Author Topic: Γιώργος Βέης, Μετάξι στον κήπο  (Read 486 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 67234
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • @hellenic_wings
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Γιώργος Βέης, Μετάξι στον κήπο

Ποίηση, με ένα έργο, στο εξώφυλλο, του Κώστα Πανιάρα, εκδόσεις Υψιλον

Πράγματα, και βεβαίως πρόσωπα, τόσο του απτού κόσμου όσο και του νοητού, διεκδικούν κι εδώ, όπως και σε ό, τι σχεδόν δικό μου προηγήθηκε, σχέσεις πλήρους ισότητας. Η φύση παραμένει ο ισχυρότερος συνομιλητής. Η ειλικρίνεια του βιώματος επείγεται να καταστεί ο αδιαφιλονίκητος κριτής των καταθέσεων. Το ρήμα, αντιστοίχως, επιθυμεί διακαώς να αναφέρεται μόνο σε ποιητικές αλήθειες. Το υποκείμενο, σε σταθερή πάντα σχέση αναφοράς με την περιπέτεια προαναγγελθέντων και υποχρεωτικών ταξιδιών και στις πέντε μάλιστα ηπείρους, διερμηνεύει ουσίες, ξεχωρίζει ταυτότητες και υπομνηματίζει ετερότητες. Οσες, εννοείται, έχει προλάβει να αντιληφθεί. Αυτοελεγχόμενο και συναινετικό ταυτοχρόνως, το ποιητικό εγώ θέλει να πιστεύει ότι μπορεί ν' αποκωδικοποιήσει και στη συνέχεια να ταξινομήσει όλα σχεδόν τα μηνύματα, τα οποία του περιέρχονται διαδοχικά από τους άλλους στις γλώσσες που ξέρει πώς να χειρίζεται. Κατανοεί βέβαια ότι, όπως δηλώνει κατηγορηματικά ο Κλείτος Κύρου, «μέσα σε πλήθη τυμβωρύχων φαρισαίων κι επιτήδειων, κάτω απ' τους όγκους μολυσμένου περιβάλλοντος, πίσω και πέρα και πάνω απ' τον ηλοβόρο χρόνο πάντοτε θα ξεπροβάλλει η Ποίηση για την πιο μεγάλη αναμέτρηση του ανθρώπου». Κατά τ' άλλα, ο νόστος είναι μαθηματικά δεδομένος. Το Μετάξι στον κήπο συνιστά ίσως την καταγραφή καίριων στιγμών αυτοπροσδιορισμού και αυτογνωσίας μέσα από την εκκρεμότητα της παλιννόστησης. Το κάλεσμα του μητρικού-πατρικού ιστού ηχεί φιλέλευθερα. Δηλαδή δημιουργικά. Το ποίημα είναι κατ' ανάγκην ο έτερος τόπος, ο άλλος πόλος της απαραίτητης απάντησης. Ετσι η αθέλητη παράταση της επιστροφής αναβαθμίζεται σε μια πολύτιμη μαθητεία στην κοσμική αυταπάτη, στην τυχαιότητα των φαινομένων, στη θρυλική ματαιότητα των σημείων, στην παντοειδή συμπεριφορά των τεράτων. Η θεματολογία εν ολίγοις είναι αυστηρή. Κάτι που την καθιστά ασφαλώς βατή και ευκολομνημόνευτη. Κι επειδή ακριβώς τα πράγματα αυτά καθεαυτά είναι κεκρυμμένα και από τη φύση τους μυστηριακά, κατέφυγα πολλές φορές στην προσφιλή μέθοδο των υπαινιγμών, των μεταφορών και των αλληγοριών, για να προσδιορίσω με αντικειμενικότητα ό, τι θεώρησα σημαδιακό. Από λεκτική άποψη λειτουργώ αυθόρμητα, αλλά και κριτικά. Η οικονομία των εκφορών ήταν ανέκαθεν η σταθερή μου προοπτική. Ετσι τουλάχιστον μαρτυρούν και οι φίλοι κάθε φορά που διαβάζουν πρώτοι τα έργα μου, έστω και σε μορφή ημιτελικού σχεδίου. Η συνοπτική μορφή αντικατοπτρίζει άλλωστε, κατά τρόπο λειτουργικό και ιδιαίτερα παραστατικό, την ταχύτητα με την οποία σβήνει η κάθε ατομική ζωή, το ανέκκλητο πέρασμά μας στο αείποτε του Σύμπαντος. Η τεχνική, η οποία ακολουθείται, οφείλω να το πω, παραπέμπει εν μέρει στις συλλογές μου Λεπτομέρειες κόσμων και Ν, όπως Νοσταλγία. Επιχειρείται όμως συνειδητά η περαιτέρω αναδιάταξη του πάγιου ποιητικού υλικού, προκειμένου να επιτευχθεί η κατάλληλη κρυστάλλωση, η οποία ως γνωστόν διακρίνει τα ευθύβολα επιγράμματα. Ο εγγενής εκλεκτισμός μου δεν μού επιτρέπει άλλωστε ακροβασίες, παιχνίδια με τη σύγχυση ή ευτελισμούς του κεκτημένου ιδιώματος. Εν τέλει στον βαθμό που αυτό το οποίο βλέπουμε, δεν είναι αυτό που βλέπουμε, αλλά, αντιθέτως, αυτό το οποίο είμαστε, όπως διατείνεται ο Φερνάντο Πεσόα, έτσι και τα ποιήματα αυτά διεκδικούν να είναι, όχι μόνον εγώ, αλλά και ο εκάστοτε αναγνώστης τους. Από κοινού. Δηλαδή εξ αδιαιρέτου. Γι' αυτό και η αίσθηση ενός ανεπαίσθητου δυϊκού ή πληθυντικού όντος, η οποία φαίνεται να συνέχει συχνά-πυκνά το ποίημα από τον πρώτο έως τον τελευταίο στίχο. Κοντολογίς, το Μετάξι στον κήπο συνιστά μια εξειδικευμένη αγωγή φαντασίας, αλλά παράλληλα εμπεδώνει, όσο διακριτικότερα μπορεί, έναν τρόπο διερμηνείας των αμεσότερων μορφών της ύλης, η οποία μας περιβάλλει, ενίοτε ασφυκτικά. Από την άποψη αυτή, αποτελεί εγχειρίδιο διαβίωσης.

Πηγή: εφημερίδα Ελευθεροτυπία (27 Νοεμβρίου 2010)