Bob Dylan - Desolation Row (lyrics)

σα(ρε)μαλι

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 1293
    • Gender:Male
  • Σταβανγκεριανό μου έαρ
Desolation Row

They're selling postcards of the hanging
They're painting the passports brown
The beauty parlor is filled with sailors
The circus is in town.
Here comes the blind commissioner
They've got him in a trance
One hand is tied to the tight-rope walker
The other is in his pants
And the riot squad they're restless
They need somewhere to go
As Lady and I look out tonight
From Desolation Row.

Cinderella, she seems so easy
"It takes one to know one," she smiles
And puts her hands in her back pockets
Betty Davis style
And in comes Romeo, he's moaning
"You Belong to Me I Believe"
And someone says," You're in the wrong place, my friend
You better leave"
And the only sound that's left
After the ambulances go
Is Cinderella sweeping up
On Desolation Row.

Now the moon is almost hidden
The stars are beginning to hide
The fortunetelling lady
Has even taken all her things inside.
All except for Cain and Abel
And the hunchback of Notre Dame
Everybody is making love
Or else expecting rain
And the Good Samaritan, he's dressing
He's getting ready for the show
He's going to the carnival tonight
On Desolation Row.

Ophelia, she's 'neath the window
For her I feel so afraid
On her twenty-second birthday
She already is an old maid.
To her, death is quite romantic
She wears an iron vest
Her profession's her religion
Her sin is her lifelessness
And though her eyes are fixed upon
Noah's great rainbow
She spends her time peeking
Into Desolation Row.

Einstein, disguised as Robin Hood
With his memories in a trunk
Passed this way an hour ago
With his friend, a jealous monk.
Now he looked so immaculately frightful
As he bummed a cigarette
Then he went off sniffing drainpipes
And reciting the alphabet.
You would not think to look at him
But he was famous long ago
For playing the electric violin
On Desolation Row.

Dr. Filth, he keeps his world
Inside of a leather cup
But all his sexless patients
They're trying to blow it up.
Now his nurse, some local loser
She's in charge of the cyanide hole
And she also keeps the cards that read
"Have Mercy on His Soul".
They all play on penny whistles
You can hear them blow
If you lean your head out far enough
From Desolation Row

Across the street they've nailed the curtains
They're getting ready for the feast
The Phantom of the Opera
A perfect image of a priest.
They're spoonfeeding Casanova
To get him to feel more assured
Then they'll kill him with self-confidence
After poisoning him with words.

And the Phantom's shouting to skinny girls
"Get Outa Here If You Don't Know
Casanova is just being punished for going
To Desolation Row".
At midnight all the agents
And the superhuman crew
Come out and round up everyone
That knows more than they do.
Then they bring them to the factory
Where the heart-attack machine
Is strapped across their shoulders
And then the kerosene
Is brought down from the castles
By insurance men who go
Check to see that nobody is escaping
To Desolation Row.

Praise be to Nero's Neptune
The Titanic sails at dawn
Everybody's shouting
"Which Side Are You On?"
And Ezra Pound and T. S. Eliot
Fighting in the captain's tower
While calypso singers laugh at them
And fishermen hold flowers
Between the windows of the sea
Where lovely mermaids flow
And nobody has to think too much
About Desolation Row.

Yes, I received your letter yesterday
(About the time the door knob broke)
When you asked how I was doing
Was that some kind of joke?
All these people that you mention
Yes, I know them, they're quite lame
I had to rearrange their faces
And give them all another name.
Right now I can't read too good
Don't send me no more letters no
Not unless you mail them
From Desolation Row.

« Last Edit: 27 Oct, 2008, 20:03:50 by Ion »
I can live everywhere in the world, but it must be near an airport -and a pharmacy, I would add.

Δεν είναι ο ύπνος της λογικής που γεννάει τέρατα, αλλά ο άγρυπνος ορθολογισμός που πάσχει από αϋπνίες.


Frederique

  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 80227
    • Gender:Female
  • Creative, Hardworking and Able!
+ video :) and a Greek translation
Υπάρχουν άπειρα βίντεο και δεν ήξερα ποιό να διαλέξω :)





Desolation Row

They're selling postcards of the hanging
They're painting the passports brown
The beauty parlor is filled with sailors
The circus is in town.
Here comes the blind commissioner
They've got him in a trance
One hand is tied to the tight-rope walker
The other is in his pants
And the riot squad they're restless
They need somewhere to go
As Lady and I look out tonight
From Desolation Row.

Cinderella, she seems so easy
"It takes one to know one," she smiles
And puts her hands in her back pockets
Betty Davis style
And in comes Romeo, he's moaning
"You Belong to Me I Believe"
And someone says," You're in the wrong place, my friend
You better leave"
And the only sound that's left
After the ambulances go
Is Cinderella sweeping up
On Desolation Row.

Now the moon is almost hidden
The stars are beginning to hide
The fortunetelling lady
Has even taken all her things inside.
All except for Cain and Abel
And the hunchback of Notre Dame
Everybody is making love
Or else expecting rain
And the Good Samaritan, he's dressing
He's getting ready for the show
He's going to the carnival tonight
On Desolation Row.

Ophelia, she's 'neath the window
For her I feel so afraid
On her twenty-second birthday
She already is an old maid.
To her, death is quite romantic
She wears an iron vest
Her profession's her religion
Her sin is her lifelessness
And though her eyes are fixed upon
Noah's great rainbow
She spends her time peeking
Into Desolation Row.

Einstein, disguised as Robin Hood
With his memories in a trunk
Passed this way an hour ago
With his friend, a jealous monk.
Now he looked so immaculately frightful
As he bummed a cigarette
Then he went off sniffing drainpipes
And reciting the alphabet.
You would not think to look at him
But he was famous long ago
For playing the electric violin
On Desolation Row.

Dr. Filth, he keeps his world
Inside of a leather cup
But all his sexless patients
They're trying to blow it up.
Now his nurse, some local loser
She's in charge of the cyanide hole
And she also keeps the cards that read
"Have Mercy on His Soul".
They all play on penny whistles
You can hear them blow
If you lean your head out far enough
From Desolation Row

Across the street they've nailed the curtains
They're getting ready for the feast
The Phantom of the Opera
A perfect image of a priest.
They're spoonfeeding Casanova
To get him to feel more assured
Then they'll kill him with self-confidence
After poisoning him with words.

And the Phantom's shouting to skinny girls
"Get Outa Here If You Don't Know
Casanova is just being punished for going
To Desolation Row".
At midnight all the agents
And the superhuman crew
Come out and round up everyone
That knows more than they do.
Then they bring them to the factory
Where the heart-attack machine
Is strapped across their shoulders
And then the kerosene
Is brought down from the castles
By insurance men who go
Check to see that nobody is escaping
To Desolation Row.

Praise be to Nero's Neptune
The Titanic sails at dawn
Everybody's shouting
"Which Side Are You On?"
And Ezra Pound and T. S. Eliot
Fighting in the captain's tower
While calypso singers laugh at them
And fishermen hold flowers
Between the windows of the sea
Where lovely mermaids flow
And nobody has to think too much
About Desolation Row.

Yes, I received your letter yesterday
(About the time the door knob broke)
When you asked how I was doing
Was that some kind of joke?
All these people that you mention
Yes, I know them, they're quite lame
I had to rearrange their faces
And give them all another name.
Right now I can't read too good
Don't send me no more letters no
Not unless you mail them
From Desolation Row.


To Σοκάκι της Απελπισίας

Πουλάνε καρτ ποστάλ με κρεμασμένους
Τα διαβατήρια καφέ τα βάφουν όλοι
Το Ινστιτούτο Καλλονής γιόμισε ναύτες μεθυσμένους
Το τσίρκο έφτασε στην πόλη
Κι ήρθε κι ο τυφλός ο αρμοστής
Τον μέθυσαν μέχρι καταληψίας
Το ένα χέρι του στο σχοινί ακροβασίας
Στο παντελόνι του το άλλο
Κι οι οχλοκράτες κάνουν σαματά μεγάλο
Γυρεύουν ένα μέρος για να πάνε
Καθώς τα μάτια μας κοιτάνε
Της Κυράς και τα δικά μου
Πέρα, μακριά απ’ το Σοκάκι της Απελπισίας

Η Σταχτοπούτα τόσο καλόβολη μου μοιάζει
«Μία θέλει έναν», χαμογελάει και με πειράζει
Τα χέρια στις κωλότσεπες τα βάζει
Όπως κι η Μπέτυ Ντέιβις που τη θαυμάζει
Και μπαίνει ο Ρωμαίος και λέει με πάθος
«Δικιά μου είσαι, θαρρώ»
Και λέει κάποιος, «Είσαι σε μέρος λάθος
Πάρε δρόμο από δω»
Και αφού τ’ ασθενοφόρα φύγουν ένα-ένα
Ήχο άλλο δεν ακούς κανένα
Παρά τη Σταχτοπούτα που σφυρίζει
Και το Σοκάκι της Απελπισίας ανέμελα σκουπίζει

Το φεγγάρι σχεδόν κρυμμένο είναι τώρα
Και για τ’ άστρα να κρυφτούν ήρθε η ώρα
Κι ακόμα κι η κυρία που λέει τη Μοίρα
Τα πράγματα της μάζεψε η κακομοίρα
Ολα, εξόν τον Κάιν και τον Άβελ τον Πλησίον
Και τον Κουασιμόδο από την Παναγία των Παρισίων
Κι όλοι κάνουν έρωτα σαν παλαβοί
Ειδεμή περιμένουν τη βροχή
Κι ο Καλός ο Σαμαρείτης τα ρούχα του φοράει
Στην παράσταση είναι έτοιμος να πάει
Και να πιει έως αναισθησίας
Κάτω στο Σοκάκι της Απελπισίας

Κι η Οφηλία να ‘ναι κάτω απ’ το παραθύρι
Φοβάμαι πολύ γι’ αυτήν την κόρη
Είναι στα είκοσι δύο και δεν έχει κύρη
Στο ράφι μένει σαν καμιά γεροντοκόρη
Ο θάνατος είναι κάτι ρομαντικό γι’ αυτή
Ακόμη ζώνη αγνότητας φορεί
Θρησκεία το επάγγελμα της έχει ανακηρύξει
Το αμάρτημα της είναι ότι δεν έχει ζήσει
Και μ’ όλο που το βλέμμα της στραμμένο είναι
Στου Νώε το Ουράνιο Τόξο της Μεγάλης Φαντασίας
Ολοένα κρυφοκοιτάζει προς το Σοκάκι της Απελπισίας

Ο Αϊνστάιν, ντυμένος Ρομπέν των Δασών
Με τις αναμνήσεις του να παίζουν στη διαπασών
Κλειδωμένες σ’ ένα μπαούλο μεταλλικό
Μιαν ώρα πριν πέρασε κι αυτός από δω
Με τον φίλο του, έναν καλόγερο πολύ φθονερό
Έμοιαζε τόσο άμωμα τρομακτικός
Καθώς κάπνιζε το τσιγάρο του κι αυτός
Κι ύστερα άρχισε τους οχετούς με πάθος να μυρίζει
Και το αλφάβητο σαν ψαλμωδία να μουρμουρίζει
Δεν θα σου ‘ρχόταν να του ρίξεις καν ματιά
Αν δεν ήξερες πώς έπαιζε το ηλεκτρικό βιολί παλιά
Ναι, έπαιζε το ηλεκτρικό βιολί-βιολάκι
Στης Απελπισίας το Σοκάκι

Δόκτωρ Βρόμας τον κόσμο του έχει βάνει
Σ’ ένα δερμάτινο φλιτζάνι
Αλλά όλοι οι άφυλοί του οι ασθενείς
Να το τινάξουν στον αέρα θέλουν, θαρρείς
Και η νοσοκόμα μου, κάποια ντόπια πεταμένη
Τα γιατρικά να ετοιμάζει είν’ επιφορτισμένη
Και στα χέρια της κρατάει τις κάρτες που λένε
«Τα καζάνια της κολάσεως καίνε»
Κι όλοι να φυσάν φτηνές φλογέρες
Τους ακούς νύχτες και μέρες
Αν γύρεις λίγο το κεφάλι
Στο Σοκάκι της Απελπισίας πάλι

Στο δρόμο τα παραπέτα έχουν στήσει
Κι όλα έτοιμα είναι για τη γιορτή
Το Φάντασμα της Όπερας ιερέα έχουν ντύσει
Και τον Καζανόβα ταΐζουν με το κουτάλι
Ωραίος και τρανός να νιώσει πάλι
Μετά θα τον ξεκάνουν και θα τον ξεχάσουν
Αφού πρώτα με λέξεις τον δηλητηριάσουν
Και το Φάντασμα στις κοκαλιάρες τις κοπέλες θα φωνάξει
«Όποια δεν ξέρει, ας φύγει ή ας λουφάξει
Τον Καζανόβα τον τιμώρησαν γιατί το ‘παίζε αντράκι
Στης Απελπισίας το Σοκάκι

Τα μεσάνυχτα πράκτορες ελάτε ζώστε
Κι εσείς οι υπεράνθρωποι κυκλώστε
Όλους τους πολύξερους που λεν πολλά
Και φέρτε τους στου εργοστασίου τη σκοτεινιά
Και δέστε τους απάνω τους ξανά
Τη μηχανή που σταματάει την καρδιά
Κι ύστερα θα φέρουν κηροζίνη απ’ τα οχυρά
Οι άνθρωποι απ’ την ασφαλιστική την εταιρεία
Έτσι που να μην έχει κανείς την ευκαιρία
Να το σκάσει προς της Απελπισίας το Σοκάκι τη μεριά

Του Νέρωνα ο Ποσειδώνας παρακαλά να ‘σαι
Ο Τιτανικός σαλπάρει το χάραμα, μην το φοβάσαι
Και όλοι φωνάζουνε, «Με ποιανού είσαι τη μεριά;»
Και ο ‘Εζρα Πάουντ και ο Τ. Σ. Έλιοτ, παιδιά
Τσακώνονται στου καπετάνιου την κουκέτα
Και χαβανέζοι τραγουδιστές τους κοροϊδεύουν
Τους λεν «τσινκολελέτα»
Και οι ψαράδες λουλούδια να κρατάνε
Ανάμεσα στα παραθύρια και της θαλάσσης τα νερά
Όπου νεράιδες εύμορφες κυλάνε
Και κανείς να μη σκέφτεται πολλά-πολλά
Παρά να λέει πως είναι άνευ ουσίας, άνευ σημασίας
Το Σοκάκι της Απελπισίας

Ναι, το έλαβα το γράμμα σου εχθές
(Την ώρα που έσπασε το ρόπτρο μου, μαθές)
Όταν ρωτούσες πώς τα πάω, τι εννοούσες;
Ήταν αστείο, μ’ εμένα εσύ γελούσες;
Όλοι αυτοί οι τύποι που αναφέρεις
Ναι, τους γνώριζα, χωλοί ήταν κομμάτι
Τα πρόσωπα τους ξανά έπρεπε να φτιάξω, ξέρεις
Το στόμα να το βάλω εκεί που ήταν το μάτι
Και άλλο όνομα στον καθένα τους να δώσω
Τώρα δεν βλέπω καλά μέσα στο καμαράκι
Άλλα γράμμα μη μου στείλεις, μη γράφεις τόσο
Εξόν κι αν τα ταχυδρομήσεις
Απ’ της Απελπισίας το Σοκάκι



Source: http://www.24grammata.com/?p=15667 | Bob Dylan – Τραγούδια 1962-2001. Α’ τόμος, μετάφραση-επίμετρο: Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης (εκδόσεις Ιανός)



"Desolation Row" is a 1965 song written and sung by Bob Dylan. It was recorded on August 4, 1965, and was released as the closing track of Dylan's sixth studio album, Highway 61 Revisited. During its length of 11 minutes, Dylan weaves together a number of characters lifted from history, fiction and the Bible, into a narrative which suggests entropy and urban chaos. The song has been covered by many artists, including My Chemical Romance for the film Watchmen in 2009.


Communicate. Explore potentials. Find solutions.



 

Search Tools