαν πυρετός είναι που όλο ποθεί
148O me! What eyes hath love put in my headΤι μάτια ο έρωτας θεοί μου 'βαλε στο κεφάλι
149Canst thou, O cruel, say I love thee notΜπορείς, ω άσπλαχνη, να λες ότι δε σ' αγαπώ
150O, from what power hast thou this powerful mightΩ, ποια ισχύς σου έδωσε τέτοια εξουσία ισχυρή;
151Love is too young to know what conscience isΣυνείδηση ο έρωτας δεν ξέρει, είναι μωρό
152In loving thee thou know'st I am forswornΣε αγαπώ, είμ' επίορκος. Μα εσένα που μου ωρκίσθης
153Cupid laid by his brand and fell asleepʼφησε ο Έρως τον πυρσό στο πλάι κι αποκοιμήθη
154The little Love-god lying once asleepΚοιμόταν κάποτε ο μικρός του έρωτα θεός
« Last Edit: 31 Jan, 2020, 09:25:07 by spiros »


 

Search Tools