William Shakespeare - Sonnet 23

spiros

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 812600
    • Gender:Male
  • point d’amour
Sonnet 23

As an unperfect actor on the stage,
Who with his fear is put beside his part,
Or some fierce thing replete with too much rage,
Whose strength's abundance weakens his own heart;
So I, for fear of trust, forget to say
The perfect ceremony of love's rite,
And in mine own love's strength seem to decay,
O'ercharged with burthen of mine own love's might.
O! let my looks be then the eloquence
And dumb presagers of my speaking breast,
Who plead for love, and look for recompense,
More than that tongue that more hath more express'd.
O! learn to read what silent love hath writ:
To hear with eyes belongs to love's fine wit.


Σαν ηθοποιός αρχάριος, που επάνω στη σκηνή
τα χάνει από τον φόβο του, ή σαν άγρια κράση
που ξέχειλη από υπέρμετρην οργή
σφίγγεται τόσο που η καρδιά της πάει να σπάσει,
έτσι δυστυχώς ξεχνάω όλον να ειπώ
τον κανόνα του τυπικού του ερωτικού,
κι από τον φόβο που με σφίγγει ξεψυχώ,
πνιγμένος απ' το βάρος πόθου δυνατού.
Ας είναι τα βιβλία μου η ρητορική μου
κι άλαλοι χρησμολόγοι για όσα λέει η καρδιά,
συνήγοροι γι' αγάπη και γι’ ανταμοιβή μου
πιο πολύ απ' όσο πιο πολύ μπορεί η λαλιά.
Ω, διάβασε και νιώσε ό,τι έγραψε έρωτας βουβός:
ο έρωτας με τα μάτια ακούει, γι’ αυτό κι είναι κουφός.


Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας, Βούλα Δαμιανάκου


As an unperfect actor on the stage,
Who with his fear is put beside his part,
Or some fierce thing replete with too much rage,
Whose strength's abundance weakens his own heart;
So I, for fear of trust, forget to say
The perfect ceremony of love's rite,
And in mine own love's strength seem to decay,
O'ercharged with burthen of mine own love's might.
O! let my looks be then the eloquence
And dumb presagers of my speaking breast,
Who plead for love, and look for recompense,
More than that tongue that more hath more express'd.
O! learn to read what silent love hath writ:
To hear with eyes belongs to love's fine wit.


Όπως ένας αδέξιος θεατρίνος
πʼ όλο ξεχνάει τα λόγια του, αγχωμένος,
και σαν το άγριο, λυσσασμένο χτήνος,
που την καρδιά του τρώει περίσσιο μένος,
έτσι κι εγώ, που νʼ ανοιχτώ φοβάμαι,
ξεχνώ τα λόγια της αγάπης τʼ άγια·
λειωμένος απʼ το εντός μου πάθος, να με,
και με λυγούν βαριά του έρωτα μάγια.
Άσʼ, της καρδιάς μου που φωνάζει, να ʼναι
οι στίχοι μου, λοιπόν, βουβοί αγγέλοι,
κι απόκριση κι αγάπη να ζητάνε
πιότερο απʼ όσα η γλώσσα να πει θέλει.
Μάθʼ όσα ο πόθος μου έχει να σου πει·
τα μάτια σου θʼ ακούνε στη σιωπή.


Μετάφραση: Παναγιώτης Πάκος


« Last Edit: 03 Jul, 2020, 18:26:44 by spiros »


 

Search Tools