Author Topic: Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου  (Read 114345 times)

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
« on: 06 Jan, 2007, 17:50:04 »
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (1931-1996)



[Πηγή για τη φωτογραφία: ιστολόγιο Αυτοβιογραφικά της Κατερίνας Στρατηγοπούλου]

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1931. Στα εφηβικά του χρόνια διάλεξε το ψευδώνυμο «Αλέξης», λόγω του ομώνυμου ήρωα του Ντοστογιέφσκι στο έργο «Ταπεινοί και καταφρονεμένοι». Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο ΑΠΘ. Μετά ανέλαβε με το γαμπρό του την εριουργία Μάκερ (επιχείρηση του πατέρα του) αλλά χρεοκόπησε. Συνέχισε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια Καΐρου και Αιξ-αν Προβάνς. Δούλεψε ως βιβλιοθηκάριος στο ΑΠΘ, καθηγητής σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών και επιστημονικός συνεργάτης στην Αρχιτεκτονική του ΑΠΘ. Μετά το 1980 έζησε στην Αθήνα και ήταν επιμελητής και λογοτεχνικός σύμβουλος σε εκδοτικό οίκο. Στα γράμματα εμφανίζεται το 1951, όταν στο ένα και μοναδικό τεύχος του περιοδικού «Σκέψη» (όπου ήταν συνιδρυτής) δημοσίευσε το πρώτο του δοκίμιο με τίτλο «Θάνατος και γέννηση στην ποίηση του Γιώργου Θέμελη». Πέθανε στην Αθήνα το 1996.

Ποιητικές συλλογές:
«Δύσκολος θάνατος», 1954
«Ο θάνατος του Μύρωνα», 1960
«Ποιήματα για ένα καλοκαίρι», 1963
«44 ποιήματα, Επιλογή 1946-1966», 1970
«Νοσοκομείο εκστρατείας», 1972
«Αργό πετρέλαιο», 1974
«Δύσκολος θάνατος» (συγκεντρωτική έκδοση), 1978
«Ωδές στον Πρίγκιπα», 1981
«Τρία ποιήματα», 1987

Πεζογραφία:
«Θάλασσα και συγχρονισμός» (ποιητικό μονόπρακτο), 1952
«Ταξιδεύοντας στη δροσερή νύχτα» (σύντομα κείμενα δημοσιογραφικού χαρακτήρα), 1991

Μελέτες:
«Θάνατος και γέννηση στην ποίηση του Θέμελη», 1959

Ανθολογημένα ποιήματα:


Περισσότερα ποιήματα του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου θα βρείτε στο ιστολόγιό μου Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου.


[ Επιστροφή στο ευρετήριο της ανθολογίας «Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα» ]
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 16:47:39 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ο χωρισμός
« Reply #1 on: 13 Oct, 2007, 19:13:06 »
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ο χωρισμός
 
Και τώρα έρχεται η ατέλειωτη νύχτα

Το καλοκαίρι ξέφτισε τα πούπουλά του στις γωνιές του δρόμου
και στις ακρογιαλιές γυρίζεις ακόμα μισόγυμνος εσύ
πάνω στ’ αχνάρια των πουλιών που έφυγαν
σφίγγω τα χείλη μου, φιλώ ευλαβικά τα χέρια σου
αντίλαλος μες στα μαλλιά από σάπιο μήλο
το καλοκαίρι κύλησε κι εμείς χωρίζουμε

Πρίγκιπα, δε μιλάς και λέω η ώρα
αργεί ακόμα. Βάζω το χέρι στον ώμο σου
και λέω στ’ αποκαΐδια των ζεστών σπιτιών που υπήρξαμε
είσαι ακόμα ένας χτύπος αγάπης
στη μαλακή φωνή σου τρέμει η ελπίδα μου
για σένα ζω τη σκοτεινιά μιας άνοιξης που παραπαίει
λέω αυτό το σώμα είναι η καρδιά μου σωστή

Μ’ αφήνεις, Άρχοντα. Το καλοκαίρι έφυγε. Η βουή
της φθινοπωρινής θάλασσας αργά σταλάζει
το τέλος που είναι πάντα πνεύμα και δάκρυ
φωτεινός στρόβιλος, ήχος καθάριου νερού, εγκαρτέρηση
πως έτσι θα πάνε όλα ως το τέλος. Ιδωμένα
σ’ ένα καινούριο όραμα που μας μεθάει
εκβιάζει άσκοπα λόγια και μικρές κραυγές
μας κάνει αδέρφια
 
Από τη συλλογή Ωδές στον Πρίγκιπα (1981)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 16:46:58 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Σ’ ακούω να έρχεσαι

[Από την ενότητα Αισθηματική ηλικία (1946-1949)]
 
Σ’ ακούω να έρχεσαι

Φέρνεις τη μνήμη των άδειων ημερών
μαλλιά που δε δόθηκαν σε προσφορά
χέρι που δεν καταχτήθηκε

Μορφή θαμπή
τα μάτια μου βουρκώνουν
στο λαιμό μου χωνεύονται λυγμοί
που δεν πήρανε σώμα

Τώρα βυθίζεσαι σε κάθε μου ρωγμή

Από τη συλλογή Δύσκολος θάνατος (1954)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 16:47:17 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ιούδας
« Reply #3 on: 13 Nov, 2007, 17:28:57 »
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ιούδας

[Από την ενότητα Δύσκολος θάνατος (1950-1953)]
 
Ήταν μια δύσκολη υποχώρηση κι αυτή, ν’ αφεθεί, κι ο αέρας του βραδιού
να του χτενίζει τα μαλλιά. Τι κι αν έδωσε το τελευταίο φίλημα
ο πυρετός τού έκαιγε στο στόμα∙ τι κι αν τ’ αργύρια ομορφαίνουν τη ζωή
ο θάνατος ήταν η μόνη συγκατάβαση.

Μα εγώ τον συμπόνεσα στην απελπισμένη του κίνηση. Ήτανε φίλος μου,
μ’ έβλεπε στον ανήσυχο ύπνο του και τιναζόταν. Με ξεχώρισε
στο ανώνυμο πλήθος και μου ’σφιξε το χέρι – «δε χώρισα ποτέ ευθύνες» είπε
«δε δίστασα στην εκλογή, ξέρω πάντα καλά τι είναι αλήθεια».

Από τη συλλογή Δύσκολος θάνατος (1954)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 16:48:13 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Ό,τι για πάντα με μουδιάζει

Ό,τι για πάντα με μουδιάζει κι οδηγεί
εσένα στο χαμό κι αδιαφορεί για μένα
κρατώντας μου τα χέρια και το νου
αναποφάσιστα, σε ένοχη απραξία
βλέποντας καταδίκους να περνούν
απ’ το βαθύ το χάραμα ως τη νύχτα
μες στις γνωστές μου γειτονιές, και το χειρότερο
να περιφέρεσαι ανάμεσα εσύ, ξέρω πως δεν μπορεί
να είναι ο θάνατος. Γιατί χωνεύει
ανάσες μες στη μουσική του ύπνου, αφοπλίζει
καημούς και συμφιλιώνει τ’ όνειρο
με την πυρακτωμένη μνήμη κι όλα γίνονται
λαμπρή σκηνοθεσία
Ό,τι χρόνια με κράτησε
άπραχτο και φιλάσθενο, σχεδόν ανυπεράσπιστο
με το μαλάκωμα της μακριάς αρρώστιας, είναι
προσήλωση τυφλή σε ομοιώματα κι ακόμα
παράξενη επιμονή να καταναλωθούμε

Από τη συλλογή Ο θάνατος του Μύρωνα (1960)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 16:48:44 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας: Νύχτωσε, νύχτα (δίσκος: Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις (1987))

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Μονάχος μου νυχτώνω
 
Βλέπω τη θάλασσα ν’ ανοίγεται για σένα
τρυφερέ περιηγητή του ουρανού
μες στις ακρογιαλιές μου που κουρνιάζεις

Βλέπω στον ουρανό μια κατασκήνωση για σένα
οργανοπαίχτη μιας σβησμένης εποχής
που ζωντανεύεις πάνω στην οθόνη
τη μνήμη μου ανάμεσα στα παιδικά σου χρόνια

Μονάχος μου νυχτώνω εδωπέρα

Από τη συλλογή Ποιήματα για ένα καλοκαίρι (1963)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 16:49:00 by wings »


wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Γήπεδο στο Κιέρι

Όσοι στεγάστηκαν στη μεθυσμένη μου ψυχή καθώς γυρεύαν
σπίτι μοναχικό, οικόπεδο απερίφραχτο ή δρόμο
χορταριασμένο σ’ εργατούπολη, απόψε θα με βρούνε
σα να ξεχάστηκα μες στο μεγάλο γήπεδο. Τώρα
που βρέχει με το απόβραδο κι η πόλη χαλαρώνει
τους αργαλειούς, το γήπεδο αθόρυβα απλώνει
μια θάλασσα ψαλιδισμένη, την πρασιά του. Χώμα και ήχοι
απάτητοι χωνεύουν τη βροχή. Όλα γυρίζουν
εκεί που δεν αρχίνησαν ποτέ, μες στην αγάπη
 
Κάποτε το φαντάζομαι το γήπεδο στο Κιέρι
να γίνεται μια πρώιμα θαμμένη αρετή κι η αποθέωση
της καλαθόσφαιρας απ’ τις κερκίδες ως τους παίκτες
να στύβεται στο σούρουπο καθώς όλα γυρίζουν
εκεί που δεν αρχίνησαν ποτέ, μες στην αγάπη
 
Είναι ένα γήπεδο που βρέχεται και με στεγάζει

Από τη συλλογή Ο θάνατος του Μύρωνα (1960)


Τα πολλά λόγια περιττεύουν: εδώ έχουμε ένα πραγματικά σπουδαίο ποίημα από έναν εξίσου σπουδαίο ποιητή.
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 16:49:20 by wings »

banned

  • Sr. Member
  • ****
  • Posts: 1121
  • Gender: Male
Αυτό και το Σταθμός Λιτοχώρου είναι τα αγαπημένα μου. Κανένα γήπεδο ποτέ όμως δεν στέγασε τον Ασλάνογλου. Έμεινε μόνος του μες στη βροχή.
« Last Edit: 30 Sep, 2009, 22:51:49 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Εγώ πάλι θα πάω κόντρα στο κατεστημένο που με θέλει 9 φορές στις 10 να συμφωνώ μαζί σου και θα πω ότι από τα αγαπημένα μου είναι και το Κοιτάζοντας ένα ερωτευμένο σιντριβάνι και το Τίποτα δεν μου ανήκει.

Διαφωνώ και για το ότι έμεινε μονάχος του στη βροχή. Βρέθηκε να τον στεγάσει το μεγάλο γήπεδο της ποίησης.
« Last Edit: 30 Sep, 2009, 22:54:48 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Νοσοκομείο εκστρατείας

[Από την ενότητα Νοσοκομείο εκστρατείας (1964-1968)]
 
Άδειασε το στρατόπεδο η καντίνα
και τα παλιά μου πάθη μια συνήθεια

Σηκώνεται άνεμος, πέφτουν τα σάπια φύλλα
μας κουβαλούν κοπαδιαστά στα χειρουργεία

Τα σύνορα είναι κλειστά – τι περιμένω

Από τη συλλογή Νοσοκομείο εκστρατείας (1972)
« Last Edit: 13 Apr, 2013, 23:18:52 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Εκκοκκιστήρια Β'

[Από την ενότητα Νοσοκομείο εκστρατείας (1964-1968)]
 
Προχωρούσαμε με το Δημήτρη αμίλητοι προς το μικρό σταθμό. Αφήναμε τη Βέροια πίσω μας στην καταχνιά
και κοιτάζαμε άφωνοι τους καπνούς στο μισοφώτιστο βράδυ

Εκεί, μες στην ερημωμένη έκταση, ακούγαμε τα εκκοκκιστήρια να κελαηδούνε. Υπόκωφη στην αρχή, η βουή δυνάμωνε με τον καιρό, μας είχε σχεδόν παρασύρει. Φώτα και μηχανές μέσ’ απ’ τα τζαμωτά μάς άφηναν να ιδούμε τον αποχωρισμό. Ο καθαρός καρπός γλιστρούσε και σωριάζονταν δίπλα μας μέσα σ' ένα σύννεφο σκόνης. Ακόμα θυμάμαι τα μάτια του, σα να είχαν δακρύσει

Τότε κατάλαβα πως πέρασε πια η εποχή της συγκομιδής. Και πως ό,τι μπορούσαμε να δώσουμε το είχαμε σχεδόν σκορπίσει

Από τη συλλογή Νοσοκομείο εκστρατείας (1972)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 16:50:04 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη


Ανάγνωση ποιήματος: Τέλλος Φίλης

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Πρίγκιπα, η μέρα αργοσβήνει
 
Πρίγκιπα, η μέρα αργοσβήνει στις χιονισμένες πλαγιές
κι εσύ οδεύεις ψηλότερα. Τα χέρια σου αγκάλιασαν
το τιμόνι. Τα μάτια σου πάγωσαν λίμνες και δάση
κοιτούν κουρασμένα τις άσπρες κορυφογραμμές
ώσπου ο ουρανός ν’ αστράψει τη νύχτα της Γέννησης
χρωματιστά παιδάκια στη δακρυσμένη σου σκέψη

Κι εμένα με στέλνεις στις λασπωμένες ακτές. Να εξάψω
τις φωλιές της αντίστασης στα χωριά και τα πνεύματα
μιας ηλιόλουστης χειμωνιάτικης μέρας. Μεθυσμένος
από μιαν ολονυχτία σε μισοφώτιστα μπαρ
να ορκιστώ πίστη κι ύστερα να πεθάνω
για σένα

Πρίγκιπα, γύρισα κι είδα τον άρρωστο ήλιο στις πορτοκαλιές
είδα τα νυχτολούλουδα στο παλάτι σου και τις κατάκλειστες γρίλιες
και τ’ άλογά σου συλλογισμένα να βόσκουν στη χλόη.
Γιατί τα κτήματα δόθηκαν για το τίποτα, τα οικόσημα
της αιώνιας βασιλείας σου στο εφήμερο αίσθημα.
Στις μαρμάρινες σκάλες, στα ανάκλιντρα μιας επίχρυσης δόξας με πήραν τ’ αναφιλητά
το αίμα σου μας δόθηκε, Πρίγκιπα, δε μας ανήκει
 
Από τη συλλογή Ωδές στον Πρίγκιπα (1981)
« Last Edit: 19 Jun, 2017, 16:50:40 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Καμιά αφίσα ή τοίχος
 
Καμιά αφίσα ή τοίχος δε θα μαρτυρεί
το ελαφρό σου πέρασμα στη φλέβα
 
Πέφτεις σα σιγανή βροχή ανύποπτη
ανάμεσα στα ξεραμένα φύλλα
 
Καμιά σκαπάνη μουσικού δε θα σε βρει
τόσο βαθιά στο αίμα

Από τη συλλογή Ποιήματα για ένα καλοκαίρι (1963)
« Last Edit: 25 Nov, 2008, 18:43:04 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο
 
Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο η καρδιά μου είναι
κόκκινο τούβλο και υλικό για οικοδομές
σα φυσαρμόνικα μέσα στην κατεδάφιση
 
Κι αν τσουρουφλίζεται στον ήλιο αυτός ο κάμπος
θα γίνω δροσερός καρπός λουλούδι απόβραδο
βλασταίνοντας τα παιδικά σου μάτια
 
Κι αν βρέχει στο μικρό σταθμό θα σέρνω
τη μουσική σου μέσα στα χαλάσματα
σαν ξοδεμένο φως στον νεροχύτη

Από τη συλλογή Ποιήματα για ένα καλοκαίρι (1963)
« Last Edit: 30 Sep, 2009, 22:41:03 by wings »

wings

  • Global Moderator
  • Hero Member
  • *****
  • Posts: 62787
  • Gender: Female
  • Vicky Papaprodromou
    • vicky.papaprodromou
    • ThePoetsILoved
    • papaprodromou
    • 116102296922009513407
    • hellenicwings
    • Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη
Εδώ έχουμε άλλη μια αναφορά στα γήπεδα από τον Αλέξη Ασλάνογλου. Η προηγούμενη ήταν πάλι σε τίτλο ποιήματος, στο περίφημο Γήπεδο στο Κιέρι. Τα γήπεδα μάλλον είναι αγαπημένη εικόνα για τα παιδιά όλων των εποχών.

Δράττομαι της ευκαιρίας για να τονίσω πόσο σπουδαίος ποιητής πιστεύω ότι ήταν ο Αλέξης Ασλάνογλου. Από κάθε άποψη. Όλα του τα ποιήματα έχουν θαυμαστή μουσικότητα, επιμελημένη γλωσσική διατύπωση χωρίς ακρότητες, υπερβολές και φανφαρονισμούς, έχουν λιτούς και μεστούς στίχους και, κυρίως, εικόνες - μυριάδες εικόνες, τις περισσότερες φορές της πόλης, μάλλον της πόλης μας, και της καθημερινής μας ζωής. Και μια γλυκιά μελαγχολία αποπνέει η ποίησή του.

Δεν είναι μελαγχολία καταθλιπτική κι απαισιόδοξη, είναι μάλλον η μελαγχολία λόγω της προσωπικής του μοναξιάς που διαφαίνεται μέσα από τους στίχους του, αλλά η μοναξιά του αυτή είναι πολύ αξιοπρεπής και περήφανη. Δεν παρακαλάει κανέναν, δεν κλαίγεται για την καθημερινή πραγματικότητα και τη μαυρίλα, απλώς μας την παραθέτει με ρεαλιστικές εικόνες και λέξεις, μας τη δείχνει για να μην ξεχνιόμαστε, συχνά ωμά αλλά παράλληλα με μεγάλη τρυφερότητα και ευγένεια, και μετά μοιάζει να αποσύρεται πάλι στα «ιδιαίτερα» της ψυχής του για να επανέλθει με κάποιο άλλο σπουδαίο ποίημα.

Το ίδιο συμβαίνει και με το ποίημα που δημοσιεύω σήμερα. Έχει, θαρρώ, σημασία αυτό το κι αν που υπάρχει και στον τίτλο. Το κι αν για μένα σημαίνει ότι πολλά περίεργα πράγματα συμβαίνουν, πολλά δεν μας αρέσουν, αλλά εμείς αντιστεκόμαστε. Τίποτα δεν μπορεί να μας νικήσει. Το λέει μάλιστα ξεκάθαρα εκεί στο τέλος... θα σέρνω τη μουσική σου, λέει. Θα τη σέρνει μεν αλλά η μουσική είναι πάντα μουσική, είναι ψυχική ανάταση, είναι ομορφιά, είναι φως, έστω και ξοδεμένο φως στον νεροχύτη.

Δεν ξέρω αν κάπου κάνω λάθος ή κάτι δεν καταλαβαίνω σωστά, αλλά συνήθως αυτά νιώθω μέσα από τους στίχους του Ασλάνογλου και είμαι πολύ περήφανη που ο συγκεκριμένος ποιητής ήταν συμπολίτης μας.
« Last Edit: 06 Nov, 2010, 16:21:10 by wings »