plutocratic populism → πλουτοκρατικός λαϊκισμός


  • Moderator
  • Hero Member
  • *****
    • Posts: 2069
plutocratic populismπλουτοκρατικός λαϊκισμός

Οι περικοπές στη φορολογία των επιχειρήσεων ή στις γονικές παροχές των μεγαλοϊδιοκτητών ακίνητης περιουσίας, τα «δωράκια» στους πάσης φύσεως «ιδιώτες» που αλώνουν το κράτος και κερδοσκοπούν ακόμα και από την πανδημία ή τις φωτιές πάνε χέρι χέρι με τον θρησκευτικό φανατισμό και τις παραθρησκευτικές οργανώσεις, με ακροδεξιά μορφώματα και συνωμοσιολόγους κάθε είδους.

Πρόκειται γι’ αυτό που ο καθηγητής του Μπέρκλεϊ, Πολ Πίρσον, χαρακτηρίζει «πλουτοκρατικό λαϊκισμό», εξηγώντας τον κομβικό ρόλο των ΜΜΕ στην επιχείρηση κατασκευής συναινέσεων, ώστε οι εργαζόμενοι να αποδεχτούν μέτρα υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου, τροφοδοτώντας τις φοβίες για την «αλλοίωση του έθνους» από τους ξένους, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Από την άλλη, ένα άλλο τμήμα των ελίτ, σημειώνει, αγνοεί τα μακροπρόθεσμα προβλήματα και δρα «καιροσκοπικά», επιχειρώντας να μεγιστοποιήσει τα οφέλη της υπό την κάλυψη του πλουτοκρατικού λαϊκισμού. Στηρίζει, για παράδειγμα, τη φορολογική μεταρρύθμιση Τραμπ, που ο Γουλφ εκτιμά ότι βάζει μπρος διαδικασία φορολογικού ανταγωνισμού διεθνώς, «που θα καταλήξει στο να είναι τα εταιρικά κέρδη αφορολόγητα», κατευθύνοντας την οργή των πολλών έναντι «των μελαψών και των υπόλοιπων ξένων».

Το φαινόμενο Τραμπ

Ο Μάρτιν Γουλφ, όπως μου λέει, είχε πρωτοχρησιμοποιήσει τον όρο «πλουτοκρατικός λαϊκισμός» το 2006, για να περιγράψει την τάση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος να χρησιμοποιεί θέματα ταυτότητας και αξιών ώστε να στρατολογεί ψηφοφόρους μεσαίας και χαμηλότερης οικονομικής στάθμης υπέρ μιας ατζέντας που ευνοεί τους πλούσιους. Δεν τον εκπλήσσει, λέει, το γεγονός ότι ο Τραμπ διατηρεί την υποστήριξη σημαντικού ποσοστού (κοντά στο 40%) του πληθυσμού, παρότι δεν έχει τηρήσει πολλές υποσχέσεις και μολονότι το ένα νομοθετικό του επίτευγμα –η φορολογική μεταρρύθμιση– ωφελεί σε δυσανάλογο βαθμό τους ήδη οικονομικά ισχυρούς.
Μάρτιν Γουλφ: Η απειλή του λαϊκισμού | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Plutocratic populism describes how the Republican Party has combined organized money and organized outrage to win elections, tilt the playing field in their favor, and govern for the top 1%. In a nutshell, the party responded to skyrocketing inequality by siding with those at the top and, in the process, embraced a set of economic policies beloved by its big donors and big corporations but unpopular among voters, and even many Republicans. To pursue those unpopular priorities, the party created an infrastructure of outrage to attract voters in election after election. It partnered with organizations like the National Rifle Association (NRA) and Christian Right along with the increasingly powerful organs of right-wing media. Those two sets of forces — organized money and organized outrage — form the two sides of the contemporary party. It’s why we say that the party has come to exemplify plutocratic populism.
Probing America’s electoral divide with political scientist Jacob Hacker | YaleNews

What is the difference between former US president Donald Trump and current British prime minister Boris Johnson? Both men are skilful practitioners of plutocratic populism, but “Britain Trump”, as the president himself called his British ally, might yet prove the more successful.
Only by taxing the rich can Johnson become more than a plutocratic populist | Timothy Garton Ash | The Guardian

Conventional wisdom has it that cultural divisions now matter most, and that plenty of people feel they have nothing in common with liberal, supposedly “globalist” elites. Yet that idea is not only empirically dubious; it also uncritically adopts a cultural framing of political conflict that plays into the hands of the right, if not the far right. The divisions that threaten democracies are increasingly economically driven, a development that has been obscured by the rhetorical strategies of a right committed to plutocratic populism.
Why culture wars are an elite device - New Statesman


Search Tools