Author Topic: Πέτρος Γκολίτσης  (Read 12598 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης
« on: 13 Nov, 2015, 00:39:53 »
Πέτρος Γκολίτσης



[Πηγή για τη φωτογραφία: βιβλιοnet]

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1978. Σπούδασε οικονομικά σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Birkbeck College). Εκτός από τη λογοτεχνία ασχολείται και με τη ζωγραφική. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στη Θεσσαλονίκη και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ποιητικές συλλογές:
«Η μνήμη του χαρτιού», εκδ. Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη, 2009
«Το τριβείο του χρόνου», εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013
«Η σάρκα των προσωρινών», εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2015

Δοκίμια-μελέτες:
«Νάνος Βαλαωρίτης: Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού», εκδ. Κοινωνία των (δε)κάτων, Αθήνα, 2015

Ανθολογημένα ποιήματα:


Το ιστολόγιο του ποιητή: http://poemsgolitsis.blogspot.gr/


Έγραψαν για τον Πέτρο Γκολίτση:


Συνεντεύξεις του Πέτρου Γκολίτση:


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:31:17 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Ulrich Schnauss, A ritual in time and death (album: A Long Way to Fall (2013))

Πέτρος Γκολίτσης, Ο χρόνος και ο θάνατος

Μικρά παιδιά ο χρόνος και ο θάνατος
γδύνουν πράγματα, ξηλώνουν νήματα απόμερα
τα πλένουν στη θάλασσα
παίζουν κι αφήνουν πίσω τους
ερείπια και οστά
εκλιπόντα νοήματα
τα σκεπάζουν πρόχειρα με χώμα
και ετοιμάζονται για τον επόμενο τρόπο.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης: Η ξύλινη καρέκλα, το καρφί και το σχοινί

Η ξύλινη καρέκλα βρέχεται
η ξύλινη καρέκλα περιμένει
έξω στη βροχή
τον κύριό της.

Η ξύλινη καρέκλα αιμορραγεί.
__________________

Αδιάλειπτα τρισδιάστατο το πραγματικό
κρεμάω πίνακες στους τοίχους.

Το πιο σημαντικό πλέον στους πίνακες
είναι το καρφί

που τους κρατάει στους τοίχους.
__________________

Αλάλητη, ατελέστατη
ενδέχεται η ζωή
να είναι ένα σχοινί
που κόβεται
απ’ το ίδιο του το βάρος.

Κρέμεται στο πουθενά
με φόντο που αλλάζει.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:31:40 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Σώματα
« Reply #3 on: 16 Dec, 2015, 18:48:58 »
Πέτρος Γκολίτσης, Σώματα

Τα σώματα πέφτουν
σαν σπόροι στο χώμα
καινούρια σώματα ορθώνονται
στη θέση των άλλων
τελειώνουν και πέφτουν
σαν σπόροι στο χώμα
στις στάχτες απλώνονται

φωνάζοντας έλεος

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Ζητιανεύοντας
« Reply #4 on: 16 Dec, 2015, 18:55:22 »
Πέτρος Γκολίτσης, Ζητιανεύοντας

Φροντίζω τα λουλούδια
δεν θέλω να πεθάνω
ιδίως τα ξερά
γέρικα χέρια ζαρωμένα
δεν θέλω να πεθάνω.

Τα μελετώ ευλαβικά∙
καθετί που τελειώνει
οφείλει να αποπνέει ιερότητα
ιδίως αν δεν υπόσχεται
καμία νέα αρχή
καμία συνέχεια.

Μια ζητιάνα μοιράζει τσουρέκια
στην Καμάρα.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Ράφια
« Reply #5 on: 16 Dec, 2015, 18:59:32 »
Πέτρος Γκολίτσης, Ράφια

Σε ποια σειρά τις λέξεις να βάλω;
Σαν ράφια λευκά αιωρούνται στον χρόνο
ούτε στηρίζονται ούτε στηρίζουν
σκόνη μαζεύουν, σκόνη επιστρέφουν.

Μικρή η πνοή σου
και ο θάνατός σου μικρός.

Μα σαν πανί διαγράφουν τον χώρο.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Γράμματα
« Reply #6 on: 16 Dec, 2015, 19:05:54 »
Πέτρος Γκολίτσης, Γράμματα

Τα γράμματα –σχεδόν– αυτονομήθηκαν
στήνουν τοίχους από μόνα τους.
Μα η πρώτη λέξη που όρθωσαν
εκλιπαρεί για την αναίρεσή τους.

Θ - ά - ν - α - τ - ο - ς

Το κάθε γράμμα προσπαθεί
να φύγει από το θήτα.

Σκιές ποδηλάτων
γλιστρούν και χάνονται
στα άσπρα τους χωράφια.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:32:10 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Balkan Express
« Reply #7 on: 16 Dec, 2015, 19:11:06 »
Πέτρος Γκολίτσης, Balkan Express

Με μαχαίρωσε πολλές φορές
με έθαψε ζωντανή
είναι θαύμα που σας μιλώ
διότι είμαι νεκρή.
Η μόνη μου έγνοια τα τρένα
αν θα περάσουν στην ώρα τους
να μη με δουν
καθώς τα χαλίκια τακτοποιώ
και κρύβομαι από κάτω.

Ίσως ένα χαλίκι να αρκεί
για να με δει
να πιάνω χέρια άλλων νεκρών
να τους πατάω προς τα κάτω.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Βοή
« Reply #8 on: 16 Dec, 2015, 19:15:57 »
Πέτρος Γκολίτσης, Βοή

[Οι σιωπές είναι τόσες
όσοι και οι άνθρωποι
αλλάζουν
σαν σκιές σκεπάζουν
τα πράγματα
μα ο θάνατος ένας
θερμαίνει την πέτρα
βουίζοντας
την ομαλίζει μονόχρωμος
την δένει
και σέρνοντάς την
την αφανίζει
την όμοια
κάθε μέρα
στον αιώνα τον άπαντα]

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Λέξεις
« Reply #9 on: 16 Dec, 2015, 19:22:26 »
Πέτρος Γκολίτσης, Λέξεις

Οι λέξεις λαξεύουν τα πράγματα
γλυπτά που δεν ορίζονται
μεταβάλλονται
καθώς οι λέξεις αλλάζουν
με το πέρασμα των χρόνων
είδωλα που φουσκώνουν
και ποτέ δεν κατέχονται
σκάνε και κρέμονται
οι λέξεις τα πράγματα
κουβαριασμένα.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Χειμερινό
« Reply #10 on: 16 Dec, 2015, 19:27:12 »
Πέτρος Γκολίτσης, Χειμερινό

Τόπος λευκός, τρισδιάστατος
συνέχεια να βάζεις χρώματα
και με τα δυο σου χέρια
και αυτά να πέφτουν, να γλιστρούν
να εξαφανίζονται.

Το μόνο που ακούγεται η φθορά
που συνεχώς ανανεώνεται.

Σπάτουλες τα άκρα σου
εν τέλει συντηρούν το λευκό.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Κάποιος
« Reply #11 on: 21 Feb, 2017, 18:26:12 »
Πέτρος Γκολίτσης, Κάποιος

Νιώθω σαν κάποιος
που τραβά σιδερένιους μοχλούς
σκουριασμένους τεράστιους
για να αλλάξει τη σειρά των πραγμάτων.

Μα τα πράγματα πέφτουν
το ένα μετά το άλλο
και αντί να στοιβάζονται λιώνουν
αφαιρώντας συνέχεια κομμάτια.

Όλο το τρίξιμο όρθωσε
ένα τεράστιο λευκό
που μες στην μονοτονία του σφυρίζει

αυ-το-κτο-νί-α και θά-να-το.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Σταθερά Ετσενσμπέργκερ

Σταθερά Ετσενσμπέργκερ
συν πλην 1354
ι ίκουαλς εμ σι σκουέαρ
ενέργεια προς μάζα
η ταχύτητα του φωτός
–στο τετράγωνο πάντα–
το μωρό κλαίει
ο νεροχύτης γεμίζει
η ζωή μου η μισή
αποσπασματική
οι στίχοι μου με στήνουν
μπροστά στο απόσπασμα.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)
« Last Edit: 21 Jun, 2017, 21:32:48 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Ορίζοντας
« Reply #13 on: 21 Feb, 2017, 18:48:16 »
Πέτρος Γκολίτσης, Ορίζοντας

Το δέρμα σου αποπνέει πια
πέρα από θάνατο
και ναφθαλίνη.

Κομμάτια ξέχωρα γκρίζα της λάσπης
όμοια ο ουρανός
με μια κίνηση ανεπαίσθητη
τα ξεκολλάς αργά
– εφόσον θέλεις.

Στο βάθος
τον ορίζοντα
σαν μια κλωστή
εύκολα τον αποξηλώνεις
τραβάς γλυκά
από τα αριστερά προς τα δεξιά
και αποκαλύπτεται
η ίδια απαράλλαχτη εικόνα.
Σαν εφιάλτης.

Βρέχει ο ουρανός λευκά σεντόνια.
Τα χέρια σου
ποδήλατα παρατημένα.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62203
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Πέτρος Γκολίτσης, Κόσμοι
« Reply #14 on: 21 Feb, 2017, 18:52:21 »
Πέτρος Γκολίτσης, Κόσμοι

Να πεις σε άλλη γλώσσα
των πραγμάτων το νόημα
σε ουρανούς που διψούν
να ειπωθούν αλλιώς
να στήνεις κοσμήματα
που γυρνούν σαν σφαίρες
να δένουν τα σύνολα
να σηκώνονται κόσμοι.

Από τη συλλογή Η μνήμη του χαρτιού (2009)